Goedmoed - Verlies, Rouw en Traumatherapie

Goedmoed - Verlies, Rouw en Traumatherapie Goedmoed biedt rouwbegeleiding op maat, voor iedereen die een groot verlies moet verwerken. Worstel

Dit gedicht schreef ik jaren geleden, in 2012.Acht jaar nadat mijn broer plots overleed.Intussen zijn er opnieuw vele ja...
30/07/2026

Dit gedicht schreef ik jaren geleden, in 2012.
Acht jaar nadat mijn broer plots overleed.
Intussen zijn er opnieuw vele jaren voorbijgegaan.

Af en toe lees ik ze opnieuw.
Sommige woorden veranderen met de tijd.
Andere blijven je stilletjes vergezellen.

Dit gedicht blijft me raken.

Wanneer iemand sterft, stopt zijn of haar verhaal niet.

Het leeft verder in de herinneringen die we blijven vertellen.
In de kleine anekdotes.
In de zinnen die telkens opnieuw worden uitgesproken.

Misschien vertellen we daarom verhalen.

Niet alleen om terug te kijken.
Maar ook om iemand een plaats te blijven geven in ons leven.

🤍 Welk stukje raakt jou?

Sommige verhalen blijven hetzelfde. Alleen de manier waarop je ze vertelt verandert.Ook ik heb mijn verliesverhaal. Maar...
23/07/2026

Sommige verhalen blijven hetzelfde. Alleen de manier waarop je ze vertelt verandert.

Ook ik heb mijn verliesverhaal. Maar de afgelopen maanden heb ik het helemaal herschreven.
Niet omdat de feiten veranderd zijn.
Wel omdat ik veranderd ben.

Ik schrijf vandaag minder vanuit de vijftienjarige die haar broer verloor.
En meer vanuit de therapeut die ondertussen begrijpt wat verlies met een mens doet.

Ik kijk met meer mildheid terug.
Naar dat meisje.
Naar haar omgeving.
Naar alles wat toen onmogelijk leek.

Misschien is dat wel wat tijd soms doet.
Niet het verdriet kleiner maken.
Wel de blik ruimer.

In deze vernieuwde reflectie vertel ik over de periode waarin het voelde alsof de wereld gewoon verderging, terwijl die van mij volledig was stilgevallen.

De volledige reflectie vind je op goedmoed.be/reflecties/mijnverhaal

De voorbije maanden, jaren zelfs, was het hier stil.Niet omdat Goedmoed stilviel, maar omdat mijn aandacht ergens anders...
16/07/2026

De voorbije maanden, jaren zelfs, was het hier stil.

Niet omdat Goedmoed stilviel, maar omdat mijn aandacht ergens anders nodig was.

Ik wilde er in de eerste plaats zijn voor mijn gezin. Ik rondde ook een intense therapieopleiding af. En ik zocht naar een manier van werken die wat trager mocht zijn, omdat dat op dit moment het beste bij mijn leven past.

Achter de schermen gebeurde intussen heel wat. Er kwam een vernieuwde website, een nieuwsbrief en een duidelijkere focus voor de komende jaren. Maar misschien nog belangrijker: ik zocht naar manieren om mee te bewegen met de steeds complexere regelgeving, zonder daarbij kwijt te raken wat Goedmoed voor mij in essentie is. Warm, eenvoudig en menselijk.

Dat zoeken kostte tijd.

En eigenlijk mag dat ook.

Vanaf nu verschijnen hier weer af en toe kleine stukjes uit Goedmoed. Een gedachte die bleef hangen na een gesprek. Een reflectie. Een stukje kennis. Iets dat me onderweg raakte.

Wel in een gezapig tempo.

Sociale media zullen nooit mijn belangrijkste plek zijn. Ze vragen me meer energie dan ze me geven. Die energie besteed ik liever aan mijn cliënten, aan schrijven, aan vormingen en aan de mensen die hier binnenstappen.

Maar af en toe zal ik hier iets achterlaten.

Misschien precies genoeg om even mee stil te staan.

Sommige gesprekken blijven nog lang nazinderen.Vorige week mocht ik te gast zijn in de podcast Ik Rouw om te spreken ove...
10/07/2026

Sommige gesprekken blijven nog lang nazinderen.

Vorige week mocht ik te gast zijn in de podcast Ik Rouw om te spreken over rouw bij kinderen en jongeren.

