30/06/2026
Bəzən analarımızdan, nənələrimizdən bu cümləni eşidirik:
“Bizim vaxtımızda uşaqlıq belə idi…”
Və gülümsəyərək danışılan o hekayələrin arasında; erkən böyümək, hər şeyə dözmək, bacı-qardaş böyütmək, susmaq, öz ehtiyaclarını təxirə salmaq da var. Uşaq zehni böyüdüyü mühiti normal qəbul edir. Buna görə də xaosun içində böyüyən bir uşaq, yetkin olanda belə daim ayıq-sayıq ola bilər. Duyğusal olaraq diqqətdən kənarda qalan bir uşaq, kömək istəməyi öyrənməyə bilər. Kiçik yaşda çox məsuliyyət götürən bir uşaq isə illər sonra belə hər kəsi özündən əvvəl düşünə bilər. Bunlar “xarakter qüsuru” deyil. Bir vaxtlar içində olduğumuz mühitə uyğunlaşa bilmək üçün inkişaf etdirdiyimiz baş etmə yollarıdır. Bəlkə hələ də çox məsuliyyət götürürük. Bəlkə dincəlməyi bilmirik. Bəlkə kömək istəmək hələ də boğazımızda düyünlənir. Amma bu gün dönüb bunlara baxa bilmək, keçmişi günahlandırmaq deyil; özümüzə daha anlayışlı baxa bilmək deməkdir.
Çünki içimizdəki uşaq keçmişi dəyişdirməyimizi gözləmir. Sadəcə sonunda birinin onu anlamasını gözləyir. Uşaqlıq təcrübələri yetkinlikdəki davranışlarımıza təsir edə bilər amma təkbaşına şəxsiyyətimizi müəyyən etmir.
Seansa yazılmaq üçün DM və ya WhatsApp üzərindən əlaqə saxlaya bilərsiniz🧡✨