30/07/2026
Dit gedicht schreef ik jaren geleden, in 2012.
Acht jaar nadat mijn broer plots overleed.
Intussen zijn er opnieuw vele jaren voorbijgegaan.
Af en toe lees ik ze opnieuw.
Sommige woorden veranderen met de tijd.
Andere blijven je stilletjes vergezellen.
Dit gedicht blijft me raken.
Wanneer iemand sterft, stopt zijn of haar verhaal niet.
Het leeft verder in de herinneringen die we blijven vertellen.
In de kleine anekdotes.
In de zinnen die telkens opnieuw worden uitgesproken.
Misschien vertellen we daarom verhalen.
Niet alleen om terug te kijken.
Maar ook om iemand een plaats te blijven geven in ons leven.
🤍 Welk stukje raakt jou?