Ես և Մենք հոգեբանական կրթախորհրդատվական ծառայություն

  • Home
  • Armenia
  • Yerevan
  • Ես և Մենք հոգեբանական կրթախորհրդատվական ծառայություն

Ես և Մենք հոգեբանական կրթախորհրդատվական ծառայություն Հոգեբանական մասնագիտացված ծառայություն։

«Էլի վիճեցինք… Արդեն չգիտեմ՝ քանի անգամ ենք նույն բանի համար վիճել։ Ասում ենք՝ վերջ, էլ չենք կրկնի, մի քանի օր լավ ենք լ...
21/08/2026

«Էլի վիճեցինք… Արդեն չգիտեմ՝ քանի անգամ ենք նույն բանի համար վիճել։ Ասում ենք՝ վերջ, էլ չենք կրկնի, մի քանի օր լավ ենք լինում, հետո նորից նույնը… Ու մեկ-մեկ մտածում եմ՝ եթե էսքան դժվար է իրար հետ, բա ինչո՞ւ ենք դեռ միասին…»

Անդադար վեճեր… | Ինչո՞ւ ենք մնում հարաբերություններում, որտեղ անդադար վիճում ենք | Հոգեբան, հոգեթերապևտ Ani Barseghyan Hovhannisyan

Շատ զույգեր տարիներով ապրում են մի հարաբերության մեջ, որտեղ նույն վեճերը կրկնվում են նորից ու նորից։
Թեմաները կարող են տարբեր թվալ։

Այսօր՝ փողը։
Վաղը՝ խանդը։
Հետո՝ ծնողները, երեխաները, հեռախոսը, ուշ տուն գալը կամ չկատարված խոստումը։

Բայց հաճախ փոխվում է միայն վեճի առիթը։ Հոգեբանական կոնֆլիկտը մնում է նույնը։
Զույգերի թերապիայում հաճախ հանդիպում ենք կրկնվող բացասական փոխազդեցության ցիկլերի։ Մեկը քննադատում է, որովհետև իրեն չլսված կամ չկարևորված է զգում։ Մյուսը պաշտպանվում կամ հեռանում է, որովհետև իրեն անընդհատ մեղադրված է զգում։ Առաջինը նրա հեռանալը ընկալում է որպես անտարբերություն և ավելի ուժեղ է պահանջում։ Երկրորդը՝ ավելի է փակվում։
Եվ մի պահ երկուսն էլ պայքարում են ոչ թե խնդիրը լուծելու, այլ սեփական ցավից պաշտպանվելու համար։

«Դու ինձ չես կարևորում»։
«Քեզ ինչ էլ անեմ՝ քիչ է»։
Հենց այդ պատճառով նույն վեճը հնարավոր է կրկնել հարյուր անգամ և ոչինչ չլուծել։
Բայց եթե հարաբերությունն այդքան ցավոտ է, ինչո՞ւ ենք մնում։

Պատճառը միշտ չէ, որ պարզապես սերն է։
Մարդուն կարող են պահել կապվածությունը, մենակության վախը, երեխաները, ֆինանսական կախվածությունը, հասարակության արձագանքը, փոփոխությունից վախը, միասին անցկացրած տարիները կամ հույսը, որ «մի օր ամեն ինչ նորից նախկինի պես կլինի»։

Կարող է գործել նաև ընդհատվող ամրապնդման (intermittent reinforcement) մեխանիզմը․ ծանր վեճերից հետո հաշտության, ջերմության և մտերմության ուժեղ պահերը հարաբերությունը նորից արժեքավոր են դարձնում։ Այդ հակադրությունը երբեմն այնքան ուժեղ է զգացվում, որ մարդը սկսում է ապրել հաջորդ «լավ շրջանին» սպասելով։

Սակայն ուժեղ հաշտությունը դեռ չի նշանակում, որ խնդիրը լուծվել է։
Եթե ամեն անգամ լինում է՝ լարվածություն → պայթյուն → հաշտություն → կարճ խաղաղություն → նոր լարվածություն, ապա պետք է աշխատել ոչ թե հերթական վեճի թեմայի, այլ ամբողջ ցիկլի վրա։

📌 Հարցրու քեզ.
• Մենք իսկապե՞ս տարբեր հարցերի շուրջ ենք վիճում, թե՞ բոլոր վեճերի տակ նույն ցավն է։
• Վեճի պահին ես ի՞նչ եմ իրականում ուզում՝ հաղթե՞լ, թե՞ լսված լինել։
• Ի՞նչ եմ վախենում կորցնել, եթե այս հարաբերությունն ավարտվի։
• Ես մնում եմ, որովհետև հարաբերությունն ինձ բավարարո՞ւմ է, թե՞ որովհետև հեռանալն ավելի է վախեցնում։
• Հաշտվելուց հետո ինչ-որ բան փոխվո՞ւմ է, թե՞ պարզապես ցավը ժամանակավորապես անցնում է։
• Մենք երկուսս էլ պատրա՞ստ ենք փոխել մեր վարքը, թե՞ յուրաքանչյուրս սպասում ենք, որ փոխվի մյուսը։

Առողջ հարաբերությունը վեճերի բացակայությունը չէ։ Առողջ զույգերն էլ են վիճում։ Տարբերությունն այն է, որ կոնֆլիկտից հետո նրանք կարողանում են հասկանալ՝ ինչ տեղի ունեցավ, վերականգնել հուզական կապը և ինչ-որ բան փոխել։

Եթե տարիներով կրկնում եք նույն վեճը, գուցե արդեն ժամանակն է դադարել պարզել՝ ով է ճիշտ, և սկսել հասկանալ՝ ինչ է կատարվում ձեր միջև։

Հոգեթերապիան կարող է օգնել տեսնել այն ցիկլը, որի ներսում երկուսդ էլ հայտնվել եք, հասկանալ դրա հիմքում ընկած կարիքներն ու վախերը և պարզել՝ հնարավո՞ր է այս հարաբերությունը վերակառուցել ավելի առողջ ձևով։
📞 095 514454՝ նաև WhatsApp
Հոգեբան, հոգեթերապևտ Ani Barseghyan Hovhannisyan

«Իր հաջողության համար ուրախանում եմ… ինչո՞ւ ներսումս մի բան սեղմվում է, երբ նա ինձանից ավելի շատ է վաստակում, ավելի արագ...
20/08/2026

