02/09/2026
—
Dy burra që nuk e gjetën kurrë dashurinë.
Dhe pikërisht për këtë, e kuptuan më mirë se të gjithë.
ARTHUR SCHOPENHAUER (1788-1860)
I rritur nga një nënë e ftohtë që e poshtëronte dhe një baba që vrau veten. Nuk u martua kurrë. Jetoi vetëm me qenin e tij, Atman. Për të, dashuria ishte një kurth biologjik. Natyra të mashtron me fluturën në stomak vetëm që ti të bësh një fëmijë, dhe pastaj të lë bosh.
Psikologjikisht? Schopenhauer është zëri i fëmijës që u zhgënjye herët. Kur dashuria në shtëpi mungon, dashuria në botë duket gënjeshtër. Është mbrojtje: më mirë të mos shpresoj fare, sesa të lëndohem përsëri.
FRIEDRICH NIETZSCHE (1844-1900)
U dashurua marrëzisht me Lou Salomé, e cila e refuzoi. U poshtërua nga miqtë e tij më të ngushtë. Vdiq i vetëm, i çmendur, duke përqafuar një kalë në rrugë. Për të, dashuria nuk ishte nevojë. Ishte forcë. Nuk dashuron sepse je bosh, por sepse je plot dhe do të derdhësh. Të dobëtit lypin dashuri, të fortët dhurojnë.
Psikologjikisht? Nietzsche është zëri i atij që u lëndua, por nuk u bë cinik. Ai e kuptoi se varësia nuk është dashuri. Është frikë nga vetmia e veshur si “të dua”.
KU TAKOHEN TË DY PËR TY?
Shumica nga ju nuk vuan se nuk ju do njeri. Vuani sepse po dashuroni si Schopenhauer-i i plagosur, kur në fakt dëshironi të dashuroni si Nietzsche.
Kërkoni dikë t’ju mbushë boshllëkun.
Kur duhet të kërkoni dikë me të cilin ta ndani plotësinë.
Pyetja e karuselit nuk është “a më do ai/ajo?”
Pyetja është: “Unë po dashuroj nga frika apo nga liria?”
E para të lodh. Të bën të kontrollosh telefonin, të kesh ankth, të bëhesh i vogël.
E dyta të zgjeron. Të bën të duash pa u zhdukur vetja.
Ti nga cila anë je sot? Shkruaje në komente pa filtra.
Psikologu Online
Ne nuk të mësojmë si të gjesh dikë.
Të mësojmë si të mos braktisësh veten derisa ta gjesh.
Ruaje këtë postim. Do të të duhet pas një bisede që të lë bosh.
psikologji vetmia marredhenie