Psychotherapeut Johan Samson

06/06/2026

"Ik kijk er al weken naar uit!"

En toch krijgt datzelfde kind de avond voor de schoolreis buikpijn.

Of het slaapt slecht.
Of het wordt plots prikkelbaar.
Of het begint te huilen omdat de verkeerde trui gewassen is.

Voor veel ouders voelt dat tegenstrijdig.

Hoe kan een kind tegelijk enthousiast én gestrest zijn?

Omdat ons brein niet alleen reageert op gevaar.

Het reageert ook op verandering.

Een schoolreis betekent nieuwe indrukken, andere leerkrachten, een andere dagstructuur, veel geluid, veel kinderen, onverwachte situaties en vaak een hele dag lang alert moeten zijn.

Zelfs positieve spanning blijft spanning.

Vooral gevoelige kinderen, hoogbegaafde kinderen en kinderen die graag controle houden, kunnen daar sterk op reageren.

Ze denken vooraf al na over:
"Wat als ik mijn groep kwijt raak?"
"Wat als ik misselijk word op de bus?"
"Wat als ik niemand heb om naast te zitten?"
"Wat als iets anders loopt dan verwacht?"

Niet omdat ze negatief zijn.

Omdat hun hoofd al bezig is met morgen terwijl hun lichaam vandaag nog moet volgen.

Wat helpt?

- Erken de spanning zonder ze weg te praten.
- Vermijd uitspraken zoals: "Je hoeft toch niet bang te zijn."
- Bespreek vooraf rustig hoe de dag zal verlopen.
- Geef een klein vertrouwd voorwerp mee.
- Zorg voor voldoende slaap de dagen voordien.
- Blijf zelf rustig. Kinderen lenen vaak onze zenuwen.

En misschien nog het belangrijkste:

Besef dat stress niet altijd betekent dat iets fout zit.

Soms betekent het gewoon dat iets belangrijk is.

Net zoals volwassenen zenuwachtig kunnen zijn voor een huwelijk, een nieuwe job of een verre reis waar ze al maanden naar uitkijken.

Herkennen jullie dit bij jullie kinderen?

Hoe reageren zij de avond voor een schoolreis, kamp of uitstap? En herkennen jullie dit misschien ook nog een beetje bij jezelf?

Johan

03/06/2026

Deze ochtend start ik de dag opnieuw met een IQ-test.

Voor veel mensen roept dat meteen één vraag op:

"Hoe hoog is het IQ?"

Maar eerlijk gezegd is dat vaak het minst interessante deel van het hele onderzoek.

Bij jonge kinderen gebruik ik de WPPSI. Bij kinderen uit de lagere school vaak de WISC. Beide testen geven een beeld van hoe een kind denkt, leert en informatie verwerkt.

En daar wordt het vaak boeiend.

Sommige kinderen beschikken over een uitzonderlijk sterk taalbegrip, maar hebben moeite met verwerkingssnelheid. Anderen zien razendsnel patronen en verbanden, maar raken vast wanneer ze onder tijdsdruk moeten werken. Sommige kinderen hebben een sterk werkgeheugen, terwijl anderen veel creatiever denken dan de testcijfers op het eerste gezicht doen vermoeden.

Twee kinderen kunnen exact hetzelfde totaal IQ behalen en toch volledig verschillend functioneren.

Daarom probeer ik zelf nooit te blijven hangen bij één getal.

Wat vertelt dit profiel over hoe dit kind de wereld ervaart?

Waarom loopt het op school vast terwijl het duidelijk slim is?

Waarom kost huiswerk zoveel energie?

Waarom lijkt het soms afwezig, dromerig of ongemotiveerd terwijl er onder de oppervlakte zoveel denkvermogen aanwezig is?

Dat zijn voor mij de interessante vragen.

Misschien is dat ook de reden waarom mijn verslagen vaak tussen de 15 en 20 pagina's tellen. Niet omdat ik graag dikke rapporten schrijf, maar omdat ik ouders en scholen wil helpen begrijpen wat er achter de cijfers schuilgaat.

Een test wordt pas waardevol wanneer ze leidt tot meer begrip.

