Psikologjia dhe Filozofia

Directions

Psikologjia dhe Filozofia Në këtë faqe Filozofia dhe Psikologjia janë të ndërthurura për të përkufizuar dhe argumentu

“Nata u përket shkrimtarëve, të dehurve, kurvave dhe atyre që vdesin për dashuri.”~𝐂𝐇𝐀𝐑𝐋𝐄𝐒 𝐁𝐔𝐊𝐎𝐖𝐒𝐊𝐈
02/08/2026

“Nata u përket shkrimtarëve, të dehurve, kurvave dhe atyre që vdesin për dashuri.”

~𝐂𝐇𝐀𝐑𝐋𝐄𝐒 𝐁𝐔𝐊𝐎𝐖𝐒𝐊𝐈

30/06/2026

Tragjedia e shumicës së njerëzve të mirë është se ata kurrë nuk kanë një përgjigje të gatshme kur sulmohen.

Megjithatë, të tjerët e shfrytëzojnë pikërisht këtë brishtësi dhe fitojnë beteja të padrejta, të shpejta, vendimtare dhe të dhimbshme.

Ata me një shpirt paqësor dhe një ndërgjegje të pastër e gjejnë përgjigjen e duhur vetëm më vonë, kur momenti ka kaluar, kur dueli është humbur tashmë...

Nuk është mungesë inteligjence, jo!

Është një formë e pastërtisë së shpirtit... ndoshta shumë e pastër për këtë botë!

𝗡𝗴𝗮 𝗙𝗷𝗼𝗱𝗼𝗿 𝗗𝗼𝘀𝘁𝗼𝗷𝗲𝘃𝘀𝗸𝗶

28/06/2026

"Çdo ditë, në çdo cep të botës, ka dikush që lufton një betejë të heshtur në mendjen e tij. Depresioni nuk është thjesht trishtim apo një gjendje e keqe shpirtërore. Është një peshë që të tërheq poshtë, një zbrazëti që të gllabëron.

Njerëzit mendojnë se ata që i bëjnë të tjerët të qeshin nuk mund të jenë të thyer brenda, por ndonjëherë është e kundërta: ata që shpërndajnë më shumë dritë janë pikërisht ata që kanë njohur errësirat më të thella.

Prandaj, ji i sjellshëm, sepse kurrë nuk e di kush e fsheh stuhinë e tij pas një buzëqeshjeje."

𝗡𝗴𝗮 𝗥𝗼𝗯𝗶𝗻 𝗪𝗶𝗹𝗹𝗶𝗮𝗺𝘀

"U ngrita dhe nisa të ecja nëpër dhomë. Hyra e bëra një dush. Hiç asgjë. Madje më keq se më parë. Vazhdoja ecjet dhe sa ...
11/03/2026

"U ngrita dhe nisa të ecja nëpër dhomë. Hyra e bëra një dush. Hiç asgjë. Madje më keq se më parë. Vazhdoja ecjet dhe sa vinte e më keq bëhesha. Ishte një agoni e stërzgjatur. Çfarë dreq njeriu isha? Ku e kisha hallin? Mos kisha ndonjë hak për të marrë? I lija gjërat të merrnin rrokullimën, madje pa e vrarë fare mendjen se si mund të përfundonin. Nuk e vrisja mendjen për asgjë tjetër, veçse se si të kënaqja egoizmin tim të ndyrë, idiotesk. Sillesha si një çunak i përkëdhelur. Më keq se një grua e ligë, sepse një grua e ligë të merrte paratë dhe kaq. Luaja me jetën dhe me ndjenjat e njerëzve sikur të ishin çikërrima. Si dreqin mund ti thoshte vetes burrë, një njeri si unë? Si mund të shkruaja poezi? Si dreqin isha gatuar kështu? Isha një De Sade i mejhaneve, por nuk kisha as gjysmën e intelegjencës së mjeshtërit të madh. Edhe kriminelët ishin më të sinqertë e më të ndershëm se unë. Madje edhe përdhunuesit. Vetëm e vetëm se nuk më pëlqente që dikush të luaj me qenien time, me shpirtin tim, të më vinte në lojë, të më bënte mut; të paktën këtë gjë e dija. Isha një pesë me hiç. E ndjeja edhe në këto çaste, duke u çapitur poshtë e përpjetë mbi tapet. Një pesë me hiç, asgjë tjetër. Por e keqja e të këqijave ishte se shtiresha, se mbahesha për atë çka nuk isha në të vërtetë... sikur qeshë një djalë për së mbari. Arrija të depërtoja në jetën dhe shpirtrat e njerëzve, sepse të krijoja përshtypjen e një njeriu të mirë, e një njeriu që ngjall besim. E ushtroja zanatin tim të ndyrë në mënyrën më të thjeshtë. Shkurt, po shkruaja |Historinë e dashurisë së një hiene|."