«Իր հաջողության համար ուրախանում եմ… ինչո՞ւ ներսումս մի բան սեղմվում է, երբ նա ինձանից ավելի շատ է վաստակում, ավելի արագ է առաջ գնում կամ ավելի շատ գովեստ ստանում։ Ինչո՞ւ եմ ուզում ես էլ մի բան անեմ, որ հետ չմնամ…»

Միգուցե դուք էլ եք լուռ մրցակցում ձեր զուգընկերոջ հետ | Երբ «մենք»-ի ներսում սկսվում է «ո՞վ է ավելի հաջողակ»-ը | Հոգեբան, հոգեթերապևտ Ani Barseghyan Hovhannisyan

Զույգերը միշտ չէ, որ մրցակցում են բացահայտ։
Երբեմն ոչ ոք չի ասում՝ «ուզում եմ քեզանից լավը լինել»։ Բայց հարաբերության մեջ աստիճանաբար հայտնվում է անտեսանելի հաշվապահություն։

Ո՞վ է ավելի շատ վաստակում։
Ո՞ւմ աշխատանքն է ավելի կարևոր։
Ո՞վ է ավելի խելացի։
Ո՞ւմ են ավելի շատ գնահատում։
Ո՞վ է ընտանիքի համար ավելի շատ անում։
Ո՞ւմ խոսքն է վերջնական։

Եվ մի օր զուգընկերոջ հաջողությունը, որը պիտի նաև ուրախություն բերեր, սկսում է ընկալվել որպես սեփական արժեքին ուղղված սպառնալիք։
Սոցիալական հոգեբանության մեջ social comparison theory-ն նկարագրում է, որ մարդիկ սեփական կարողություններն ու արժեքը հաճախ գնահատում են ուրիշների հետ համեմատության միջոցով։ Իսկ հատկապես ցավոտ կարող է լինել համեմատությունը մեզ շատ մոտ և մեզ համար կարևոր մարդու հետ՝ այն ոլորտում, որտեղ ինքներս ենք մեր արժեքը չափում։

Եթե քո ինքնարժեքի կարևոր մասը կառուցված է «ես պետք է ավելի հաջողակ լինեմ», «ես պետք է ավելի շատ վաստակեմ», «ես պետք է ընտանիքում ուժեղը լինեմ» համոզմունքների վրա, զուգընկերոջ աճը կարող է անգիտակցաբար զգացվել ոչ թե որպես «նա առաջ է գնում», այլ որպես «ես հետ եմ մնում»։

Հենց այստեղ է սկսվում լուռ մրցակցությունը։
Նա պատմում է իր հաջողության մասին, իսկ դու անմիջապես պատմում ես քոնը։
Նրան բարձրացնում են, իսկ դու գտնում ես նրա հաջողությունը փոքրացնող պատճառ։
Նա ավելի շատ է վաստակում, և դա դառնում է իշխանության հարց։
Նա նոր հնարավորություն է ստանում, իսկ դու ասում ես՝ «դե, բախտդ բերեց»։
Նրա հաղթանակի պահին դու չես կարողանում պարզապես նրա կողքին լինել, որովհետև ներսումդ արդեն հաշվում ես՝ իսկ ես որտե՞ղ եմ այս համեմատության մեջ։

Հոգեթերապևտիկ տեսանկյունից այստեղ հաճախ խնդիրը զուգընկերոջ հաջողությունը չէ։ Խնդիրը սեփական ինքնարժեքի փխրունությունն է։
Եթե դիմացինի ուժեղանալուց դու քեզ փոքրացած ես զգում, հնարավոր է՝ հարաբերությունը ներսումդ կառուցված է ոչ միայն մտերմության, այլ նաև կարգավիճակի վրա։

Եվ դա կարող է արտահայտվել շատ նուրբ ձևերով՝ սարկազմով, արժեզրկմամբ, խորհուրդների անվան տակ քննադատությամբ, հաջողությունների չնկատմամբ կամ զուգընկերոջ հավակնությունները «իրատեսական դարձնելու» մշտական փորձերով։

📌 Առողջ հարաբերության մեջ զուգընկերոջ հաջողությունը պարտադիր չէ, որ քո պարտությունը դառնա։
Երկուսդ կարող եք տարբեր փուլերում լինել, տարբեր եկամուտ ունենալ, տարբեր ոլորտներում հաջողել՝ առանց հարաբերությունը հաղթող–պարտվող համակարգի վերածելու։

Հարցրու քեզ.

• Կարողանո՞ւմ եմ անկեղծ ուրախանալ նրա հաջողությամբ, երբ ինքս դժվար փուլում եմ։
• Նրա հաջողությունը երբևէ ստիպո՞ւմ է ինձ ինձ պակաս արժեքավոր զգալ։
• Երբ նա պատմում է իր ձեռքբերումների մասին, լսո՞ւմ եմ նրան, թե՞ անմիջապես ուզում եմ պատմել իմը։
• Փոքրացնո՞ւմ եմ երբեմն նրա հաջողությունը՝ «բախտդ բերեց», «դա մեծ բան չէր» արտահայտություններով։
• Եթե նա ինձանից ավելի հաջողակ դառնա, մեր հարաբերության մեջ իմ տեղը վտանգվա՞ծ կզգամ։
• Ես ուզում եմ, որ նա զարգանա՞, եթե նրա զարգացումը նշանակում է, որ որոշ ոլորտներում ինձանից առաջ է անցնելու։
Սերը մրցույթ չէ, որտեղ մեկի հաղթանակի համար մյուսը պետք է պարտվի։

Երբ հարաբերության մեջ «մենք»-ին փոխարինում է «ո՞վ է ավելի լավը», մարդիկ կարող են ապրել նույն տանը, սիրել իրար և միաժամանակ տարիներով պայքարել մի առաջնության համար, որը ոչ ոք պաշտոնապես չի հայտարարել։

Հոգեթերապիան կարող է օգնել հասկանալ՝ որտեղից է գալիս այդ մրցակցության պահանջը, ինչու է զուգընկերոջ հաջողությունը սպառնում սեփական ինքնարժեքին և ինչպես կառուցել հարաբերություն, որտեղ երկուսիդ աճի համար էլ տեղ կա։

📞 095 514454՝ նաև WhatsApp
Հոգեբան, հոգեթերապևտ Ani Barseghyan Hovhannisyan

19/08/2026

Իսկ եթե բոլորը լքե՞ն քեզ | Հոգեբան, հոգեթերապևտ Անի Բարսեղյան

Երբեմն մենք մարդկանց մեր կողքին ենք պահում և դա անվանում ենք սեր, հոգատարություն կամ նվիրվածություն։