Niet tot een label.

Niet tot een score die iemand de rest van zijn leven meesleept.

Maar tot een beter zicht op hoe een kind denkt, leert, voelt en groeit.

Want uiteindelijk onthoudt een kind zelden zijn IQ-cijfer.

Het onthoudt wel hoe volwassenen naar hem of haar hebben gekeken nadat dat cijfer bekend werd.

En misschien is dat wel het deel van de test dat de grootste impact heeft.

Wat denken jullie? Krijgt onze maatschappij soms te veel aandacht voor cijfers en te weinig voor het verhaal erachter?

Johan

02/06/2026

"Hij ontploft voor het minste."

Dat hoor ik ouders vaak zeggen.

Een verkeerd gekleurde beker. Een spelletje dat niet lukt. Een broer of zus die iets zegt. Een sok die niet goed zit.

En plots lijkt het alsof de wereld vergaat.

Wat veel mensen niet zien, is dat een driftbui meestal niet begint op het moment dat een kind begint te roepen.

Ze begint vaak uren eerder.

Met vermoeidheid. Met spanning op school. Met een drukke speelplaats. Met teleurstellingen die werden ingeslikt. Met gevoelens waarvoor nog geen woorden gevonden werden.

Een driftbui is vaak geen teken van een slecht opgevoed kind.

Het is een teken dat het emmertje al lang vol zat.

Dat betekent niet dat je alles moet toelaten.

Kinderen hebben grenzen nodig. Misschien zelfs meer dan ooit.

Maar een kind dat overspoeld wordt door emoties leert weinig van een discussie, een preek of een straf op dat moment.

Eerst veiligheid. Dan verbinding. Pas daarna correctie.

Soms helpt het om minder te praten.

Rustig aanwezig blijven. Ademen. Een glas water aanbieden. Wachten tot de storm wat gaat liggen.

En achteraf samen nieuwsgierig kijken.

"Wat gebeurde er net?" "Wanneer begon het eigenlijk moeilijk te worden?" "Wat kunnen we de volgende keer anders doen?"

Niet om schuldigen te zoeken.

Maar om vaardigheden te ontwikkelen.

Want het doel is niet dat een kind nooit meer boos wordt.

Het doel is dat een kind stap voor stap leert wat het met die boosheid kan doen.

En misschien is dat ook voor volwassenen nog steeds een levenslange oefening.

Want als we eerlijk zijn...

Hoeveel volwassenen kennen we die eigenlijk gewoon een grote-mensen-versie van een driftbui hebben?

Wat was de meest opvallende driftbui die jij ooit meemaakte bij een kind? En wat hielp uiteindelijk wel... of juist helemaal niet?

Johan

01/06/2026

Vandaag begint de laatste maand van het schooljaar.

Voor veel kinderen voelt juni als aftellen naar de vakantie. Voor veel leerkrachten voelt het eerder als de laatste kilometers van een lange marathon.

Er moeten nog toetsen verbeterd worden, rapporten geschreven, oudercontacten gevoerd, activiteiten georganiseerd en klaslokalen opgeruimd. Tegelijk hangt er voor velen ook onzekerheid in de lucht. Veranderingen in het onderwijslandschap, politieke beslissingen, personeelstekorten, toenemende verwachtingen en een groeiende diversiteit aan noden in de klas.

Toch zie ik elke week opnieuw leerkrachten die blijven komen.

Mensen die veel meer doen dan lesgeven.

Mensen die verdriet zien achter gedrag. Die een kind opmerken dat stilletjes wegzakt. Die een leerling moed inspreken vlak voor een toets. Die soms hun eigen vermoeidheid parkeren omdat er eerst nog 25 kinderen op hen rekenen.

Dat verdient respect.

Ik hoor de laatste jaren steeds vaker kritiek op het onderwijs. Soms terecht. Soms minder terecht. Maar achter elk systeem staan nog altijd mensen van vlees en bloed die proberen het verschil te maken.

En tegelijk maak ik me zorgen.

Niet over individuele leerkrachten, maar over het systeem zelf.

