Yogapsycholoog

16/10/2026

Ik heb ooit mijn nek gebroken en dat voelde toen niet als verraad van mijn lichaam.

Maar ergens rond mijn 46ste voelde ik een wending. De jaren daarna werden mijn menstruaties zwaarder en de pijn intenser, tot er uiteindelijk een naam kwam: adenomyose.

Dát voelde wél als verraad. Ik was eerst geïrriteerd en daarna voelde het als een verlieservaring, mijn lichaam leek niet meer bereid te doen zoals ik dat gewend was. Verwend was, eigenlijk.

Dat, samen met een paar andere behoorlijk woelige dingen, heeft me naar diepere lagen van mezelf gedwongen. Niet in een rechte lijn en ook niet met wierook en tweede lente-blaadjes.

Het was afdalen, overgave, dan herstel. En daaruit kwam een nieuwe richting.

Na The Maiden en The Mother, de Queen.

De Queen kent haar roeping, haar unieke gaven. Ze voelt vaak véél, alleen verlaat ze zichzelf niet meer.
Haar verlangen is niet verdwenen, het wordt minder braaf, scherper.
Ze heeft vuur, natuurlijk, maar dat vuur moet niet meer iedereen en altijd warmhouden.
Ze moet niet overal welkom zijn en gekozen worden want ze woont eindelijk zelf in haar huis. Hoe bevrijdend.

Haar levenskracht mag dienstbaar zijn maar ze offert niet haar hele zelf op, ze weet wat ze werkelijk te dienen heeft.
Haar kracht komt uit geleefd leven, uit alles wat ze heeft meegemaakt, verloren, liefgehad, gedragen, geleerd. Ze verzamelt wat ze geworden is: ervaring, instinct, sensualiteit, intuïtie , autonomie, liefde, verlies, verlangen, littekens.

Daarom zet ik tegenwoordig af en toe letterlijk mijn gouden kroon op. Om dat te vieren, me eraan te herinneren.
En ook op het hoofd van mijn vriendinnen, als ze willen.
Om de koningin te eren.

Zaterdag sluiten we de eerste reeks Yoga voor de Menopauze af met The Queen Years.
Op 24 oktober begint een nieuwe reeks.

Niet jonger. Wel dichter bij jezelf.

01/10/2026

Oktober laat los, verfijnt en laat je ogen wennen aan het donker

En serveert daar ook nog soep bij

Welke slide voelt het meest oktober voor jou?

23/09/2026

Herfstequinox vandaag en ze vertellen je dat je oogst moet vieren.
Want het gaat over overvloed en wat je verzameld hebt, wat er in de zomer is voortgebracht en dat je dat allemaal dankbaar moet aankijken.

Maar misschien heb je gewoon de zomer overleefd. Is dát je oogst.

Dat je er nog bent, dat je het hebt gered.
Dat je niet overal beschikbaar voor was.
Dat je iets hebt aangekeken.
Dat je iets hebt doorleefd, niet bent weggelopen.
Dat je een illusie bent kwijtgeraakt.

Niet elke oogst past in een schoon herfstmandje.
En sommige dingen mogen op het veld blijven liggen.

16/09/2026

Je partner ademt raar en je wil scheiden. Je collega stelt één vraag te veel en je wil ontslag nemen. Nog één iemand die zegt ‘Kun jij even…?’ en je bent klaar om naar een boshut in de Ardennen te vertrekken.

En soms ben je gewoon razend op alle manieren waarop je jezelf hebt ingehouden of tekort hebt gedaan. En dat hebben we allemaal gedaan, als Gen X-vrouwen.

Er komt een moment waarop je denkt: F**K. DIT. ALLEMAAL.
Huisgenoten, werk, mensen die iets willen, de wasmand, de groepschat en wat gaan we vanavond eten. Om nog maar te zwijgen over de staat van de wereld en hoe vrouwen daarin nog altijd behandeld worden. GENOEG.

Ik ga (peri)menopauzewoede niet romantiseren. Hormonen spelen uiteraard mee, maar die woede kan wel héél precies zijn. Ze legt haar vinger op plekken die je hormonen misschien jarenlang netjes hebben helpen bufferen.
In Wise Power noemen Alexandra Pope en Sjanie Hugo Wurlitzer dit het ‘burn the house’-moment. En tegelijk noemen ze het ook het gevaarlijke uur, want dat vlijmscherpe NEE kan waarheid bevatten én compleet ongenuanceerd zijn.

Dus voor je je relatie opblaast, je ontslagmail verstuurt en drie mensen blokkeert: luister naar de woede. Je woede is een oerkracht, vlijmscherp en soms bloedeerlijk, maar ze is géén diplomaat.
Waar ben je klaar mee? Wat p*k je al jaren? Waar zeg je nog altijd ja terwijl alles in jou nee zegt? En moet het werkelijk weg, of moet het eindelijk veranderen?

