19/09/2026
Je wilt gewoon de deur uit. Meer niet.
Maar je kind wil geen jas aan. De schoenen? Ook niet. En wanneer alles eindelijk aan is, wil je kind plots niet meer mee.
Je bent nog niet vertrokken en eigenlijk al moe.
Voor je het weet ben je aan het onderhandelen. Daarna begin je te dreigen en uiteindelijk roep je toch. Terwijl je je die ochtend nog had voorgenomen om rustig te blijven.
Heel herkenbaar.
Jonge kinderen zeggen vaak nee. Zeker wanneer ze moeten stoppen met spelen of iets moeten doen waar ze zelf niet voor gekozen hebben.
Maar begrip tonen betekent niet dat alles mag. En ook niet dat jij twintig keer hetzelfde moet blijven vragen.
Je mag gerust duidelijk zijn:
“We gaan vertrekken en je jas gaat aan. Wil je de groene of de blauwe?”
De keuze is dus niet óf de jas aangaat. De keuze is welke jas het wordt.
Dat is wat ik bedoel met verbindend begrenzen. Je houdt vast aan wat er moet gebeuren, maar geeft je kind wat ruimte waar dat kan.
Lopen dit soort momenten bij jullie thuis vaak uit op strijd? Stuur me gerust een berichtje. Dan luisteren we samen even naar waar het precies vastloopt.
Geen toverformule. Wel duidelijke en haalbare tips waar je thuis echt iets aan hebt.
www.hetbengeltjecoaching.be