Անընդհատ գրում ենք։

Հարցնում՝ որտե՞ղ ես, ո՞ւմ հետ ես։

Նեղանում ենք, երբ առանց մեզ ծրագրեր են կազմում։

Փորձում ենք անհրաժեշտ լինել նրանց։

Օգնում ենք նույնիսկ այն ժամանակ, երբ մեզ չեն խնդրել։

Դժվարությամբ ենք ընդունում նրանց հեռավորությունը, ինքնուրույնությունը կամ ուրիշ մարդկանց հետ մտերմությունը։

Արտաքուստ սա կարող է հոգատարություն թվալ։

Բայց երբեմն դրա հիմքում ոչ թե դիմացինի բարեկեցությունն է, այլ սեփական անապահովությունը։

«Եթե ինձ այլևս պետք չունենա՞»։

«Եթե ուրիշ մեկին ինձնից ավելի սիրի՞»։

«Եթե հեռանա՞»։

Կապվածության տեսության տեսանկյունից տագնապային կապվածություն ունեցող մարդը կարող է հատկապես զգայուն լինել մերժման կամ հեռացման հնարավոր նշանների նկատմամբ։ Այդ անհանգստությունը երբեմն առաջացնում է այսպես կոչված «հիպերակտիվացնող ռազմավարություններ»՝ չափազանց շատ հավաստիացում պահանջել, կառչել հարաբերությունից, դժվարությամբ հանդուրժել հեռավորությունը կամ մշտապես ստուգել՝ արդյոք հարաբերությունն անվտանգ է։

Այս դեպքում դիմացինը երբեմն դադարում է պարզապես սիրելի մարդ լինելուց և դառնում է սեփական անվտանգության զգացումը կարգավորելու միջոց։

Այստեղ կարևոր տարբերություն կա։

Հոգատարությունը հարցնում է՝ «Ի՞նչ է քեզ պետք»։

Անապահովությունը հարցնում է՝ «Ի՞նչ անեմ, որ դու ինձ չլքես»։

Եվ որքան ավելի շատ ենք փորձում վերահսկելով ապահովել հարաբերությունը, այնքան ավելի մեծ ճնշում կարող ենք ստեղծել դիմացինի համար։

Առողջ մտերմությունը չի նշանակում իրարից անկախ լինել։ Մարդիկ բնականորեն կապված են միմյանց և միմյանցից աջակցություն են ստանում։ Խնդիրը սկսվում է այն ժամանակ, երբ սեփական արժեքի ու անվտանգության զգացումը գրեթե ամբողջությամբ կախված է մեկ ուրիշի ներկայությունից և վարքից։

Հարցրու քեզ.

Եթե այս մարդը սահման դնի, կարո՞ղ եմ հարգել այն։

Եթե նա ժամանակ անցկացնի առանց ինձ, դա անմիջապես մերժո՞ւմ եմ ընկալում։

Երբ օգնում եմ, իսկապե՞ս նրա կարիքն եմ տեսնում, թե՞ փորձում եմ անփոխարինելի դառնալ։

Եթե նա հեռանա, կզգամ միայն կորստի ցա՞վ, թե՞ նաև այն զգացումը, որ առանց նրա ես ոչինչ եմ։

Երբեմն հարաբերություններում պետք է սովորել ոչ թե ավելի ամուր բռնել մարդուն, այլ այնքան անվտանգ դառնալ սեփական ներսում, որ կարողանաս սիրել նրան՝ առանց սեփական վախերով նրա ազատությունը սահմանափակելու։

📲 Հոգեբան, հոգեթերապևտ Անի Բարսեղյան
📞 +374 95 51 44 54

«Քո տարիքում ես արդեն երեխա ունեի… Էդքան բծախնդիր լինես՝ վերջում չես ամուսնանա։ Բա դու անթերի՞ ես, որ անթերի մարդ ես փնտ...
19/08/2026

«Քո տարիքում ես արդեն երեխա ունեի… Էդքան բծախնդիր լինես՝ վերջում չես ամուսնանա։ Բա դու անթերի՞ ես, որ անթերի մարդ ես փնտրում։ Ամուսնացի՛ր, հետո կամաց-կամաց կսիրեք իրար…»
Ու դրանից հետո ներսում սկսում ես կասկածել․ «Գուցե իրո՞ք շատ բան եմ պահանջում… գուցե ժամանակս անցնում է… գուցե պետք է ուղղակի համաձայնվել…»

Ամուսնանալ՝ «տանը մնացածի» պիտակը չկրելու՞ համար, թե՞ չզիջել կողակցի ընտրության չափանիշները | Հոգեբան, հոգեթերապևտ Ani Barseghyan Hovhannisyan

Որոշ հասարակություններում, հատկապես կանանց նկատմամբ, դեռ գործում է չգրված ժամանակացույց։
«Արդեն ժամանակն է»։
«Շատ ընտրես՝ մենակ կմնաս»։
«Իդեալական մարդ չկա»։

Եվ մի պահ մարդը սկսում է կասկածել ոչ թե հասարակության պահանջներին, այլ սեփական չափանիշներին։
«Գուցե իսկապես շատ բան եմ ուզում»։
Հոգեբանության մեջ նորմատիվ սոցիալական ազդեցությունը նկարագրում է, թե ինչպես կարող ենք մեր ընտրությունները հարմարեցնել խմբի սպասումներին՝ ընդունված լինելու կամ քննադատությունից խուսափելու համար, նույնիսկ երբ ներսում համաձայն չենք դրանց։

Այստեղ կարևոր է նաև «սոցիալական ժամացույցի» (social clock) գաղափարը՝ հասարակության պատկերացումը, թե կյանքի կարևոր իրադարձությունները որ տարիքում «պետք է» տեղի ունենան՝ ամուսնանալ, երեխա ունենալ, ընտանիք կազմել։
Երբ մարդը զգում է, որ այդ ժամացույցից «ուշանում է», ընտրության հիմքում կարող է հայտնվել ոչ թե հարաբերության որակը, այլ տագնապը․ «Պետք է հասցնեմ»։

Բայց ամուսնությունն այն որոշումներից է, որի գինը վճարում ես ոչ թե այն օրը, երբ ասում ես «այո», այլ հաջորդ տարիների ընթացքում։
Սա չի նշանակում, որ պետք է փնտրել անթերի մարդու։ Կարևոր է տարբերել անիրատեսական պահանջներն ու առողջ չափանիշները։
«Նա պետք է կատարյալ լինի, երբեք չսխալվի, միշտ հասկանա ինձ առանց խոսելու»՝ անիրատեսական սպասումներ են։

