Terapia w Polu Rodu

03/02/2026

29/11/2025

PODŚWIADOMY OBRAZ SIEBIE Henrykowi F.

Siedzę w pustce,
jak w metalowej puszce,
gdzie życie było służbą —
oddawaniem siebie bez pytania,
bez żądania czegokolwiek w zamian.
Smutek – jeden,
ciągnący się przez wcielenia,
jak nitka, która nie chce pęknąć.
Czasem bieda,
czasem euforia,
sinusoida, której nie wybierałem.
A jednak wracam
do miejsca, w którym mogę brać.
Wszystko dobre –
bo wreszcie mi się należy.
Dziś, nie jutro.
Dziś chcę radości,
jutro może znów komuś posłużę.
Teraz stoję prosto.
Oddycham.
Niech będzie, jak będzie.
Nareszcie wybieram siebie
w tym jednym momencie —
który wreszcie jest mój.

TO TYLKO ZAPIS SPOTKAŃ TERAPEUTYCZNYCH...

21/08/2025

I pozostał tylko żal...