08/12/2025
MAPENZI YA WAWILI WALIOPOTEANA
Nadia na Jabir walikua marafiki tangu utoto. Walicheza pamoja, walikua pamoja, mpaka wakawa karibu kuliko ndugu. Kila mtu kijijini alijua kuwa kuna kitu cha pekee kati yao, isipokuwa wao wawili.
Miaka ikasonga. Shule, kazi, maisha—vikawapeleka mbali tofauti. Mawasiliano yakapoa kidogo kidogo, hadi siku moja yakakoma kabisa. Lakini mioyo yao bado ilihifadhi kumbukumbu za sauti, tabasamu, na ahadi zisizotamkwa.
Miaka minne baadaye, Nadia alirudi kijijini kwa sherehe ya familia. Upepo wa jioni ulimkumbusha sauti ya Jabir, na kwa sekunde moja alitamani kumwona tena.
Wakati anatembea sokoni, akasikia mtu akisema jina lake kwa mshangao, “Nadia?”
Alipotazama, macho yao yakakutana k**a vile muda haukupita. Jabir alisimama hapo, amebadilika lakini bado yule yule aliyemfahamu moyoni.
Walikaa kwenye kibanda cha chai wakizungumza masaa mengi—wakicheka, wakikumbuka, na hatimaye wakikiri kitu walichokikwepa miaka yote.
“Nilikukosa,” Jabir alisema kwa sauti ya kutetemeka kidogo.
“Nami nilikukosa,” Nadia akajibu, akijua ukweli huo ulikua umefichwa moyoni mwake muda mrefu.
Usiku ule, wakiwa wanatembea upande mmoja wa barabara iliyotulia, mikono yao ikagusa kwa bahati. Wote wakanyamaza, lakini hakuna aliyeondoa mkono wake. Walijua, kwa mara ya kwanza, kuwa safari yao haikuwa ya marafiki tu—ilikuwa ya watu ambao walipoteana ili wapate kurudiana kwa nguvu zaidi
