04/04/2026
Ik heb nooit begrepen waarom je bij een overlijden, de achterblijvers "sterkte" wenst...
Er ging net iemand dood: waarom en voor wie moet je sterk zijn? Ik "voel" dit niet...
Op 4 april 2008 overleed mijn papa,
omringd door ons allemaal: mijn mama, mijn 2 broers met hun vriendin, ik met mijn lief en mijn zus.
Op intensieve zorgen
Op het 12e verdiep
Van de K12
In het UZ Gent
Met ondertussen een prachtige zonsondergang...
We kregen privacy op de zaal
De gordijnen gingen dicht
We beleefden dit in onze cocon
De cirkel was rond:
In hetzelfde gebouw kreeg papa zijn ruilhart in 1995
We kregen 13 jaren kado
En toen was het goed
Hij ging over, omringd door zoveel Liefde
Die eerste dagen nadien vond ik de meest verschrikkelijke uit mijn leven:
Een hele rauwe pijn, alles overheersend.
Ik voelde (bijna letterlijk) hoe mijn hart uit mijn lijf werd gescheurd.
Een grote, rauwe wonde was het.
En pijn, zoveel verschrikkelijke pijn.
..en dan zou ik sterk moeten zijn?
Samen huilen, samen verdriet delen, samen fijne en grappige herinneringen delen.
En een prachtig, ontzettend liefdevol afscheid vieren met zijn zelf geschreven gedichten, gitaarmuziek en sacrale dans
Go with the flow, samen verdriet delen, je laten dragen door sterkere mensen dan jezelf.
Waarom moet ik sterk zijn?
Voor wie en voor wat?
Waarom moet ik sterk zijn?
Terwijl het verscheurende verdriet mij helemaal opslorpte?
Iets om eens bij stil te staan en te voelen...
Ik heb er helemaal vrede mee dat papa er niet meer is.
Het was zijn tijd
Het is goed zo ✨️
Af en toe blaas ik een kusje naar de overkant en soms voel ik hem nog zó dichtbij.
Licht, véél Licht....
en Liefde 💜