Ik ben niet van het sus-kamp waarin we alles met yoga en mindfulness weer netjes draaglijk proberen te maken 🙄
Adem maar. Pas je aan. Tolereer nog wat langer.

Nee.

Raas, vloek en laat die woede aanwijzen wat dood is. Maak ruimte voor wat eronder en ernaast zit: verdriet, wanhoop, razernij, bitterheid, spijt. Er zit zoveel wijsheid in die je niet hoort wanneer je alles meteen probeert weg te kalmeren. Het is het begin van de initiatie.

En voel daarna of je werkelijk de lucifers of de hakbijl nodig hebt.

Zaterdag gaat Yoga voor de Menopauze over woede🔥Menorage

En Wise Power: uw boekentip ver van het aftakelingsverhaal, wou dat iemand het mij rond mijn 35e had gegeven.

15/09/2026

EINDELIJK wordt het vrouwenbrein onderzocht zoals het hoort.

Na decennia androcentrisch onderzoek, waarin het mannenlichaam en -brein de norm waren, komt er steeds meer aandacht voor wat er werkelijk gebeurt tijdens de menopauze.

Het verhaal blijkt veel interessanter dan: hormonen dalen, brein takelt af.
Dat betekent natuurlijk niet dat de cognitieve klachten die zoveel vrouwen ervaren niet echt zijn en het onderzoek zegt ook niets over hoe goed je geheugen of concentratie op dat moment functioneren. Wel zet het vraagtekens bij het sombere 'aftakelings'-idee dat het vrouwenbrein tijdens de menopauze wegkwijnt.
Dit nieuwe onderzoek suggereert juist iets anders: het menopauzebrein verandert, maar niet noodzakelijk in de richting van achteruitgang.

Misschien mogen we deze periode veel meer leren zien als een ingrijpende neurologische overgang: een brein dat niet kapotgaat, maar zich opnieuw organiseert en aanpast.
Zoals een brein bedoeld is, dus 🤍

The “menopause brain drain” narrative has shaped how women understand what’s happening to their minds during the transition. New research tells a more complicated story.

04/09/2026

Het programma is klaar, de praktische dingen geregeld

En nu is er eigenlijk nog maar één ding te doen:
beginnen 😀

Morgen om 9u30
Yoga voor de Menopauze

Deuren sluiten vanavond om 18 u

Alles staat klaar
Nu wij nog 🩷

Op weg naar je tweede lente

02/09/2026

September houdt de zomer
nog één keer tegen het licht

(en voor de mensen die nu al kaneel in alles willen doen:
beheers u 🙂)

📷 de tuin op 1 september

30/08/2026

Alles schuift

Je slaap, je grenzen, je tolerantie en de manier waarop je in het leven staat
We maken ruimte voor de verschuiving, voor het zachte én het rauwe

Yoga voor de Menopauze

7 zaterdagen vanaf 5 september
Je bent welkom helemaal zoals je bent: zoekend, stralend, verwaaid of gewoon heel moe

29/08/2026

Ik kan hierbij zijn
En nog steeds okee zijn

🙏🏽

20/08/2026

Niet weten hoe het verder moet.

Er was daarnet een stevig onweer hier. Ik had bergen tijd, bracht die met de wolken door en zag het weer. Weer dat zich aan het maken was, vlak voor mijn ogen, het weer wist zelf nog niet wat het ging worden. Wat bleef dat weer woelen en leven en ontstaan, in alle voortdurende vrijheid om iets anders te worden.

Het niet-weten is alleen beangstigend als we aannemen dat er al een ‘verder’ bestaat, dat er ergens een juiste toekomst klaarligt en dat we maar helder genoeg moeten blijven kijken.

We noemen dat dan onzekerheid, alsof er ergens die zekerheid ligt te wachten: een verborgen route die zich nog wel openbaart, een keuze die vanbinnen allang vaststond, een toekomstige versie van jezelf die signalen stuurt naar hier en nu.

Ik geloof dat niet. Enfin, niet meer. Want vaak is niet alleen het antwoord onbekend, ook de vraag verandert steeds.

Is er werkelijk iets verborgen dat we zouden moeten kunnen zien?
Of is er alleen de werkelijkheid die zich steeds vormt en hervormt?

En dat is het vreemde aan niet-weten: dat je iets probeert af te lezen dat nog bezig is te ontstaan, dat het zelf nog niet weet.

Misschien is dat wel de vrijheid die we zo moeilijk verdragen: dat het nog alles kan worden.

Zoals de wolken het weer van straks niet weten.