22/08/2026
OVER STAPPEN ZETTEN EN OPENGEBROKEN WORDEN...
Lieve lezers,
ik wou dit eigenlijk in de eerste plaats delen met de mensen uit de lopende online opleiding, toen ik voelde dat dat onvoldoende was en ik het verder open diende te trekken. Al zal ik met hen dit bericht wel verder in de diepte uitspitten.
Het is best een dingetje om als leraar eigen persoonlijke processen te delen, want het is soms een beetje als de dokter die met de nek aangekeken wordt omdat hij zelf dus ook ziek kan worden. Maar ik geloof in authenticiteit en niet zozeer in het happy~flappy~fussy~wuzzy~the world~is~always~bright~kind of news. Bovendien denk ik niet dat we van een genezer moeten verwachten dat die geen wondes kent of knopen tegen komt, maar wel dat die net dan vertrouwt op het pad waarvan die zelf predikt dat het genezing brengt… En dat, dat doe ik, met elke vezel...
Dus ik zeg u nu, deze zomer… die heeft me gekraakt en open gebroken. Er is werkelijk helemaal niets klaar geraakt van datgene wat ik gepland had. De gezondheid verkeerde al in woelige waters voordien en de hitte heeft me uitgeput op manieren die ik precies nog niet goed kende. Ik voelde de zwaarte ervan in de dorst van de bomen, in het dorre van het gras, in het zwaar ademen en de loomte van de dieren en diep diep in mijn december-geboren-en-getogen-winterkindlijf. Nog nooit heb ik zo getracht naar herfst als deze zomer. Ik voelde me open barsten zoals de grond dat onvermijdelijk doet onder de verzengende hitte. Het verbaasde me niet dat wereld op vele plaatsen in brand stond, ook “onze” eigen Grote Wouden… Tot stof en as zult gij wederkeren… Ik zal wellicht tegen heel wat schenen schoppen nu maar mijn hart bloedde niet… daarvoor was het te uitgedroogd… Branden was de enige uitweg. De Weg van de Feniks, de Weg van het Vuur.
En o ja, Moeder Aarde, Grootvader Lucht, Grootmoeder Water, Grootmoeder en Grootvader Vuur… ze weten wat ze doen volgens mij.
En nu… heeft het geregend. Beetje bij beetje voel ik leven terug ik keren.
Ik ben bij Grootmoeder Water deze dagen en vanavond zwemmen ze hier met fakkels in de Golven. Ik kon alleen maar voor Grootmoeder zingen toen ik hier kwam.
Mijn Zeeziel strekte zich vrolijk uit en ging spelen in het schuim. Sterk, Stralend.
Toen kon ik pas zien hoe droog en dor mijn Landwortels waren… Een zomer of 2 geleden was het andersom. Ik besef hier nu dat ik mijn Landziel mag voeden en laven en dat zal ik ook doen.
Maar dus als je je afvroeg waarom ik afwezig was, niet antwoordde of waarom het zo stil bleef… hier is het dan.
De mensen die ik wel heb ondersteund deze zomer, daar heb ik het gevoeld, helderder dan ooit… Dat ik helder kan zien, daardoor verder kan kijken en heling kan brengen. Dat ik leraar ben. Dat ik hier ben om oude wegen bloot te leggen, draden, wortels, vezels,…
En om bij de Paarden te zijn.
En bij de Mensen.
En daarom deel ik dit proces ook, omdat we allemaal verbonden zijn met alles, dus wat in mij beweegt, beweegt in jou en in de wereld en omgekeerd… We kunnen er maar samen van leren.
Om dit proces te eren en te danken, zal ik morgenochtend een ritueel houden aan Zee op mijn eentje, maar als je graag je naam mee aan de Golven geeft, dan mag je hieronder een seintje geven. Namen van derden kunnen enkel toegevoegd worden mét uitdrukkelijke toestemming.
SEA YOU 💙🩵💙