Բայց հարգանքը, հուզական հասունությունը, ազնվությունը, պատասխանատվությունը, արժեքների համատեղելիությունը, սահմանների հարգումը և կոնֆլիկտները լուծելու կարողությունը «շատ ուզել» չեն։ Դրանք երկարաժամկետ հարաբերության համար կարևոր հիմքեր են։
Եվ այստեղ կա մի ցավոտ հարց․ ո՞րն է ավելի ծանր՝ որոշ ժամանակ մենակ լինելը, թե՞ տարիներ ապրել մեկի կողքին, ում իրականում չէիր ընտրի, եթե չվախենայիր մենակ մնալուց։

Հասարակությունը կարող է քեզ ճնշել մինչև հարսանիքը։ Բայց հասարակությունը չի ապրելու քո ամուսնությունը։ Նրանք չեն արթնանալու այդ մարդու կողքին, չեն լուծելու ձեր կոնֆլիկտները, չեն մեծացնելու ձեր երեխաներին և չեն կրելու սխալ ընտրության հոգեբանական հետևանքները։

Հարցրու քեզ.

• Եթե տարիքիս մասին ոչ ոք չհիշեցներ, ես հիմա կուզենայի՞ ամուսնանալ։
• Ես այս մարդուն ընտրո՞ւմ եմ, թե՞ ամուսնացած լինելու կարգավիճակը։
• Ո՞ր չափանիշներից կարող եմ զիջել, իսկ որո՞նք են իմ հիմնարար արժեքները։
• Եթե չվախենայի մենակ մնալուց, այս նույն մարդուն կընտրեի՞։
• Իմ «այո»-ն գալիս է սիրո՞ց ու գիտակից ընտրությունից, թե՞ ժամանակի, ընտանիքի և հասարակության ճնշումից։
📌 Կողակցի ընտրության առողջ չափանիշները բարձր պահելը քմահաճություն չէ։ Բայց կատարյալ մարդու որոնումը նույնպես առողջ չափանիշ չէ։ Հոգեբանական հասունությունը դրանց տարբերությունն իմանալն է։

Եվ մի կարևոր բան․ «ամուսնացիր, հետո կսիրեք իրար»՝ երաշխիք չէ։ Մտերմությունը կարող է խորանալ հարաբերության ընթացքում, բայց ամուսնությունը ինքնին չի ստեղծում սեր, հարգանք, համատեղելիություն կամ հուզական անվտանգություն այնտեղ, որտեղ դրանք չկան։

Հասարակության պիտակը կարող է ժամանակավոր լինել, իսկ կողակցիդ ընտրության հետևանքները՝ տարիների։
📞 095 514454՝ նաև WhatsApp
Հոգեբան, հոգեթերապևտ Ani Barseghyan Hovhannisyan

«Ես իրեն սիրո՞ւմ եմ… թե՞ սիրում եմ այն, ինչ նա տալիս է ինձ։ Իսկ եթե հանեմ կիրքը, ուշադրությունը, անվտանգությունը, խնամքը...
17/08/2026

«Ես իրեն սիրո՞ւմ եմ… թե՞ սիրում եմ այն, ինչ նա տալիս է ինձ։ Իսկ եթե հանեմ կիրքը, ուշադրությունը, անվտանգությունը, խնամքը, միասին լինելու պահանջը… ի՞նչ կմնա իմ զգացմունքից»։

ՍԵ՞Ր Է, ԹԵ՞ ԴՈՒ ԱՅԼ ԲԱՆ ԵՍ ՍԵՐ ԱՆՎԱՆՈՒՄ | Հոգեբան, հոգեթերապևտ Ani Barseghyan Hovhannisyan

Մենք շատ տարբեր զգացմունքներ ու պահանջներ ենք սովորել մեկ բառով անվանել՝ սեր։

Ուզում ես, որ նա քեզ գրկի, համբուրի, դիպչի, ցանկանա քեզ։
Դա կարող է լինել սեռական ձգողականություն և կիրք։

Ուզում ես, որ նա լուծի խնդիրներդ, ապահովի քեզ, որոշումներ ընդունի քո փոխարեն ու միշտ հոգ տանի քո մասին։
Դրա մեջ կարող է լինել ոչ միայն սեր, այլև կախվածության և խնամված լինելու պահանջ։

Ուզում ես, որ առանց քեզ չկարողանա ապրել, ամբողջ ժամանակը քեզ տրամադրի, ընկերներին, հետաքրքրություններն ու սեփական կյանքը երկրորդ պլան մղի։
Սա սիրո ուժգնության ապացույց չէ։ Երբեմն այստեղ գործում են տիրապետելու պահանջը, լքման վախը և տագնապային կապվածությունը։

Ուզում ես հենց նրանից երեխա ունենալ։
Այստեղ սիրուն կարող են միանալ սեռական ձգողականությունը, ծնող դառնալու ցանկությունը և կենսաբանական ու սոցիալական շարժառիթները։

Ուզում ես՝ վերջապես առաջարկություն անի, ամուսնանաք, որովհետև «արդեն ժամանակն է», բոլորը հարցնում են, ընկերներդ ընտանիք ունեն։
Այստեղ երբեմն քո ցանկության հետ խոսում է նաև հասարակական սպասումների ճնշումը։

Այս ամենը կարող է լինել սիրո հետ միասին։

Բայց դրանցից ոչ մեկը առանձին վերցրած սիրո ապացույց չէ։

Հոգեբանական հետազոտություններում ռոմանտիկ սերը մեկ զգացողության չի հանգեցվում։ Այն կարող է ներառել մտերմություն, կապվածություն, հոգատարություն, կիրք, փոխադարձություն և դիմացինի բարեկեցության նկատմամբ իրական հետաքրքրվածություն։

Սիրելիս դու միայն չես հարցնում.

