15/07/2026
✍🏻Տարիներն անցնում են: Մենք փոխվում ենք: Ոմանք արտաքնապես, ոմանք էլ նաև ներսից: Զբաղվում ենք մեր սիրած կամ չսիրած գործերով, վազում, շտապում, փորձում հասցնել ամեն ինչ, իսկ հետո հասկանում ենք, որ միևնույնն է՝ գրեթե ոչինչ չենք էլ հասցրել:
Կյանքի այս հորձանուտում ամեն ինչ ունի սկիզբ ու վերջ, օրը սկսվում է արևածագով և վերջանում մայրամուտով. այդպես է եղել դարեր ի վեր. ո՞վ կարող է փոխել 🌅
Ամենուրեք լսում ես՝
🔹«շատ եմ հոգնել»,
🔹«օ՜, կգամ, բայց հանկարծ շատ մարդ չլինի»,
🔹«չես պատկերացնում՝ ոնց չեմ ուզում որևէ մեկի հետ շփվել»:
❓Ինչո՞ւ է այդպես լինում: Պատճառները պետք է փնտրենք մեր մեջ: Հասկանալի է՝ կարիերային աճ, մեծ պատասխանատվություն, հարգանք և վստահություն ձեռք բերելու ցանկություն և ունակություն, աշխատելու անհրաժեշտություն: Ժամանակ չկա ընկերների հետ հանդիպելու, ժամանակ չկա ընտանիք կազմելու, երեխա ունենալու, ծնողներին այցելելու, ժամանակ չկա զանգերին պատասխանելու:
Հետո…⏳
Հետո կզանգեմ, կգնամ, կստեղծեմ, կանեմ, կունենամ… Իսկ հետոն շատ դեպքերում այդպես էլ չի գալիս (նույն ժամանակ չունենալու պատճառով) կամ էլ գալիս է, բայց արդեն կամ ցանկություն չկա, կամ էլ հնարավորություն:
Ու շատ դեպքերում չես էլ հասկանում, որ այդ «հետաձգված, մի կողմ խորը դարակի մեջ դրվածը» հենց այն «խոչընդոտն է», որը քաշում է քեզ դեպի հետ, դժվարացնում է առաջընթացը, ստեղծում լարվածություն, գերգրգռվածություն, տրամադրության կարճատև փոփոխություններ, հոգնածության և ինքդ քեզանից դժգոհ լինելու զգացողություն` համոզելով ինքդ քեզ, որ եթե չի երևում, ուրեմն դեռ դրա անհրաժեշտությունը չկա:
Այդ է պատճառը, որ ժամանակ առ ժամանակ պետք է կանգ առնել, «շունչ քաշել», անել այն, ինչ պլանավորել էիր, ինչը գիտես, որ իրականում ճիշտ է անել, բայց գիտակցաբար կամ ենթագիտակցորեն հետաձգում ես, դնում խորը, անհասանելի դարակի մեջ🤍