24/06/2026
Acht jaar gelden stelden we in een meezingconcert onze CD 'Mantras for Healing' voor in een bomvolle kerk in Dikkelvenne. Het was een ontroerend mooie avond en de aanwezigen zongen mee. De reacties op de CD waren zeer lovend. We kozen voor een zeer meditatieve, helende CD met nummers die langzaam werden opgebouwd met meerstemmigheid, viool, cello, enz. Luce Vandenmeersschaut herinnerde ons vandaag aan die avond en beschrijft prachtig en raak wat één avond klank kan in gang zetten. Dank je wel Luce!
Facebook herinnert me eraan dat het vandaag acht jaar geleden is dat ik voor het eerst naar een meezingconcert van Conny en Saskia ging.
Als iemand mij die avond had verteld welke weg zich vanuit dat ene concert zou ontvouwen, had ik haar waarschijnlijk niet geloofd.
Ik kwam voor de muziek. Meer niet.
Ik wist nog niet dat klank zoveel meer kon zijn dan luisteren. Dat een trilling iets kan aanraken waarvoor woorden niet volstaan. Dat muziek soms een deur opent naar plekken in jezelf waarvan je niet eens wist dat ze bestonden.
Acht jaar later kijk ik terug en zie ik hoe daar een eerste za**je geplant werd.
Een za**je dat me uitnodigde om te vertragen. Om te luisteren. Om te voelen. Om stilaan thuis te komen in mijn eigen lichaam, mijn eigen stem en mijn eigen ritme.
Sindsdien volgden yoga, meditatie, mantra’s, framedrums, retraites, rituelen, systemisch werk, zielsontmoetingen, vreugde, verdriet, loslaten en helen. Niet als een rechte weg naar een bestemming, maar als een kronkelend pad waarop elke stap de volgende zichtbaar maakte.
Wat ik toen nog niet wist, is dat klank het stilstaande water in mij opnieuw zou doen stromen.
En misschien is dat nog steeds wat me het meest raakt: dat één avond, één lied, één trilling soms voldoende is om een beweging op gang te brengen die jaren later nog steeds verder stroomt.
Dankbaar voor het za**je. Dankbaar voor de muziek. Dankbaar voor alles wat sindsdien in beweging mocht komen. 🤍✨
~ En diegenen die dansten werden gezien als krankzinnig door degenen die de muziek niet konden horen ~
Nietzsche