«Ի՞նչ է նա տալիս ինձ»։

Դու կարողանում ես նաև տեսնել դիմացինին որպես քեզանից առանձին մարդ՝ իր ցանկություններով, սահմաններով, հետաքրքրություններով և ընտրության իրավունքով։

Սերը չի պահանջում, որ երկու մարդիկ վերածվեն մեկ մարդու։

Դու կարող ես աշխատել, հաց գնել, սուրճ խմել, զանգել մայրիկիդ, հանդիպել ընկերներիդ, ունենալ քո հետաքրքրությունները, իսկ ներսումդ շարունակել սիրել մեկին։

Նա նույնպես կարող է ունենալ սեփական կյանքը՝ առանց դա ընկալվելու որպես քո նկատմամբ սիրո պակաս։

📌 Առողջ սերը ոչ թե վերացնում է երկու առանձին «ես»-երը, այլ թույլ է տալիս դրանց միջև ստեղծել «մենք»։

Եվ այստեղ կարևոր տարբերակում կա։

Սերը զգացմունք է, իսկ հարաբերությունը՝ նաև վարք։

Միայն սիրելը դեռ բավարար չէ առողջ հարաբերության համար։

Հարաբերության համար անհրաժեշտ են փոխադարձություն, պատասխանատվություն, հարգանք, ազնվություն, սահմաններ, վստահություն և կոնֆլիկտները լուծելու կարողություն։

Դրա համար հնարավոր է սիրել մեկին և միաժամանակ հասկանալ, որ նրա հետ առողջ հարաբերություն կառուցել չես կարող։

Հարցրու քեզ.

• Ես սիրո՞ւմ եմ նրան, թե՞ այն զգացողությունը, որն ունենում եմ նրա կողքին։

• Եթե նա դադարի լուծել իմ խնդիրները, ես նույնպե՞ս կուզեմ նրա կողքին լինել։

• Կարո՞ղ եմ սիրել նրան՝ առանց վերահսկելու։

• Նրա առանձին կյանքը ինձ սպառնալի՞ք է թվում։

• Ես ուզում եմ, որ նա երջանիկ լինի՞, թե՞ առաջին հերթին ուզում եմ, որ նա լինի իմը։

• Մեր հարաբերության մեջ կա՞ փոխադարձություն, թե՞ ես միայն փորձում եմ ստանալ այն, ինչ ինձ պակասում է։

Սերը սեփականություն չէ։ Սերը ծառայություն չէ։ Սերը փրկություն չէ։ Եվ սերը պարտադիր չէ, որ կախվածություն լինի։

Երբ սովորում ես տարբերել սերը կիրքից, վախից, կախվածությունից, միայնությունից և հասարակության սպասումներից, սկսում ես շատ ավելի պարզ տեսնել՝ ում ես սիրում և ինչու ես նրա կողքին։

📞 095 514454՝ նաև WhatsApp

Հոգեբան, հոգեթերապևտ Ani Barseghyan Hovhannisyan

16/08/2026

Վիրավորելիս բառեր ունես, ներողություն խնդրելիս՝ ոչ | Հոգեբան, հոգեթերապևտ Անի Բարսեղյան

Թերապիայում հաճախ հանդիպում եմ զույգերի, որտեղ վիճելու պահին բառերի պակաս չկա։

Ասում են ամենացավոտը։ Հիշեցնում տարիներ առաջվա սխալները։ Հարվածում հենց այն խոցելի տեղերին, որոնք դիմացինն իրենց վստահել է։ Երբեմն մի քանի րոպեում ասում են այնպիսի բաներ, որոնց հետևանքները հարաբերության մեջ մնում են տարիներով։

Հետո գալիս է զղջումը։

Մարդը հասկանում է, որ չափն անցել է։ Սկսում է ավելի ուշադիր լինել, սուրճ է պատրաստում, նվեր է գնում, փորձում է գրկել, ինչ-որ գործով օգնել, խոսել սովորականի պես։

Այսինքն՝ իր վարքով փորձում է ասել. «Ես զղջում եմ»։

Բայց մի պարզ նախադասություն չի ասում.

«Ես սխալվել եմ։ Ես քեզ ցավ եմ պատճառել։ Ներիր ինձ»։

Ինչո՞ւ։

Որովհետև սխալն ընդունելը շատերի համար պարզապես ներողություն խնդրել չէ։ Այն կարող է ակտիվացնել ամոթը, խոցելիության զգացումը կամ պարտված լինելու վախը։ Եթե մարդը մեծացել է միջավայրում, որտեղ սխալվելը նշանակում էր թուլություն, նվաստացում կամ պատիժ, հասուն տարիքում էլ կարող է պաշտպանվել՝ արդարանալով, լռելով կամ փորձելով արարքներով «փակել» տեղի ունեցածը։

Բայց հարաբերության վերականգնման համար միայն զղջալը միշտ չէ, որ բավարար է։

Հարաբերությունների հոգեբանության մեջ կարևոր է repair-ը՝ խզումից հետո կապի վերականգնումը։ Իսկ դրա համար դիմացինին անհրաժեշտ է ոչ միայն տեսնել, որ դու հիմա լավ ես վերաբերվում իրեն, այլ նաև զգալ, որ դու հասկացել ես՝ ինչ ես արել և ինչ ազդեցություն է դա ունեցել իր վրա։

«Ներիր ինձ»-ը պարտություն չէ։

«Ես սխալվել եմ»-ը հեղինակության կորուստ չէ։

Դա պատասխանատվություն վերցնելու կարողություն է։

Տարօրինակ է, երբ միմյանց կոտրելու համար բառեր հեշտությամբ գտնում ենք, իսկ միմյանց բուժելու համար՝ ոչ։

Երբեմն հարաբերությունը փրկող ամենակարևոր բառերը հենց ամենադժվար արտասանվողներն են.

«Ես սխալվել եմ։ Ներիր ինձ»։

📲 Հոգեբան, հոգեթերապևտ Անի Բարսեղյան
📞 +374 95 51 44 54

14/08/2026

Ինչո՞ւ է երեխադ հարցնում մահվան ու Աստծո մասին | Հոգեբան, հոգեթերապևտ Անի Բարսեղյան

«Մա՛մ, մարդիկ ինչո՞ւ են մահանում»։

«Իսկ մահից հետո ի՞նչ է լինում»։

«Աշխարհն ինչպե՞ս է ստեղծվել»։

«Աստված որտե՞ղ է»։

«Ես էլ մի օր մահանալո՞ւ եմ»։

Երբ 7–10 տարեկան կամ նույնիսկ ավելի փոքր երեխան սկսում է կյանքի, մահվան, աշխարհի ստեղծման կամ Աստծո մասին հարցեր տալ, ծնողները երբեմն անհանգստանում են։

