Courage

28/05/2026

Ik ben Jessica.

Samen met Steven, begeleid ik families bij afscheid en uitvaart met Courage.

En sinds vorig jaar geef ik ook opnieuw opleiding.
Dat doe ik dan weer samen met Katrien van - en andere collega's van
Het is een opleiding om uitvaartbegeleider te worden, of ruimer, om te ontdekken wat je in de wereld van afscheid en uitvaart zou willen betekenen.

Het is een bijzondere opleiding, eentje die vertrekt vanuit aandacht, tijd en zorg voor families en degene die gaat sterven of gestorven is. Een opleiding die doordrongen is van onze visie, een opleiding die doet vertragen en nadenken. Een opleiding die je laat ervaren dat afscheid niet snel, standaard of formeel moet zijn.

We gaven de opleiding al één keer, omdat het zo leuk, leerrijk én zinvol was, gaan we voor een tweede editie. We starten deze editie in oktober 2026. Na 11 opleidingsdagen en praktijkmomenten ronden we af in maart 2027.

Benieuwd? Kom naar een infomoment op 24 juni of 2 september op de fijne plek van

Je leest alles over de opleiding en de infomomenten op www.detussentijd.be/opleiding

21/04/2026

Het leven van W***y was een feest.
En dat mocht gevierd worden, zei Suzanne. Met de bende, de bende van vava. Zes kinderen en zes schoonkinderen, al was er voor W***y geen verschil.
Negenentwintig kleinkinderen en
zevendertig achterkleinkinderen.

De bende zorgde voor een afscheid. En hoe!
Iedereen zorgde voor moemoe en voor elkaar. Tinne maakte een urne, Kaat een uitnodiging, Martin een bokaal voor een kaarsje, Rens een draagplank, Marc en Greet wikkelden vava in, velen schreven een mooie tekst, Lena oefende een dansje en, er waren echte vava-koekjes.
Suzanne, die keek, luisterde en voelde dat ze dat samen met W***y goed gedaan had.

Ik snap dat W***y zot was van zijn bende, de bende van vava.

Met dank aan de familie om dit te mogen delen. Met dank aan

13/03/2026

Martine was en is mama, oma, vriendin. En een wereldverbeteraar.

Haar dochters, schoonzoon, kleinkinderen en beste vrienden begeleidden haar naar haar graf. Het graf ook van haar grote liefde Paul.

En boven hen, een zwevende kei. Of zo lijkt het toch. Maar het zijn handen die de kei doen zweven. Haar handen, en die van haar dochters. Want als je wil, kan je keien doen zweven. Als je wil, kan je de wereld veranderen.

Met dank aan de dochters van Martine om dit te mogen delen.

Ze kozen samen en met zorg een wilgenmand van en een wade van

09/12/2025

Cyril had net zijn derde vermaanddag gevierd toen Yasmine en Reinert, zijn mama en papa ons contacteerden. Want toen ze wisten dat Cyril nooit ouder dan zes maanden zou worden, beslisten ze iedere maand met hem, te vieren.

We gingen op bezoek bij hen. Cyril lag op de schoot van Yasmine. Reinert maakte koffie, en wij raakten betoverd door de fonkelende oogjes van Cyril. Hij volgde alles wat een kindje van drie maanden maar kon volgen.

Yasmine en Reinert wisten dat het niet goed ging, en ze wilden al eens praten over de dag dat hij zou sterven. En over de dagen erna. Mag hij nog een paar dagen thuisblijven? Kan dat in zijn bedje? Mag je een baby ook in een wade wikkelen? En kunnen we op zijn afscheid een wandeling maken, want dat is wat Cyril het liefste doet. Wandelen. In het Rivierenhof. Of ergens anders, in de natuur, maar best toch niet te ver van huis. En van het UZA.

Kort erna lieten Yasmine en Reinert weten dat ze het een fijn gesprek vonden. En, dat het hen rust gaf te weten wat er zou gebeuren de dag dat Cyril zou sterven.

Cyril kon net zijn vierde vermaanddag niet vieren. De laatste zaterdag voor Kerstmis wandelden we in Viersel met een paar honderd mensen. Daarna waren er vuurkorven, soep, cake en honderden foto’s. Allemaal op wasdraden, tussen drie grote bomen in. Ongelooflijk hoeveel foto’s je op net geen vier maanden kan maken. En allemaal waren ze uniek.

’s Avonds was er nog een ceremonie met de familie en de dichtste vrienden. De meter en de peter spraken hun engagement uit. Oma’s en opa’s vertelden verhalen.

En Yasmine en Reinert lieten zoals de voorbije 13 maanden zien hoeveel ze van Cyril houden.

Zijn oma had een zonsondergang geschilderd voor het rouwkaartje.

Iedereen verzon tijdens een stil moment in de viering een plek waar ze graag de zonsondergang samen met Cyril zouden bewonderd hebben. En we spraken af dat iedereen foto’s zou sturen naar Yasmine en Reinert, bij iedere zonsondergang die mooi genoeg was om Cyril erbij te denken, erbij te voelen.

Het schone aan een zonsondergang is dat de zon weg is, maar toch enorm aanwezig.

We delen dit verhaal, een jaar later. Yasmine en Reinert vinden het fijn dat er over Cyril verteld wordt.