CHARLES BUKOWSKI, FEMRAT

Këtë muaj mbushi gjashtë vjeç.Megjithatë, e mbaj mend ditën që e gjeta sikur të ishte dje. E vogël, e brishtë, me sytë e...
13/02/2026

Këtë muaj mbushi gjashtë vjeç.
Megjithatë, e mbaj mend ditën që e gjeta sikur të ishte dje. E vogël, e brishtë, me sytë ende të mbyllur dhe jetën e varur nga një fije e hollë. Atë natë, nuk e dija nëse do t’ia dilte në mëngjes. Prita, duke mbajtur frymën. Dhe ia doli.
Që nga ajo ditë, ajo u bë sorra më e fortë, më inteligjente dhe më e dashur që kam takuar ndonjëherë.
Kur u rrit mjaftueshëm, u përpoqa disa herë ta lija të shkonte. I gjithë qielli ishte para saj. Mund të fluturonte, të zgjidhte rrugën e saj, të bëhej çfarëdo që donte. E megjithatë, ajo gjithmonë kthehej. Çdo mbrëmje, ajo trokiste në dritare, sikur të kishim qenë larg prej vitesh, jo vetëm disa orësh.
Ajo ndërtoi folenë e saj të parë në pemën e madhe të lisit pas shtëpisë. E pashë të mblidhte degë, fije bari dhe madje edhe copa të vogla rrobash të vjedhura nga lavanderia. Kur lindën zogjtë e saj, ajo m’i sillte për t’i parë një nga një. Ishte krenare. Sytë e mi shkëlqenin.
Megjithatë, jeta nuk ka qenë e mirë me të. Ajo u përball me grabitqarë, lëndime, rreziqe të vazhdueshme. Pastaj një helmim që pothuajse e largoi nga unë. Që atëherë, ajo ka pasur disa probleme neurologjike dhe nuk ishte më e lirë por ky nuk ishte fundi i historisë së saj. Ishte fillimi i një kapitulli tjetër.
Ajo ka jetuar me mua në shtëpi për gati katër vjet. Më zgjon me të qarat e saj, luan me lidhëset e këpucëve të mia, vjedh ushqime të lehta pa faj, ulet mbi shpatullën time ndërsa unë bëj kafe. Më ndjek kudo, kurioze dhe e pranishme, sikur të donte të ishte pjesë e çdo fragmenti të jetës sime.
Në mbrëmje, ajo mbështillet në gjoksin ose shpatullën time, më lëmon mjekrën me sqepin e saj dhe bie në gjumë të qetë. Dhe çdo herë mendoj se sa e pabesueshme është të jesh zgjedhur.
Ajo kishte të gjithë qiellin para saj dhe vendosi të ndërtonte folenë e saj me mua.
Ajo nuk është vetëm një sorrë. Ajo është familja. Ajo është ngushëllim.
Ajo është shpirti im i vogël me krahë.
Dhe ndoshta kjo është dhurata më e madhe: të kuptuarit se nuk jemi gjithmonë ne ata që shpëtojmë dikë. Ndonjëherë ne jemi thjesht vendi ku një zemër vendos të qëndrojë.

E di çka do të ndodhë me ne të dy?!Do të kërkohemi prapë!Do të kërkohemi nëpër këngë, nëpër thënie, nëpër libra...Do të ...
31/01/2026

E di çka do të ndodhë me ne të dy?!
Do të kërkohemi prapë!
Do të kërkohemi nëpër këngë, nëpër thënie, nëpër libra...
Do të kërkohemi në shikimet e njerëzve.

Ndoshta në mbrëmje, e cila tallet gjithmonë,
do të kemi dëshirë të shkruajmë, ende.
Ndoshta në ëndrrat e të dyve.

Pavarësisht të gjitha grindjeve, pavarësisht atyre "me ty i kam dhënë fund, je jashtë jetës time";
kena me u mendu, fshehtas...
e do ta pretendojmë të kundërtën.
Madje do të pretendojmë
që kemi menduar për gjëra tjera.

Do të na marrë malli eh...
posi jo.

Ky do të jetë dënimi ynë.
Dënimi që nuk provuam të qëndrojmë bashkë,
kur gjithçka mes nesh po shembej.