«Ինչո՞ւ է այս տարիքում նման բաների մասին մտածում»։

«Մի բան պատահե՞լ է»։

«Գուցե վախեր ունի՞»։

Եվ սկսում են պատճառներ փնտրել կամ փորձում են արագ փոխել թեման՝ կարծելով, որ երեխային պետք է հեռու պահել նման «ծանր» հարցերից։

Բայց զարգացման հոգեբանության տեսանկյունից նման հարցերն ինքնին ախտաբանական չեն։ Երեխայի ճանաչողական զարգացման հետ աստիճանաբար մեծանում է վերացական երևույթների, պատճառահետևանքային կապերի և կյանքի վերջավորության մասին մտածելու կարողությունը։ Մահվան ընկալումն էլ զարգանում է փուլերով․ երեխան աստիճանաբար հասկանում է, որ մահն անդառնալի է, համընդհանուր է և վերաբերում է նաև իրեն ու իր հարազատներին։

Այդ գիտակցումը բնականաբար առաջացնում է հարցեր։

Նույն կերպ աշխարհի ծագման, Աստծո, կյանքի իմաստի կամ «մինչև ծնվելս որտե՞ղ էի» հարցերը կարող են լինել երեխայի զարգացող մտածողության և հետաքրքրասիրության արտահայտություն, ոչ թե հոգեբանական խնդրի նշան։

Կարևոր է ոչ թե վախեցնել երեխային սեփական անհանգստությամբ, այլ հետաքրքրվել.

«Ի՞նչը քեզ ստիպեց այդ մասին մտածել»։

«Իսկ դու ի՞նչ ես կարծում»։

«Այդ միտքը քեզ հետաքրքրո՞ւմ է, թե՞ վախեցնում»։

Այս հարցերով ծնողը հասկանում է՝ երեխան պարզապես ճանաչողական հետաքրքրություն ունի՞, ինչ-որ բան է լսե՞լ կամ տեսե՞լ, թե՞ թեման իսկապես կապված է ուժեղ տագնապի հետ։

Պատասխանները պետք է լինեն տարիքին համապատասխան, պարզ և ազնիվ։ Եթե ինչ-որ բանի պատասխանը չգիտեք, կարելի է նաև ասել՝ «Ես էլ այդ հարցի բոլոր պատասխանները չունեմ»։

Սակայն եթե մահվան մասին մտքերը դառնում են կրկնվող ու ուժեղ վախի աղբյուր, խանգարում են քնելուն, դպրոց գնալուն, ծնողից բաժանվելուն կամ առօրյա կյանքին, արդեն արժե գնահատել՝ արդյոք դրանց հետևում տագնապային խնդիր չկա։

Երեխայի մեծ հարցերից մի վախեցեք։

Երբեմն դրանք ոչ թե խնդրի, այլ նրա մտածողության մեծանալու նշանն են։

📲 Հոգեբան, հոգեթերապևտ Անի Բարսեղյան
📞 +374 95 51 44 54

«Չե՞մ կարող իմ երեխայի անունը ես ընտրել… Հարգանքը նրա անունը դնելով է՞ որոշվում։ Եթե ուրիշ անուն ընտրեմ, նշանակում է՝ ձե...
11/08/2026

«Չե՞մ կարող իմ երեխայի անունը ես ընտրել… Հարգանքը նրա անունը դնելով է՞ որոշվում։ Եթե ուրիշ անուն ընտրեմ, նշանակում է՝ ձեզ չե՞մ հարգում… Բայց սա իմ երեխան է, ես էլ ուզում եմ նրա անունը սիրով ընտրել, ոչ թե վախենալով, որ ինչ-որ մեկը կնեղանա…»

Երեխայի անունը երբեմն ընտրում են ոչ թե ծնողները, այլ տատիկ–պապիկի վախերը… | Անհիշատակ մնալու վա՞խը, թե՞ զավակների ընտրելու իրավունքը | Հոգեբան, հոգեթերապևտ Ani Barseghyan Hovhannisyan

Շատ ընտանիքներում երեխայի անունը պարզապես անուն չէ։

Այն կարող է դառնալ սերունդների միջև իշխանության, պատկանելության, հիշատակի և սահմանների հարց։

«Մեր ընտանիքում միշտ պապի անունն են դրել»։

«Եթե իմ անունը չդնեք, ուրեմն ինձ չեք հարգում»։

«Ես այդքան բան եմ արել ձեզ համար, գոնե անունը թող ես ընտրեմ»։

Այս պահանջների հիմքում միշտ չէ, որ վատ մտադրություն կա։ Երբեմն կա սերունդների շարունակականությունը զգալու բնական ցանկություն՝ սեփական անունը, ընտանիքի պատմությունը կամ մահացած հարազատի հիշատակը հաջորդ սերնդում պահպանելու միջոցով։

Դրա տակ երբեմն կարող է լինել նաև ծերացման, մահվան և մոռացված լինելու վախը։

«Ինձնից ի՞նչ է մնալու, երբ ես չլինեմ»։

Էքզիստենցիալ հոգեբանության տեսանկյունից մարդուն բնորոշ է սեփական վերջավորությունը գիտակցելը և իրենից հետո շարունակություն թողնելու ձգտումը։ Ընտանիքը, երեխաները, անունն ու հիշատակը կարող են դառնալ այդ խորհրդանշական շարունակականության մաս։

Բայց այստեղ կա կարևոր սահման։

Տատիկի կամ պապիկի՝ հիշվելու ցանկությունը հասկանալի է։ Այդ ցանկությունը բավարարելու պարտականությունը երիտասարդ ծնողներինը չէ։

Ընտանեկան համակարգերի տեսանկյունից նոր ընտանիք կազմած զույգը պետք է կարողանա ձևավորել սեփական սահմանները և որոշումներ ընդունել որպես առանձին ընտանեկան միավոր։

Երբ առաջարկը վերածվում է պահանջի, վիրավորանքի, մեղքի զգացում առաջացնելու կամ՝ «եթե չանեք՝ ինձ չեք հարգում» ուղերձի, խոսքն արդեն միայն ավանդույթի մասին չէ։ Սա կարող է դառնալ հուզական ճնշման և ընտանեկան սահմանների խախտման ձև։

Եվ անունը երբեմն շատ ավելի մեծ խնդրի առաջին արտահայտությունն է։

Այսօր՝ «ինչ անուն դնեք»։

Վաղը՝ «ինչպես մեծացնեք»։

Հետո՝ «որտեղ ապրեք», «ինչպես ծախսեք ձեր գումարը», «ինչ որոշումներ ընդունեք ձեր երեխայի համար»։

📌 Խորհուրդը կարելի է լսել։ Ավանդույթը կարելի է հարգել։ Բայց վերջնական որոշման իրավունքը երեխայի ծնողներինն է։

Հարցրու քեզ.

