Dynamika życia - dynamika ciała

09/03/2026

Tak😄!!!
Mogę prowadzić sesje SE jako praktyk w trakcie certyfikacji, tak więc zapraszam🍀

Dzisiaj grupa nr 8 zakończyła drugi rok szkolenia (poziom średniozaawansowany) w nurcie Somatic Experiencing® – terapii traumy według metody Petera Levine’a.
To był intensywny, poruszający czas – dużo regulacji, dużo uważności i dużo odwagi, by patrzeć na traumę jeszcze głębiej: w kontekście traum medycznych, relacyjnych i transgeneracyjnych.

Dziękujemy Wam za obecność, dojrzałość i gotowość do bycia w tym procesie.
Ogromne podziękowania dla Ariel Giarretto za mądre, bezpieczne prowadzenie i serce wkładane w tę pracę.
Dziękujemy także zespołowi asystentów: Monice Jędrowskiej, Katarzynie Żak-Ratajczak, Justynie Kuźmiak, Katarzynie Małkowicz, Iwonie Raczyńskiej, Sylwii Wójcik, Adrianie Zagórskiej-Pachuckiej, Pawłowi Klukowskiemu, Sylwii Kuleszy i Aldonie Nowakowskiej – to dzięki Wam proces uczenia się i doświadczania mógł płynąć bezpiecznie.
Podziękowania również dla naszej tłumaczki Iwony Kozłowiec za uważne, ucieleśnione tłumaczenie.

Życzymy wszystkim dobrej integracji i do zobaczenia na poziomie zaawansowanym.
Marta Ułaszewska

08/03/2026

Ucieleśnianie i zrozumienie jak funkcjonuje układ nerwowy...
Co zaobserwowałam w ostatnich latach i przez co sama przechodziłam?
🌿 Zamrożenie
🌿Lęk przed silną aktywacją, nie ogarnianie tego co uwalnia się z zamrożenia
🌿Pojawiająca się złość na wszystko i wszystkich

I co teraz z tym zrobić?

🍀 Uczyłam się najpierw zadawać sobie pytania
🍀 Obserwacja siebie w ciele i relacji
🍀 Powoli i z uważnością być i tak zwyczajnie czekać na zmianę bo ona przyjdzie
🍀 Pomieszczać w ciele tę energię, która była i się uwolniła
🍀 Kluczem jest spowalnianie, rozklejanie,

Tego nauczyłam się po dwóch latach Somatic Experiencing.

Jeżeli jesteś ciekawa/- y poznać tę metodę a najważniejsze poznać siebie i poszerzać swoją rezyliencję, nauczyć się uziemiać, uznawać, ucieleśnić stan bezpieczeństwa to:
Zapraszam❤️
" A to ciekawe" to cytat asystentki, która mnie inspiruje w poznawaniu siebie i tego co wewnętrznie przeżywam. To naprawdę ciekawe!

Wykład online Kristiny Vasiljevaite z 2 marca 2026 roku. Pozytywne doświadczenia często pozostają na poziomie mentalnym — są rozumiane, ale nie w pełni zinte...

08/02/2026

Z udziału w seminarium Wczesny rozwój prenatalny organizowany przez Centrum Analizy Więzi Prenatalnej :
🌿 w rozwoju prenatalnym kształtują się mechanizmy obronne i strategie przetrwania, by żyć, felt sens bezpieczeństwa,
🌿układ nerwowy programuje wzorce współczulne i przywspółczulne u dorosłych;
🌿więź rozwija się równolegle z obronami i strategiami do przeżycia aby rozwijać nasze bezpieczeństwo
🌿 układ nerwowy potrzebuję równowagi i do niej dąży.

Kiedy mamy dzieci ze zdiagnozowanym ADHD to przyglądamy się co spowodowało wzorzec nadaktywności czy impulsywności w układzie nerwowym. Ciało dziecka próbuje zrównoważyć strategie, które zostały zaprogramowane w łonie matki, czy może w trakcie porodu.

🌿 była też mowa o utraconych bliźniakach i programowaniu smutku czy poczucia braku części siebie w życiu dorosłym
🌿 czasem ten ból po stracie jest nie do zniesienia; stąd mechanizmy uzależnieniowe, zaburzenia odżywiania, poświęcania się czy ratowania.

Kolejny wykład dotyczył porodu, fazy porodu, układania się ciała do wyjścia przez kanał rodny...i okazuje się, że najbardziej traumatyczne jest cesarskie cięcie. Porody interwencyjne typu utknięcie czy kleszczowe mogą być traumatyczne ale nie zawsze są w ich trakcie może być zaprogramowany lęk a w najlepszym wypadku zdezorientowanie.

Trzy wykłady a wiedzy i potwierdzenia moich hipotez w trakcie pracy z dziećmi i dorosłymi całe mnóstwo.
Nabieram coraz większej pewności i mam taki wewnętrzny spokój, coraz bardziej klaruje mi się praca układu nerwowego jako klucza do zdrowia i budowania zdrowych więzi z własnym ciałem i z najbliższymi.

01/02/2026

💝

20/12/2025

❤️

W latach 60. pisarka Anaïs Nin często zastanawiała się nad subiektywnym charakterem percepcji i wpływem osobistych doświadczeń na sposób, w jaki interpretujemy świat. Cytat „Nie widzimy rzeczy takimi, jakimi są, widzimy je takimi, jakimi jesteśmy” głęboko pokrywa się z Teorią Poliwagalną, która sugeruje, że nasze postrzeganie świata jest silnie zależne od naszych wewnętrznych stanów fizjologicznych i emocjonalnych.

