08/09/2026
Dzisiaj Światowy Dzień Wellbeingu.
A ja leżę w łóżku.
Boli mnie brzuch. Mam intensywną miesiączkę.
I… nic dzisiaj nie robię.
Cieszę się, że mogę sobie na to pozwolić.
Bo jednocześnie patrzę na moje koleżanki, które funkcjonują tak, jakby cykl menstruacyjny nie istniał. Jakby każdego dnia organizm miał dokładnie takie same potrzeby.
Patrzę na moich kolegów, którzy „zawsze dają radę”.
Tylko czasami zastanawiam się, czy oni naprawdę dają radę… czy po prostu nauczyli się świetnie udawać przed samymi sobą, że wszystko jest okej.
I właśnie dlatego ostatnie rozmowy, które odbyłam, trochę mnie… postawiły do pionu i obudziły emocje.
Usłyszałam:
„Wellbeing się wysycił.”
„Ludzie już tego nie potrzebują.”
„Boom pocovidowy minął.”
Serio?
To ja może zadam Ci kilka pytań:
1. Jak śpisz?
2. Czy wspomagasz się lekami, żeby normalnie funkcjonować?
3. Ile razy w tygodniu robisz chociaż 5 km spaceru?
4. Jak wygląda Twoje trawienie?
5. A skóra?
6. Wypadają Ci włosy?
7. Masz energię, kiedy kończy się dzień pracy?
8. Jak długo potrafisz odpocząć w ciszy i offline bez poczucia winy?
Mogłabym tak mnożyć te pytania.
Ale to nie jest audyt.
**Od audytu zapraszam do Vitalis 😉
To jest pytanie o coś znacznie prostszego:**
Człowieku…
kiedy w końcu przyznasz, że potrzebujesz pomocy?
Wellbeing nie jest modą, która skończyła się razem z pandemią.
Wellbeing jest wtedy, kiedy człowiek zaczyna traktować swoje ciało, głowę i emocje jak coś, o co naprawdę warto zadbać. Nie wtedy, kiedy już się posypie.
Dzisiaj ja wybieram łóżko.
I to też jest wellbeing. 🤍