~𝐂𝐇𝐀𝐑𝐋𝐄𝐒 𝐁𝐔𝐊𝐎𝐖𝐒𝐊𝐈

Babai im nuk e bllokoi numrin tim kur i kërkova para borxh per te paguar qirane e shtepise.Ai bëri diçka më të "keqe", m...
25/01/2026

Babai im nuk e bllokoi numrin tim kur i kërkova para borxh per te paguar qirane e shtepise.
Ai bëri diçka më të "keqe", më ofroi një fshesë dhe më tha:
-"Do të shihemi në orën gjashtë të mëngjesit...."

Isha ​​23 vjeç, një diplomë në Komunikim Digjital varur në mur... dhe një njoftim per largim nga shtepia në derën time.
Punë që më ishin premtuar dhe nuk erdhën kurrë. CV-të e injoruara. Një llogari bankare në të kuqe.
I dëshpëruar, mora ne telefon babanë tim.
"Babi, më duhen 1,500 euro. Kam një intervistë të rëndësishme javën tjetër. Do ti kthej per pak kohe"
Heshtje. Pastaj zëri i tij, nga punishtja e vjetër e mekanikut:
"Álvaro, nuk kam 1,500 euro për të të dhënë. Por kam një vend pune për ty. Nje puntor po del në pension. Kam nevojë për një dorë: pastrim, organizim, kryerjen e punëve. x euro në orë. Fillojmë nesër. Në orën gjashtë."
U ndjeva i lënduar. I poshtëruar.
Kisha studiuar.
Nuk isha "material për fshesë".
Pastaj intervista "e rëndësishme" dështoi.
Dhe dy javë më vonë… nuk kisha më shtëpi.
Pas netësh në divanin e një shoku dhe të tjerëve në sediljen e pasme të makinës sime, me shiun që binte në çati, u dorëzova.
Shkova me makinë në punishte të babait tim.
Të nesërmen në mëngjes, një nga mekanikët më solli një sanduiç të ngrohtë dhe një kafe. Pastaj një çantë me rroba pune.
Emri im ishte qepur në këmishë: ÁLVARO.
Hyra brenda. Babai im ishte nën një makinë.
Ai më shikoi. Asnjë buzëqeshje. Asnjë leksion.
Vetëm kjo:
"Merr veglat. Ka një njollë vaji në hapësirën e pasme. Pastaj sistemo pajisjet."
Java e parë ishte ferr.
Duar plot me flluska. Shpinë e shkatërruar.
Por askush nuk më gjykoi. Askush nuk qeshi me mua.
Ata më mësuan. Ata më respektuan.
Dhe kuptova diçka:
Nuk isha "mbi" askënd.
Dhe ata - ata me duar të pista - ishin ata që e mbanin botën së bashku.
Një ditë, një klient arrogant hyri duke bërtitur. Ai donte t'i fliste "shefit".
Babai im doli, i fshiu duart dhe tha me qetësi:
"Ne nuk flasim kështu këtu. Çelësat e tu janë atje. Gjej një dyqan tjetër."
Pastaj u kthye nga unë.
"Je mirë?"
"Po. Faleminderit, babi."
"Mos më falëndero. Dhe mos lejo kurrë askënd të të bëjë të ndihesh më keq. Me apo pa diplomë, vendi yt është diçka që e fiton. Dhe e mbron."
Gjashtë muaj më vonë, ia ktheva 1,500 euro.
Ai nuk i kishte kërkuar kurrë. Por ia kisha borxh.
Pastaj, ndërsa po hanim pica në heshtje, ai tha:
"Do të na duhej një faqe interneti. Ata thonë se nëse nuk je në internet, nuk ekziston. Ti je i afte ne informatik... a mund të na ndihmosh?"
"Sigurisht. Por tarifa ime është e lartë." - i thash me shaka....
"Do të të paguaj me disqe frenash."
"Marrëveshje."
Na bënë të besonim se suksesi është një tavolinë e shndritshme dhe duar të pastra.
Se një baba i dashur është ai që transferon para pa bërë pyetje.
Por ndonjëherë, dashuria nuk është një transfertë bankare.
Është një fshesë në orën gjashtë të mëngjesit.
Babai im nuk më shpëtoi nga stuhia.
Ai më mësoi si të ndërtoja një çati.
Ai më dha atë që më nevojitej, jo atë që doja.
Dhe sot, unë nuk jam vetëm një djalë me diplomë.
Unë jam një burrë me të ardhme.

Z. Bean e bëri botën të qeshë… por dikur tha një të vërtetë që dhemb.Z. Bean, personazhi që bëri miliona të qeshnin pa t...
01/01/2026

Z. Bean e bëri botën të qeshë… por dikur tha një të vërtetë që dhemb.

Z. Bean, personazhi që bëri miliona të qeshnin pa thënë asnjë fjalë, është shumë ndryshe në jetën reale nga sa shumë e imagjinojnë: i qetë, i menduar, i rezervuar.
Dhe një ditë tha diçka që vlen sa një mijë shaka:

"Unë ndalova së ndihmuari, ndalova së ftuari, ndalova së telefonuari… dhe kuptova se unë isha miku, jo ata."