Zgodnie z Teorią Poliwagalną Stephen’a Porges’a, poprzez „neurocepcję” skanujemy innych ludzi, nasze własne ciało i otoczenie w poszukiwaniu sygnałów bezpieczeństwa i zagrożenia. Jeśli znajdujemy się w stanie brzusznym nerwu błędnego – czujemy się bezpieczni, spokojni i zaangażowani społecznie – nasze postrzeganie świata odzwierciedla to poczucie wewnętrznego bezpieczeństwa. Jesteśmy bardziej skłonni do pozytywnej interpretacji sytuacji, otwartego podejścia do innych i poczucia więzi z otaczającymi nas osobami. Nasz wewnętrzny stan bezpieczeństwa i pewności wpływa na nasze postrzeganie ludzi i sytuacji, pozwalając nam patrzeć na świat przez pryzmat bezpieczeństwa i więzi.

Z drugiej strony, jeśli znajdujemy się w stanie współczulnym lub grzbietowym nerwu błędnego i nie czujemy się bezpiecznie, nasze postrzeganie świata zmienia się odpowiednio. W takich stanach mamy tendencję do postrzegania naszego otoczenia jako zagrażającego lub przytłaczającego, nawet jeśli nic się nie zmieniło na zewnątrz. Dzieje się tak, ponieważ stan naszego układu nerwowego wpływa na to, co zauważamy i jak interpretujemy sygnały do nas naływające, co prowadzi nas do postrzegania świata zgodnie z naszym wewnętrznym niepokojem lub wycofaniem.

Dowiedz się więcej o Teorii Poliwagalnej i neurocepcji na naszej stronie internetowej https://instytutpoliwagalny.pl/ , gdzie znajdziesz kursy i szkolenia, bezpłatne zasoby i wiele innych informacji. Mamy nadzieję, że dołączysz do nas, aby tworzyć bezpieczniejszy świat.

09/12/2025

Przemoc nie ma płci, świadomość jej mechanizmów to pierwszy krok by ją zrozumieć i przerwać. Przemoc nie kończy się w momencie rozstania. Ona zostawia ślad w mózgu.
Co to znaczy, że przemoc wywołuje “zapalenie mózgu”?
⚡Kiedy żyjesz w ciągłym strachu — gdy ktoś Cię kontroluje, krytykuje, poniża, budzi w Tobie lęk lub poczucie zagrożenia — Twój układ nerwowy zaczyna działać tak, jakbyś był/a w środku wojny. Bez przerwy.
Dniami, miesiącami, latami.
🧡
Organizm wysyła sygnały: „Ratuj się”.
Nerwy są w ciągłym napięciu, kortyzol nie spada, ciało nie odpoczywa.
A wtedy w mózgu pojawia się neuroinflamacja — stan zapalny, który wpływa na:
• pamięć i koncentrację,
• regulację emocji,
• poczucie energii,
• odporność psychiczną,
• zdolność podejmowania decyzji,
• odczuwanie radości.
😞
Dlatego osoby po przemocy często mówią:
⚡„Nie potrafię zebrać myśli.”
⚡„Mam mgłę mózgową.”
⚡„Reaguję jakby wszystko było zagrożeniem.”
⚡ „Jestem wiecznie zmęczona.”
⚡„Nic mnie nie cieszy.”
⚡ „Chcę być sobą, ale nie umiem.”
To nie jest Twoja wina. To biologia.

Dlaczego tak się dzieje?

Mózg miał tylko jedno zadanie: chronić Cię przed tym, kto miał Cię kochać.
Gdy stres jest przewlekły, komórki odpowiedzialne za ochronę (mikroglej) zaczynają działać jak alarm, który nie chce się wyłączyć.
To właśnie stan zapalny.
I dopiero gdy ten system poczuje bezpieczeństwo, może powoli zacząć się uspokajać.

Jak można to leczyć i łagodzić?
Najbardziej wspiera:
🌿 bezpieczeństwo fizyczne i emocjonalne,
🌿codzienna regulacja układu nerwowego: oddech, ruch, kontakt z ciałem,
🌿 sen i regeneracja (nawet krótkie drzemki pomagają wyciszyć reakcje stresowe),
🌿 uspokojenie relacji biologicznej: stabilne posiłki, nawodnienie, ciepło, odpoczynek,
🌿 terapia, w której ciało i emocje mogą w końcu rozbroić stare alarmy,
🌿 delikatne, małe rytuały opieki: światło, muzyka, cisza.

Pamiętaj:
❤️ Twój mózg nie jest uszkodzony. On jest zmęczony walką. I gdy tylko dostanie sygnał, że już nie musi Cię bronić — zacznie powoli wracać do równowagi.

Zaufaj temu procesowi.
Twoje ciało chce nauczyć Cię życia poza strachem.
❤️
Zdjęcie z Internetu

18/11/2025

"(...) najważniejszych jest 1000 pierwszych dni w życiu człowieka. Obejmuje to okres prenatalny i pierwsze 2 lata po urodzeniu. To jest czas, kiedy dziecko jest programowane, ‘wgrywane mu są programy’, które potem działają przez całe życie, zwykle w sposób zupełnie nieświadomy i poza jego kontrolą. W tym czasie człowiek uczy się o sobie i o świecie najważniejszych rzeczy. Tworzy się fundament jego poczucia tożsamości – kim jestem, czy jestem ważny, potrzebny, chciany i kochany? Czy świat jest miejscem bezpiecznym? Czy ludzie są godni zaufania?”
Fragment wykładu Agnieszki Rubinowskiej pt. „Wpływ doświadczeń prenatalnych na dalsze życie"