24/07/2026
ကိုယ် ဒုက္ခရောက်နေတာက၊ ကိုယ့်ကို ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အရာကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး။
အဲဒီ အရာကို ကိုယ်က ဆက်ပြီး တွန်းလှန်နေလို့ပါ။
ဒီစကားကို ခဏ ရပ်ပြီး စဉ်းစားကြည့်ပါ။
နာကျင်မှုနဲ့ ခံစားမှု ဘယ်လို ကွာလဲ
နာကျင်မှု ဆိုတာ ရှောင်လွှဲလို့ မရတဲ့ အရာပါ။
လမ်းခွဲရတာ။ ချစ်ရသူ ဆုံးရှုံးရတာ။ မိဘရဲ့ ချစ်ခြင်း မရခဲ့တာ။ ရောဂါ ရတာ။ ဒါတွေက ဘဝမှာ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ကြုံရမှာပါ။ ဒါက နာကျင်မှုပါ။ ရှောင်လို့ မရပါဘူး။
ခံစားမူ ကတော့ တခြားပါ။
အဲဒါက ကိုယ့်ခေါင်းထဲမှာ အဲဒီ အဖြစ်အပျက်ကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ဖွင့်နေတာပါ။ ည အိပ်ရာဝင်ပြီး "ငါ့ကို ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မေးနေတာပါ။ "ဒီလို ဖြစ်သင့်တာ မဟုတ်ဘူး" ဆိုပြီး ဆွဲကိုင်ထားတာပါ။
ဆိုလိုတာကနာကျင်မှုက အတိတ်မှာ ဖြစ်ခဲ့တာ။ ခံစားမှုက ပစ္စုပ္ပန်မှာ ဆက်ဖြစ်နေတာ။
မီးဖိုတစ်လုံး ဥပမာ
မီးဖိုပူပူကို လက်နဲ့ ကိုင်မိတယ်ဆိုပါစို့။ အဲဒီ လောင်တဲ့ အရာက နာကျင်မှုပါ။ ဒဏ်ရာ ကျက်သွားရင်၊ အဲဒီ နာကျင်မှုက ပျောက်သွားပါတယ်။
ဒါပေမယ့် ငါးနှစ်ကြာပြီးတဲ့အထိ၊ "ငါ့ညီမက မီးဖိုချောင်မှာ ငါ့ကို တိုက်မိလို့ ဒီလို ဖြစ်ရတာ" ဆိုပြီး စိတ်ဆိုးနေသေးရင်အဲဒါက ခံစားမှုပါ။
ဒဏ်ရာက ကျက်သွားပြီ။ ဒါပေမယ့် ခေါင်းထဲက ဇာတ်လမ်းက မပြီးသေးဘူး။
တရုတ် လက်ချောင်းထောင်ချောက်
ကလေးကစားစရာ တစ်ခု ရှိပါတယ်။ ဝါးရိုးလေးနဲ့ ရက်ထားတဲ့ ပြွန်လေးပါ။ လက်ချောင်း နှစ်ဖက် ထည့်လိုက်ပြီး၊ ဆွဲထုတ်ဖို့ ကြိုးစားရင် ပိုတင်းသွားပါတယ်။ ပိုဆွဲလေလေ ပိုကျပ်လေလေပါ။
လွတ်အောင် လုပ်ဖို့ နည်းလမ်းက ဆွဲတာကို ရပ်လိုက်ဖို့ပါ။
ဘဝလည်း ဒီအတိုင်းပါပဲ။
"ငါ့အဖေ ဒီလို မဖြစ်သင့်ဘူး"။ "ငါ့ခင်ပွန်း ဒီလို ပြောသင့်တယ်"။ "အဲဒီ အဖြစ်အပျက် မဖြစ်သင့်ဘူး"။
ဒီလို ခံစားလေလေ၊ ကိုယ်က ပိုပိတ်မိလေလေပါ။
လက်တွေ့ ဥပမာတစ်ခု
အသက် လေးဆယ်ကျော် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က "ကျွန်မ အဖေ ဒီလို မဖြစ်စေချင်ဘူး။ သူ အမြဲ ဒီလိုပဲ လုပ်နေတယ်" လို့ ညည်းတယ်။
"အဖေ ဒီလို ဖြစ်နေတာ ဘယ်လောက် ကြာပြီလဲ" လို့ မေးတဲ့အခါ၊ "ကျွန်မ ဘဝ တစ်ခုလုံးပါ" လို့ ဖြေတယ်။
အဖေက ပြောင်းမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။ နှစ်လေးဆယ် မပြောင်းခဲ့တာ၊ အခု ပြောင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ပြဿနာက အဖေ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ "အဖေ ပြောင်းရမယ်" ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကို ဆက်ကိုင်ထားတာပါ။ အဲဒီ မျှော်လင့်ချက်က နေ့တိုင်း သူ့ကို နာကျင်စေနေတာပါ။
လက်ခံခြင်းဆိုတာ သဘောတူခြင်း မဟုတ်ဘူး။
ဒီနေရာမှာ အရေးအကြီးဆုံး အချက် ရှိပါတယ်။
လက်ခံတယ်ဆိုတာ "အဲဒါ ကောင်းတယ်" လို့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ "အဲဒီလို လုပ်တာ မှန်တယ်" လို့ ဝန်ခံတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။
