Ամեն ինչ կրծքագեղձի մասին - Dr. Artur Avetisyan

29/07/2026

Արհեստական բանականության աճող դերը բժշկագիտության, մասնավորապես ուռուցքաբանության մեջ։

27/07/2026

Արհեստական բանականություն եւ ուռուցքաբանություն։ Հաղորդումը շուտ ավարտվեց…, թե չէ ժաաամերով կխոսեի դրա մասին ))

04/06/2026

03/06/2026

Բարեւ ձեզ, սիրելի' կանայք։ ՁԵԶ ՄԻ ԲԱՆ ՊԵՏՔ Է ԽՆԴՐԵՄ` նախևառաջ հենց ձեզ համար։ Առաջիկայում կներկայացնենք մի նոր էլեկտրոնային ծրագիր, ինչի շնորհիվ կգնահատվի ամեն կնոջ կյանքի ընթացքում կրծքագեղձի քաղցկեղի ռիսկի աստիճանը, ըստ որի` կտրվեն համապատասխան խորհուրդներ։ Ծրագրից բացի նախատեսվում են բազմաթիվ այլ ծառայություններ։ Խնդրում եմ հիշել, որ այն, ինչ կլրացնեք, պիլոտային տարբերակն է եւ ձեր օգնությունը անհրաժեշտ է ծրագրի կատարելագործման համար։ Լրացնելու արդյունքում կստանաք թվային արժեք։ Մոտ օրերս իմ էջում կտեղադրեմ թվային արժեքի գնահատման սանդղակը։ Երբ ծրագիրը կատարելագործվի (նաեւ ձեր շնորհիվ), այս ամենը կմատուցվի ձեզ շատ ավելի պրոֆեսիոնալ ձեւով։ Որքան շատ մարդ լրացնի, այնքան ավելի որակյալ արդյունք կստանանք։ Հարցաշարը լրացնելու համար խնդրում եմ անցնել հետեւյալ հղումով` https://ollh9jw1.forms.app/public Շնորհակալ եմ։
Ձեր բժիշկ Արթուր Ավետիսյան 🤗

30/04/2026

Մի բան պատմեմ #3։ Այսօր առավոտից շաաաատ լավ ու վերջին ժամանակների համար բարձր տրամադրություն ունեի ու ունեմ։ Առավոտյան շատ մեծ դրական լիցք եմ ստացել, որից հետո անկախ ծանրաբեռնված աշխատանքային օրվան, հոգնածության, սովածության, խցանումների, լրահոսի՝ ժպիտը դեմքիցս չիջավ։)) Առավոտյան սովորականից ուշ հասա աշխատանքի’ 9-00։ Ու երբ հասա դռանս մոտ իմ պացիենտն էր նստած իր հավատարիմ ընկերուհու հետ։ Այդ պացիենտիս հետ երկար ու դժվար ճանապարհ ենք անցել։ Նա պատվով հաղթահարել էր երկարատեւ քիմիաթերապիան… հիշում եմ նա ավելի խիզախ էր, քան իր ողջ ընտանիքը… նա էր իրենց հանգստացնում ու քաջալերում… միշտ ժպտերես Աննան։ Հետո վիրահատեցի Աննային։ Վիրահատությունը ծանր եւ երկարատեւ էր, բայց լավ անցավ։ Որոշ ժամանակ անց ունեցավ մի այլ բարդություն (առանց մանրամասների)։ Ու մենք իր հետ մի երկաաար ու բարդ նոր ճանապարհ անցանք, առանց հանգստյան օրերի եւ անգամ օրը մի քանի անգամ հանդիպելով։ Ու վերջում շատ բարեհաջող ավարտով։ Հաղթահարեցինք։ Աննային ճանապարհեցինք տուն ☺️։ Անցան ամիսներ։ Հիմա ինչ եմ պատմում։ Երբ այսօր տեսա իրեն նստած դռանս մոտ՝ վախեցա։ Հարցրեցի բան չի՞ եղել… ասում ա չէ։ Ասում եմ ուշանում եմ առավոտյան ժողովի… մի պահ սպասեք փոխվեմ։ Շորերս փոխում եմ ու ինչ ասես մտածում։ Աննա լավ ե՞ս… հա լավ եմ։ Ասում եմ. բա ի՞նչ կա, ուշանում եմ մի 30 րոպե սպասի գամ խոսենք։ Ասում ա - մենք մի վայրկյանով ենք եկել, եկել եմ ձեզ մի հատ գրկեմ ու գնամ։ Ու էն իրա գեղեցիկ ու վարակիչ ժպիտով մոտ եկավ ու պինդ գրկեց։ Ընկերուհին ու էլի լիքը մարդ բաժանմունքում նենց բարի ժպտում էին։ Շփոթվեցի, բայց ուրախությունից որ միայն դրա համար ա եկել՝ ես էլ պինդ գրկեցի։ Հետո շատ արագ ու ժպիտը դեմքիս իջա ներքեւ։ Աննա քեզ էլ ես եմ շնորհակալ։ ☺️ Ամբողջ օրը լավ տրամադրություն ունեի։ Երբեմն չգնահատված, դժվար ու հոգեբանական ծանր աշխատանքից հոգնելուց՝ ինձ ասում եմ՝ հերիք է բժշկությունով զբաղվես 😕։ Հետո Աննայի պես կինը ստիպում է հասկանալ որ ստից բաներ էի մտածում ☺️։ Լավ օր ա… ապրես Աննա։ Առողջ եղիր ու մենակ գրկելու համար կգաս մեր մոտ 😎😎🤗