Çfarë e vërtete e pakëndshme.

Ndonjëherë e kalojmë jetën duke mbështetur miqësi që ekzistojnë vetëm sepse i mbajmë gjallë.
Ti je ai që telefonon.
Ti je ai që pyet se si janë.
Ti je ai që fton, kujton ditëlindjet, sugjeron takime.

Ndërkohë, të tjerët mezi e vënë re nëse je aty… ose nëse je larguar.

Dhe kur lodhesh dhe dorëzohesh, heshtja i thotë të gjitha:
Asnjë mesazh.
Asnjë telefonatë.
Askush nuk shfaqet.

Në fillim dhemb.
Por më pas... të çliron.

Sepse e kupton që nuk ke humbur miq.

Thjesht ke ndaluar së këmbënguluri në marrëdhënie boshe.

Z. Bean, me mënyrën e tij të thjeshtë të të parit të botës, e kuptoi këtë më mirë se shumë të tjerë:

Miqësia e vërtetë nuk lutet ose nuk ndiqet.
Ajo rrjedh natyrshëm, edhe në distancë ose në heshtje.

Mbaje mend këtë:
Ndonjëherë nuk po të mbarojnë miqtë...
thjesht po zbulon se kush ishte vërtet.

Kur ndalon së mbështeturi, jeta të tregon:
kush qëndron pa dashuri
dhe kush ishte aty vetëm nga zakoni.

Mëso të lëshosh pa pakënaqësi.
Të vlerësosh pa kërkuar.
Të kuptosh se dashuria e vërtetë - edhe në miqësi - nuk kërkon prova të vazhdueshme, vetëm një prani të sinqertë.

Në të pesëdhjetat nuk i duron dot më gjërat që të shtrëngojnë, sutjenat e ngushta, darkat e bezdisshme me kunatën që kon...
27/12/2025

Në të pesëdhjetat nuk i duron dot më gjërat që të shtrëngojnë, sutjenat e ngushta, darkat e bezdisshme me kunatën që kontrollon pluhurin nëpër qoshet e shtëpisë sate, takat e larta në kalldrëm dhe buzëqeshjet e rastësishme.

Në të pesëdhjetat nuk ke më dëshirë të biesh në sy. Je ajo që je; je gjërat që ke bërë dhe ato që dëshiron ende të bësh. Nëse për të tjerët kjo ska problem, ok, në të kundërt "kujt i plasi"?

Në moshën pesëdhjetë vjeçare, nuk ka rëndësi nëse ke patur fëmijë apo jo. Gjithsesi do të jesh nëna e dikujt: e nënës tëne, e babait, e hallës që ka mbetur vetëm, e qenit tënd apo maces pa bisht që ke gjetur në rrugë.

Dhe nëse nuk do jesh një nga këto, do të jesh nëna e vetes. Sepse me kalimin e viteve ke mësuar të kujdesesh për një trup që më në fund e do, edhe pse mund të duket gjithnjë e më i papërsosur për sytë e të tjerëve.

E kujt i plasi nëse gjysma e garderobës nuk të bën më?

E rendesishme eshte qe kur ngrihesh shpina të mos të të kërcasë shumë, qe kur prek gjoksin te mos ndjesh t**a dhe menstruacionet më në fund të jenë problem vetëm për të tjerat.

Në të pesëdhjetat, dëshiron të jesh e lirë. E lirë për të thënë jo, e lirë për të qëndruar me pizhame gjithë të dielën, e lirë të ndihesh e bukur për veten dhe jo për të tjerët. E lirë të shëtitësh vetëm: ata që të duan do të ecin krah teje, për të tjerët kujt i plasi?

Do të jesh e lirë të këndosh në makinë me sa zë ke në kokë edhe pse tek semafori dikush të sheh shtrembër.

Dhe tani, pikërisht tani që e ke ngrënë gjysmën e jetës me kafshata të mëdha dhe me nxitim, do të gjeshi dëshirën për të shijuar me nge të gjithë "sheqerin" dhe "kripën" e ditëve që ke përpara.

𝐍𝐠𝐚 𝐈𝐫𝐞𝐧𝐞 𝐑𝐞𝐧𝐞𝐢

Address

Tirana
1001

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Psikologjia dhe Filozofia posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Shortcuts

Sponsored

Share

Category