10/08/2026
Toen Jonathan ziek werd maakte hij een keuze, een keuze om open te spreken over zijn ziekte en zijn onvermijdelijke sterven.
Het was zijn wens om het op zijn afscheid niet over hem te hebben, maar wel over verbinding, met zijn familie, vrienden en de wereld.
Kort voor hij stierf sloot hij het schoonste verbond denkbaar. Samen met Maaike beslisten ze dat hun liefde nog bezegeld mocht worden. Klein en intiem, omdat het niet anders kon. Maar het applaus weerklonk op zijn levensviering. Voor hen beide. Voor hun onvoorwaardelijke liefde voor elkaar.
Hij kreeg van zijn vake een urne, om hun verbondenheid in vakmanschap uit te drukken. Zorgvuldig gekozen hout, met ongelooflijk rauw verdriet, met twijfel of het zo goed wel goed genoeg was, met wanhoop en opnieuw proberen, met enorme liefde en met zoveel meer dat woorden niet kunnen vatten.
Jonathan stierf in het begin van de zomer van 2025.
(met toestemming van deze onwaarschijnlijke familie mag ik dit delen)
Foto Gill Vloeberghs