• Մենք իսկապե՞ս սիրում ենք այս անունը, թե՞ պարզապես վախենում ենք ինչ-որ մեկին վիրավորել։

• Եթե վստահ լինեինք, որ ոչ ոք չի նեղանա, նույն անունը կընտրեի՞նք։

• Մեզ առաջարկո՞ւմ են, թե՞ պարտադրում։

• «Ոչ» ասելու դեպքում մեզ մոտ մեղքի զգացում առաջացնո՞ւմ են։

• Սա միայն անվան հարց է, թե՞ մեր ընտանիքի մյուս որոշումներում էլ դժվարանում ենք սահմաններ դնել։

Եվ մի կարևոր բան.

Մարդուն հիշելու համար պարտադիր չէ նրա անունը տալ երեխային։

Հիշատակը փոխանցվում է պատմություններով, արժեքներով, ընտանեկան ավանդույթներով և այն սիրով, որով նրա մասին խոսում են։

Երբ անունը տրվում է սիրով և ծնողների ազատ ընտրությամբ, այն կարող է դառնալ գեղեցիկ ընտանեկան շարունակություն։

Բայց երբ այն ընտրվում է պարտադրանքի ու մեղքի զգացման տակ, նույն անունը տարիներ շարունակ կարող է հիշեցնել ոչ թե սիրո, այլ այն մասին, որ ծնողները սեփական երեխայի անվան հարցում անգամ ազատ չէին։

Հարգանքը անունով չի չափվում։ Իսկ սերը պարտադրանքի կարիք չունի։

📞 095 514454՝ նաև WhatsApp

Հոգեբան, հոգեթերապևտ Ani Barseghyan Hovhannisyan

«Ասում է՝ ամեն ինչ վերջացել է… Բայց չգիտեմ ինչու, երբ նրա կողքին եմ, ինձ թվում է՝ ես նրա ապագան չեմ… Ես պարզապես օգնում ...
08/08/2026

«Ասում է՝ ամեն ինչ վերջացել է… Բայց չգիտեմ ինչու, երբ նրա կողքին եմ, ինձ թվում է՝ ես նրա ապագան չեմ… Ես պարզապես օգնում եմ նրան մոռանալ անցյալը…»

Համոզում է, որ ամուսնալուծվել է… Բայց սրտում ի՞նչ կա… | Գուցե դու նոր սերը չես, այլ նրա փրկիչը | Հոգեբան, հոգեթերապևտ Ani Barseghyan Hovhannisyan

Շատ մարդիկ կարծում են, որ ամուսնալուծությունը ավարտվում է դատարանի որոշմամբ։

Բայց իրավական և հոգեբանական բաժանումը միշտ չէ, որ տեղի են ունենում միաժամանակ։

Կարելի է այլևս չապրել նույն տանը, բայց ներսում դեռ շարունակել ապրել նույն հարաբերության ցավով։

Կորուստից հետո հոգեկան համակարգը ժամանակ է պահանջում հարմարվելու համար։ Եթե այդ գործընթացը չի ավարտվել, մարդը երբեմն նոր հարաբերության մեջ մտնում է ոչ թե այն պատճառով, որ պատրաստ է սիրել, այլ որովհետև դժվար է միայնակ մնալ իր ցավի հետ։

Հետազոտությունները ցույց են տալիս, որ rebound relationship-ները միշտ չէ, որ դատապարտված են ձախողման։ Սակայն եթե նոր հարաբերությունը հիմնականում ծառայում է դատարկությունը լցնելուն, ինքնագնահատականը վերականգնելուն կամ նախկին հարաբերության ցավը մեղմելուն, նոր զուգընկերը հաճախ հայտնվում է անհավասար դերում։

Դու դառնում ես ոչ թե սիրելի մարդ։

Այլ անվտանգ վայր։

Փրկիչ։

Հոգեբան։

Մխիթարող։

Կամ պարզապես այն մարդը, որի կողքին նա ժամանակավորապես ավելի քիչ ցավ է զգում։

Հոգեբանության մեջ սա երբեմն նկարագրվում է որպես չմշակված կորստի տեղափոխում նոր հարաբերություն։ Այդ դեպքում հուզական էներգիայի մի մասը դեռ կապված է նախկին հարաբերության հետ, և նոր կապը կրում է այդ չավարտված պատմության ծանրությունը։

Ինչպե՞ս հասկանալ, որ նա գուցե դեռ հոգեբանորեն չի ավարտել նախորդ հարաբերությունը։

• նախկին զուգընկերոջ մասին խոսելիս դեռ ուժեղ հուզական լիցք կա՝ զայրույթ, վիրավորանք կամ իդեալականացում,

• հաճախ համեմատում է քեզ նախկինի հետ,

• հարաբերության սկզբում չափազանց արագ խոսում է հավերժ սիրուց կամ միասին ապագայից,

• ակնկալում է, որ դու կօգնես «բուժել» իր ցավը,

• դու քեզ ավելի շատ հոգեբանի, փրկչի կամ հուզական հենարանի դերում ես զգում, քան հավասար զուգընկերոջ։

Հարցրու քեզ.

• Նա սիրո՞վ է մոտենում ինձ, թե՞ փորձում է փախչել միայնությունից։

• Եթե ես այսօր չլինեի, արդյո՞ք նա պատրաստ էր նոր հարաբերության։

• Ես ինձ հավասար զուգընկե՞ր եմ զգում, թե՞ պատասխանատու եմ նրա վերքերը բուժելու համար։

• Մեր հարաբերությունն ապրո՞ւմ է ներկայում, թե՞ անընդհատ պտտվում է նրա անցյալի շուրջ։

📌 Ամուսնալուծությունն ավարտվում է դատարանում։ Բայց հարաբերությունը երբեմն ավարտվում է շատ ավելի ուշ՝ մարդու ներսում։

Եթե զգում ես, որ սիրո փոխարեն անընդհատ կրում ես նրա անցյալի ցավը, արժե կանգ առնել և հասկանալ՝ դու նրա ընտրա՞ծ մարդն ես, թե՞ պարզապես այն մարդը, որի օգնությամբ նա փորձում է վերապրել իր կորուստը։

📞 095 514454 (WhatsApp)