Er kwamen veel thema's aan bod.

Toch bleef ik achteraf vooral aan één gedachte denken.

Blijf nieuwsgierig.

Niet omdat nieuwsgierigheid alle antwoorden geeft.

Maar omdat ze helpt om elkaar niet kwijt te raken.

Wanneer iedereen in een gezin anders rouwt, is het verleidelijk om elkaars reacties te beoordelen of te willen begrijpen vanuit je eigen manier van omgaan met verlies.

Terwijl de belangrijkste vraag misschien een andere is.

"Hoe is dit verlies voor jou?"

Die vraag kan soms meer verbinding brengen dan eender welk goedbedoeld advies.

Zondag verstuur ik opnieuw mijn nieuwsbrief. Daarin sta ik stil bij wat er gebeurt wanneer verlies niet alleen pijn doet, maar ook afstand kan creëren tussen mensen die elkaar net het hardst nodig hebben.

Waar ben jij nieuwsgierig naar geworden, terwijl je dit las?

🎙️ De aflevering van Ik Rouw is intussen te beluisteren via Spotify.

Iedereen weet dat mensen anders rouwen.Maar toch verrast het ons telkens opnieuw wanneer het in ons eigen gezin gebeurt....
08/07/2026

Iedereen weet dat mensen anders rouwen.

Maar toch verrast het ons telkens opnieuw wanneer het in ons eigen gezin gebeurt.

De één wil herinneringen ophalen.

De ander zwijgt.

De één zoekt nabijheid.

De ander trekt zich terug.

De één praat er elke dag over.

De ander lijkt gewoon verder te gaan.

En net daar ontstaat soms de grootste verwarring.

Ik hoor ouders wel eens zeggen:

"Ik begrijp mijn kind niet meer."

Of partners:

"We lijken elkaar helemaal kwijt te zijn."

Vaak is dat niet omdat de liefde verdwenen is.
Maar omdat verdriet er bij ieder van ons anders uitziet.

Misschien is nieuwsgierigheid daarom één van de mooiste geschenken die we elkaar kunnen geven na een verlies.

Niet nieuwsgierig om antwoorden te vinden.

Maar nieuwsgierig naar hoe de ander dit verlies beleeft.

Vorige week mocht ik hierover ook in gesprek gaan in de podcast Ik Rouw.
Terwijl we spraken, merkte ik hoe vaak ik terugkeerde naar diezelfde gedachte.

Niet iedereen rouwt op dezelfde manier.

En misschien hoeven we dat ook niet te begrijpen.

Misschien begint verbinding gewoon bij nieuwsgierig durven blijven.

Deze gedachte laat me niet los. Daarom schrijf ik er zondag verder over in mijn nieuwsbrief. Niet over hoe we hetzelfde kunnen rouwen, maar over hoe we elkaar kunnen blijven vinden wanneer iedereen anders rouwt.

Er is één vraag die ik bijna wekelijks krijg."Welke woorden gebruik ik best?""Hoe vertel ik mijn kind dat opa gestorven ...
06/07/2026

Er is één vraag die ik bijna wekelijks krijg.

"Welke woorden gebruik ik best?"

"Hoe vertel ik mijn kind dat opa gestorven is?"

"Wat mag ik zeker niet zeggen?"

Achter die vragen hoor ik meestal dezelfde bezorgdheid.

"Wat als ik het fout doe?"

Die angst begrijp ik.

Wanneer iemand die je graag ziet sterft, wil je je kind beschermen. Je wilt niets zeggen wat extra pijn doet.

Toch merk ik in mijn gesprekken met gezinnen dat de belangrijkste vraag vaak niet is of we de juiste woorden gevonden hebben.

Maar of een kind voelt dat er ook morgen, volgende week of binnen enkele maanden opnieuw ruimte zal zijn om vragen te stellen.

Niet elk gesprek hoeft alles te dragen.

En misschien is dat wel een opluchting.

Zondag deel ik hierover een persoonlijke reflectie in mijn nieuwsbrief.

💖

Adres

Land Van Waaslaan 161
Ghent
9000

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Goedmoed - Verlies, Rouw en Traumatherapie nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact De Praktijk

Stuur een bericht naar Goedmoed - Verlies, Rouw en Traumatherapie:

Snelkoppelingen

Delen