24/04/2026

Պապիկիս ընտանիքի նկարում, ձախից առաջին կինը ներքեւի շարքում, իր մայրն է, իմ Մարիամ ապու տատն է (Մարիամ տատիկս… մինչեւ հիմա հոտը հիշում եմ նրա), նա գաղթել է 1915-ին Բերկրիից։ Հետո արդեն Երեւանում հանդիպել է ապու պապիս (նկարում կենտրոնում է), ինքը իր հերթին գաղթել է Վանից։ Ես որ ծնվեցի Մարիամ տատիս արդեն 82 տարեկան էր եւ ապրել եմ նրա հետ մի տան մեջ մինչեւ նրա 95 տարեկանը։ Իր անձամբ ինձ պատմած պատմությունները բավարար էին կարծիք ունենալ ցեղասպանության մասին, չնայած որ դեռ այդ տարիքում միայն Շիրազի Հայոց Դանթեականը մի 10 անգամ կարդացել էի։ Իսկ հասուն տարիքում ամեն հնարավոր գրականություն։ Ես միշտ կհիշեմ տատիկիս սարսափը 1988-ի փողոցի հանրահավաքների աղմուկից, երբ նա կարծում էր որ դա «օսմանն է գալիս», կամ որ կարծում էր «Աստված նրան չի տանում», որպես պատիժ որ չի կարողացել փրկել իր երկու երեխաներին առաջին ամուսնուցունից եւ միայնակ է «Էրգրից» հասել Արեւելյան Հայաստան։ Իսկ հարազատ փոքր եղբորը հանկարծակի գտել է Երեւանում Ցեղասպանության որբերի տանը միայն երեք տարի անց։ Թուրքը սարսափում է ցեղասպանի իր պիտակից, դա է դեռ միակ պատճառը որ նա այս խառը աշխարհում անձամբ չի մտել Հայաստան, այլ անում է դա ազերիների ձեռքերով։ Մահացած մեր միլիոնավոր նախնիները դեռ պաշտպանում են մեզ ու ստիպում ուժեղանալ որ չլինի այն կրկին։ Իսկ դա կլինի միայն մի դեպքում եթե մենք զենքներս (բառի բուն եւ փոխաբերական իմաստով) վայր դնենք։ Ցավոք պատմության մեր այս էջը դեռ մեր միակ արդյունավետ զենքն է Թուրքիայից պաշտպանվելու։ Հետաքրքիր է որ ասում են պատմական Հայաստանը մոռանանք… մտածել ե՞ն ինչպիսին կարար լիներ մերօրյա Հայաստանը, եթե չլիներ ցեղասպանությունը։ Մի գուցե մի 25 մլն բնակչությունով տարածաշրջանում հիմա թելադրող երկիր լինեինք… P.S. Երբե՜ք կրկին։ I am descendant of an Armenian Genocide survivor. I remember and demand!

14/03/2026

Մի բան պատմեմ #2

05/02/2026

Փետրվարի 4-ը քաղցկեղի դեմ պայքարի միջազգային օրն է, երբ անխտիր բոլորս պետք է գիտակցենք, որ յուրաքանչյուրս պատասխանատվություն է կրում այդ պայքարի համար։

02/02/2026

Կենտրոն ՀԸ եթերում խոսել ենք Հայկական ուռուցքաբանական 6-րդ կոնգրեսի հյուրերի, օրակարգի և վարպետաց դասի (live surgery masterclass) մասին

Հայկական ուռուցքաբանական 6-րդ ամենամյա կոնգրես. «Հայկական ուռուցքաբանություն. համարձակ ծրագրերից դրանց իրագործում»