Հոգեբան, հոգեթերապևտ Ani Barseghyan Hovhannisyan

5 խոսք, որոնք աննկատ վերացնում են սերը | Մանր պահեր, որոնք քանդում են հարաբերությունները | Հոգեբան, հոգեթերապևտ Ani Bars...
05/08/2026

5 խոսք, որոնք աննկատ վերացնում են սերը | Մանր պահեր, որոնք քանդում են հարաբերությունները | Հոգեբան, հոգեթերապևտ Ani Barseghyan Hovhannisyan

«Ես էդքան էլ վատ բան չասացի… Բայց ինչո՞ւ է թվում, որ ամեն խոսքից հետո ավելի ենք հեռանում իրարից…»

Մարդիկ սովորաբար չեն բաժանվում մեկ արտահայտության պատճառով։

Բայց որոշ խոսքեր, երբ տարիներ շարունակ կրկնվում են, աստիճանաբար փոխում են հարաբերության հուզական մթնոլորտը։ Ուղեղը սկսում է զուգընկերոջ ներկայությունը կապել ոչ թե անվտանգության, այլ լարվածության հետ։



1. «Դու միշտ…»

«Դու միշտ ուշանում ես…»

Հոգեբանության մեջ սա կոչվում է գերհանրացում (overgeneralization)՝ կոգնիտիվ աղավաղում, երբ մեկ կամ մի քանի դեպքերից մարդը եզրակացնում է ամբողջ անձի մասին։

Այս նախադասությունից հետո քննադատվում է ոչ թե վարքը, այլ մարդը։

Դիմացինը դադարում է մտածել իր սխալի մասին և սկսում է պաշտպանել իր ինքնությունը։

Ավելի օգտակար է ասել.

«Այս իրավիճակում ես ինձ չգնահատված զգացի»։



2. «Դու երբեք…»

«Դու երբեք ինձ չես հասկանում…»

«Երբեք»-ը ուղեղի համար ազդակ է, որ բոլոր նախկին դրական փորձերը ջնջվել են։

Ջոն Գոթմանի հետազոտությունները ցույց են տալիս, որ հարաբերություններում մշտական քննադատությունը (criticism) չորս ամենաոչնչացնող հաղորդակցման ձևերից մեկն է (Four Horsemen)։ Երբ մարդը մշտապես լսում է «դու միշտ» կամ «դու երբեք», նա աստիճանաբար դառնում է պաշտպանողական (defensiveness), իսկ հետո՝ հուզականորեն հեռանում։



3. «Լավ… ինչ ուզում ես, ոնց կասես…»

Սա հաճախ հնչում է որպես համաձայնություն։

Բայց իրականում այն շատ դեպքերում հուզական հրաժարում է։

Մարդը դադարում է ներդրում անել երկխոսության մեջ։

Հոգեբանության մեջ նման վարքը հաճախ դիտարկվում է որպես withdrawal՝ հարաբերությունից հուզական հետքաշում։

Արտաքինից հարաբերությունը հանգիստ է թվում։

Ներսում կապը դադարում է սնվել։



4. «Դու չես հասկանում…»

«Միևնույն է՝ դու չես հասկանա…»

Այս արտահայտությունը կանխում է մտերմությունը դեռ մինչև խոսակցությունը սկսվելը։

Այն զրկում է դիմացինին հասկանալու հնարավորությունից։

Էմոցիոնալ կենտրոնացած թերապիայի (Emotionally Focused Therapy) տեսանկյունից մտերմությունը կառուցվում է այն պահին, երբ մարդը ռիսկի է դիմում ցույց տալ իր խոցելիությունը։

«Դու չես հասկանա»-ն հենց այդ հնարավորությունն է փակում։



5. «Դա կարևոր չէ…»

«Դրա համար արժե՞ նեղանալ…»

Հաճախ մարդիկ չեն փորձում վիրավորել։

Նրանք պարզապես ուզում են արագ հանգստացնել իրավիճակը։

Բայց դիմացինի զգացմունքների արժեզրկումը հոգեբանության մեջ կոչվում է հուզական անվավերացում (emotional invalidation)։

Ուղեղը դա հաճախ ընկալում է ոչ թե որպես անհամաձայնություն, այլ որպես մերժում։

Մարդը սկսում է մտածել.

«Եթե իմ ապրումները կարևոր չեն, գուցե ես էլ կարևոր չեմ»։

Երբ դա բազմիցս կրկնվում է, նա աստիճանաբար դադարում է կիսվել իր ներաշխարհով։



📌 Հարաբերությունները քանդվում են ոչ միայն վիրավորանքներից, այլ նաև այն լեզվից, որով զույգը սովորում է խոսել միմյանց հետ։

Բառերը միայն տեղեկատվություն չեն փոխանցում։

Դրանք փոխանցում են անվտանգություն կամ վտանգ, ընդունում կամ մերժում, հարգանք կամ արժեզրկում։

Հենց այդ պատճառով նույն խնդիրը կարելի է քննարկել այնպես, որ այն մտերմացնի մարդկանց, կամ այնպես, որ ամեն խոսքից հետո նրանք մի փոքր ավելի հեռանան իրարից։

Հարցրու քեզ.

• Այս արտահայտություններից ո՞րն եմ ես ամենից հաճախ օգտագործում։

• Ի՞նչ է իրականում լսում դիմացինը, երբ ես ասում եմ այս խոսքերը։

• Ես քննադատո՞ւմ եմ վարքը, թե՞ ամբողջ մարդուն։

• Իմ նպատակը հասկացվա՞ծ լինելն է, թե՞ վեճում հաղթելը։

• Եթե այս խոսքերն ամեն օր ասեին ինձ, ինչպե՞ս կզգայի։

📌 Հաճախ հարաբերությունները քանդում են ոչ թե մեծ սխալները, այլ այն բառերը, որոնք այնքան ենք սովորել օգտագործել, որ այլևս չենք նկատում, թե որքան ցավ են պատճառում

Address

Baghramyan 18
Yerevan
0019

Opening Hours

Monday 09:00 - 17:00
Tuesday 09:00 - 17:00
Wednesday 09:00 - 17:00
Thursday 09:00 - 17:00
Friday 09:00 - 17:00
Saturday 09:00 - 17:00

Telephone

+37495514454

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Ես և Մենք հոգեբանական կրթախորհրդատվական ծառայություն posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Practice

Send a message to Ես և Մենք հոգեբանական կրթախորհրդատվական ծառայություն:

Shortcuts

Share