28/04/2026
Ik dacht dus echt dat ik gewoon “pech” had met mensen.
Tot ik besefte…
het was geen pech.
Het was een patroon.
Ik trok geen emotioneel onbereikbare mensen aan…
ik bleef bij hen.
Ik gaf.
Ik wachtte.
Ik maakte mezelf zachter, kleiner…
in de hoop dat iemand zou blijven.
Tot ik mezelf kwijt was.
Mijn laatste relatie heeft me dat echt laten zien.
Mijn energie? Op.
En toch bleef ik geven.
En nu?
Nu zie ik het.
Ik voel die oude neiging nog steeds.
Maar ik doe niet meer alsof ik het niet zie.
“Walk the talk” is geen quote meer.
Het is een grens.
Ik kijk niet meer naar woorden,
maar naar daden.
En naar wat het met mij doet.
En dit wil ik ook zeggen:
Empathie is mooi.
Het is geen zwakte.
Geen “te veel”.
Zeker geen ziekte, hè.
Het is een kracht.
Maar de kunst is…
om jezelf daarin niet te verliezen.
Om dicht bij jezelf te blijven
en alleen nog mensen toe te laten
die jou energie geven
zoals jij dat vanzelf doet voor anderen.
Zonder moeite.
Zonder twijfel.
En als dat er niet is?
Dan blijf ik niet meer wachten.
Gewoon…
ik die mezelf deze keer niet achterlaat.
heling empathie grenzenstellen innerlijkewerk vrouwenkracht selfworth authentiekleven relaties loslaten groeien