လက်ခံတယ်ဆိုတာ"ငါ ဒါကို ပြောင်းလို့ မရတော့ဘူး။ ဒါကို သယ်ပြီး နေရမှာ ငါ ပင်ပန်းပြီ" လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပါ။
လက်ခံခြင်းက အားနည်းခြင်း မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်တော့ ခွန်အားပါ။
"ငါ့ကလေးဘဝကို ငါ ပြန်ပြင်လို့ မရဘူး။ ဒါပေမယ့် အဲဒါက ငါ့ပစ္စုပ္ပန်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ ငါ ခွင့်မပြုတော့ဘူး" လို့ ပြောနိုင်တာက ခွန်အားပါ။
ဒါပေမယ့် သတိထားစရာ ရှိပါတယ်
"ခံစားမှုက ရွေးချယ်လို့ ရတယ်" ဆိုတဲ့ စကားက မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အလွယ်တကူ လုပ်လို့ ရတယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး။
နှစ်ပေါင်းများစွာ သယ်လာခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာတွေက၊ တစ်ညတည်းနဲ့ ပျောက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ချို့ ဒဏ်ရာတွေက ကျွမ်းကျင်သူဆီက အကူအညီ လိုအပ်ပါတယ်။
ဒါကြောင့် "ဘာလို့ ငါ လွှတ်လို့ မရသေးတာလဲ" ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ် မတင်ပါနဲ့။ ဒါက အချိန်ယူရတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ပါ။
လက်တွေ့ လုပ်နိုင်တဲ့ ၃ ဆင့်
ပထမအချက်က သတိထားမိပါ။
ကိုယ့်ခေါင်းထဲမှာ "ဒီလို မဖြစ်သင့်ဘူး"၊ "အဲဒီတုန်းက ဒီလို ဖြစ်ခဲ့ရင်" ဆိုတဲ့ အတွေးတွေ လည်နေတာကို သတိထားမိအောင် လုပ်ပါ။
ဘူးထဲမှာ ရှိနေရင် ဘူးရဲ့ အညွှန်းကို မဖတ်နိုင်ပါဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘူးထဲကနေ ထုတ်ပြီး၊ အပြင်ကနေ ကြည့်ကြည့်ပါ။ "အော် ... ငါ အခု တွန်းလှန်နေတယ်" လို့ သိလိုက်ရုံနဲ့ စလိုက်ပါပြီ။
ဒုတိယကတော့ "ဘာလို့ ငါ့ကို" ကနေ "အခု ဘာ လုပ်မလဲ" ဆီ ပြောင်းပါ။
"ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက အတိတ်ကို ကြည့်နေတာပါ။ အဖြေ မရှိပါဘူး။
"အခု ဘာ လုပ်မလဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက ပစ္စုပ္ပန်ကို ကြည့်တာပါ။ ဒါက အစီအစဉ် ချလို့ ရပါတယ်။
ဒီနေရာမှာ မှတ်ထားသင့်တာ တစ်ခု ရှိပါတယ်။ ကိုယ့်ကို ဖြစ်ခဲ့တာက ကိုယ့်အပြစ် မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အဲဒါနဲ့ ဘာ လုပ်မလဲဆိုတာက ကိုယ့်တာဝန်ပါ။
တတိယကတော့ "ငါ ပြောင်းလို့ မရဘူး" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြောပါ။
အသက်ကို ဖြည်းဖြည်း ရှူပြီး၊ "ငါ ဒါကို ပြောင်းလို့ မရဘူး။ သူ့ကို ငါ ပြောင်းလို့ မရဘူး။ ဖြစ်ခဲ့တာကို ငါ ပြောင်းလို့ မရဘူး" လို့ ပြောကြည့်ပါ။
အစပိုင်းမှာ ခက်ပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် အကြိမ်ကြိမ် လုပ်သွားရင်၊ တဖြည်းဖြည်း ပေါ့သွားပါလိမ့်မယ်။
ကိုယ့်ဘဝမှာ ဖြစ်တဲ့ အရာ အများစုကို ကိုယ် ထိန်းချုပ်လို့ မရပါဘူး။
ဒါပေမယ့် အဲဒါကို တွန်းလှန်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဆင်းရဲစေမလား၊ ဒါမှမဟုတ် လက်ခံပြီး ရှေ့ဆက်မလားဆိုတာကိုတော့ ကိုယ် ရွေးနိုင်ပါတယ်။
လက်ခံခြင်းက ဆင်းရဲမှုရဲ့ အဆုံးသတ်တင် မဟုတ်ပါဘူး။ လွတ်လပ်မှုရဲ့ အစပါ။
