27/07/2026
Het is zo makkelijk om mee te gaan in die haast. Die onrust die zegt: beweeg, doe, reageer, want anders...
En dat "want anders" laat je nog opgejaagder voelen, alsof je geen andere keuze meer hebt.
Vroeger hielpen mijn kinderen me daar onbewust mee. Ieder moment aan de borst, ieder knuffeltje, iedere keer ze regulatie kwamen zoeken bij mij, was ook een moment waarop ik me helemaal mocht overgeven aan de stilte, aan het nu, aan mijn lijf.
Die momenten doen zich niet meer vanzelf voor omdat de kinderen ouder worden. Ik besef nu pas wat een cadeau dat geweest is, van hen, aan mij.
Nu moet ik het mezelf geven.
Terugzakken in die rustige, liefdevolle laag van aanwezigheid. Niet omdat het productief is, maar omdat de volgende juiste beweging van daaruit vanzelf ontstaat. Vanuit mijn lijf. Niet vanuit het hoofd dat zegt: want anders...
Herken jij dit? Hoe geef jij jezelf die momenten van stilte, nu ze niet meer vanzelf komen?