21/10/2025

Boris voelde zich al negen maanden zo welkom, zo geborgen, zo veilig, zo liefdevol omringd door zijn mama, zijn papa, zijn broer en vele anderen.
Hij was er klaar voor. En op dat moment blijkt dat zijn hartje niet klopte zoals je hoopt, wordt er beslist om hem heel snel geboren te laten worden, en krijgt hij hulp om er door te komen. 36 uur lang leeft iedereen die Boris graag ziet tussen hoop en angst, en voelen al die mensen hoe graag ze die kleine Boris al zien, hoe belangrijk die voor hen is, hoeveel liefde, verbondenheid en warmte hij teweegbrengt.

Zijn mama en papa bleven een paar dagen bij hem in het ziekenhuis. Zijn broer, omi, opi, loeli, tutti en meters en peters kwamen langs om Boris te bewonderen, vast te houden, welkom te heten en tegelijk afscheid te nemen.

De dag dat Boris gecremeerd wordt, legden zijn mama en papa hem samen in zijn kistje, een klein kistje met een afdruk van hun handen en van grote broer. Nog een laatste keer raakten ze voorzichtig zijn volmaakt mooie lijfje aan, ze kusten Boris en bleven kussen, en kijken. Het voelde ondraaglijk pijnlijk om het kistje te sluiten. We reden samen naar het crematorium, met Boris in zijn kistje, tussen zijn mama en papa in.

Met dank aan deze bijzondere ouders om dit te mogen delen.

16/10/2025

Wij zijn Jessica en Steven van Courage.

Courage groeide vanuit ons werk in de sociale sector én vanuit onze ervaring met het leven en de dood.

We voelen en ervaren dat onze aanpak een verschil maakt voor families. Net omdat we aandacht, tijd en ruimte geven ontstaan er kansen tot afscheid op verschillende momenten en manieren.

Wat we doen past niet voor elke familie, wel voor families die zoeken naar ruimte en rust om te doen wat nodig is en juist voelt.

We begeleiden zowel bij een overlijden als vóór een overlijden, in een palliatief traject.
We nemen ook de zorg voor het overleden lichaam op, regelen administratie en zoeken naar een ritueel of ceremonie die past. Altijd samen met de familie, in vertrouwen.

Wil je voelen of onze aanpak bij je past?
Op 3 november 2025 en 2 februari 2026 organiseren we een avond met info en gesprek. Welkom om 19.30 uur in het atelier van eva v.

Meer info op www.courage-afscheid.be/over-courage/agenda

08/09/2025

Hoe kan je ritueel geven aan afscheid rondom het overlijden? In deze periode zijn er veel gedachten en gevoelens, er is stress en chaos. Rituelen kunnen een kader bieden, structuur geven om die gevoelens en gedachten te uiten en ze tot rust te brengen. Zo kan je misschien rust en vertraging vinden in een hectische tijd.

Chris van .moments en Courage legden hun ervaringen bij elkaar en zo is deze sessie ontstaan. We inspireren vanuit praktijkverhalen en onderzoeken hoe je rond een overlijden samen herinneringen kan maken en op zoek kan gaan naar symboliek.
Er is ruimte voor voelen en voor vragen.

Je bent welkom in het atelier van eva v.
Op donderdag 25 september om 19 uur.
In de Zegelstraat 5 in Borgerhout.

Breng een steent(je) mee.

De avond is gratis. Stuur een mailtje naar [email protected] als je er graag bij bent.

23/07/2025

Moesje was een verzamelaar van takjes, blaadjes
en pluimpjes.
Ze deed aan recycleren, lang voor iedereen daar het belang van inzag.
Ze hield van haar familie en van foto’s.
En ze schilde ook graag appeltjes, die ze dan deelde met mensen die ze graag zag.

Haar schoondochter maakte een prachtige wade bedrukt met bladeren. We legden moesje in de wade in haar kamertje van het woonzorgcentrum.
De kleinkinderen en achterkleinkinderen kwamen op bezoek. Om haar voor de laatste keer te zien. Met een bang hartje. Met tijd om te wennen aan moesje, die niet meer bewoog, ademde en praatte. En ook wel kouder en anders voelde. 
We deden rozenwater op watjes en zo verzorgden we moesje haar gezicht en handen, we kamden haar haar en we wikkelden haar in. Er werd gezongen, gelachen en gehuild. Ze werd omringd door liefde en bloemen, veel bloemen.
Daarna werd ze door sterke handen naar de rouwauto gedragen. Iedereen zwaaide haar zachtjes uit.
Dag moesje!

Omdat moesje en haar kinderen van foto's houden, mocht ze hier delen.

06/06/2025

Ward koos voor euthanasie. Zijn leven was goed geweest en hij wilde ook een goede dood. Tijdens het
gesprek over zijn afscheid spraken we over een wade, als alternatief voor een kist. Dat vond Ward een interessant idee, dus ging ik een paar weken later op bezoek met een wade. Hij legde ze op zijn schoot en
streelde over de zachte flanel. Het gaat nog beter zijn dan ik dacht, zei hij.

De laatste week van zijn leven kwam hij van het woonzorgcentrum naar huis. Om samen te zijn, om lekker te eten, om te vertellen. De zachte wade lag die hele week open op de tafel. Handen van kinderen,
kleinkinderen en zijn vrouw werden uit papier geknipt en op de wade gespeld. Zijn vrouw borduurde
handen in vele kleuren, wie zin had deed me. Tegen het einde van de week was de wade klaar. Ward begon aan zijn laatste vaart liggend in de wade, omringd door zijn hele familie en zachtjes aangeraakt door al die
lieve handen.

Met toestemming van de familie mocht ik de foto's delen. De wade is van

08/05/2025