Hoe lang kunnen we blijven verwachten dat mensen steeds meer dragen met steeds minder tijd, middelen en ademruimte? Hoe lang kan een systeem blijven buigen zonder ergens te beginnen barsten?

Onderwijs is geen fabriek. Kinderen zijn geen producten. En leerkrachten zijn geen machines.

Een samenleving toont haar waarden niet in haar slogans, maar in de manier waarop ze omgaat met de mensen die haar kinderen helpen opvoeden, vormen en inspireren.

Daarom vandaag geen grote analyse.

Gewoon een oprechte dankjewel.

Aan alle leerkrachten die ondanks alles blijven kiezen voor hun leerlingen. Die blijven geloven in groei. Die blijven zoeken naar manieren om kinderen te laten leren, denken en ontwikkelen.

Ik hoop dat jullie de komende weken ook af en toe even stilstaan bij het verschil dat jullie al gemaakt hebben. Want veel daarvan zal nooit op een rapport verschijnen.

En toch bepaalt het soms een leven.

Aan de leerkrachten hier: wat geeft jullie op dit moment nog energie om door te gaan? En waar maken jullie je het meeste zorgen over?

Johan

31/05/2026

De vraag die veel volwassenen vergeten te stellen...

Kinderen stellen de mooiste vragen.

Waarom bestaat de maan?
Waar was ik voordat ik geboren werd?
Waarom doen grote mensen soms dingen die ze eigenlijk niet graag doen?

Ze kijken onbevangen naar de wereld. En naar zichzelf.

Maar ergens onderweg lijken veel van die vragen te verdwijnen tijdens het opgroeien.

Niet plots.
Heel geleidelijk.

We leren rekening houden met anderen. We leren wat hoort. Wat verstandig is. Wat verwacht wordt.

En dat is op zich niet verkeerd. Een mens leeft nu eenmaal niet alleen.

Maar soms zie ik mensen tegenover mij zitten die jarenlang voor iedereen gezorgd hebben. Goede ouders. Betrokken partners. Harde werkers.

En wanneer ik hen vraag wat zij zelf graag willen, blijft het stil.

Niet omdat ze het niet durven zeggen.

Maar omdat ze het niet meer weten.

Ze zijn zo lang bezig geweest met wat nodig was, dat ze het contact met hun eigen verlangens ergens onderweg kwijtgeraakt zijn.

Dat gebeurt vaker dan we denken.

Niet bij zwakke mensen.

Vaak net bij de meest verantwoordelijke.

De mensen op wie iedereen kan rekenen.

De mensen die altijd doorgaan.

Tot ze op een dag voelen dat er iets ontbreekt.

Niet omdat hun leven mislukt is.

Maar omdat ze zichzelf onderweg een beetje zijn kwijtgeraakt.

Misschien is volwassen worden niet alleen verantwoordelijkheid opnemen.

Misschien is het ook af en toe durven stilstaan bij een vraag die we als kind vanzelfsprekend vonden.

Wat maakt mij eigenlijk levend?

Niet productief.
Niet succesvol.
Maar levend.

Het is een eenvoudige vraag.
En tegelijk een van de moeilijkste die er bestaat.

Vandaag trek ik zelf een dag naar Antwerpen. Even verdwalen tussen schilderijen, geschiedenis, verhalen en ideeën in een paar musea. Niet omdat het moet. Niet omdat het productief is. Gewoon omdat ik gemerkt heb dat verwondering ook onderhoud nodig heeft.

En misschien is dat mijn vraag voor jullie vandaag.
Wat doe jij om jezelf levend te houden?
Wat geeft jou energie, verwondering of het gevoel dat je even helemaal jezelf bent?

Ik lees graag mee.

Johan

30/05/2026

Kan ik iemand plezier doen met wat scheuten van frambozenstruiken?

Zijn al uitgestoken en kunnen anders afgehaald worden in Ghoy, Lessines.

Johan

29/05/2026

Vandaag hebben we opnieuw heel wat kinderen blij kunnen maken met een bevestiging van hun inschrijving voor de verrijkingsgroepen van volgend schooljaar.

In september starten we met vijf groepen. Zelfs onze nieuwe prikkelarme groep is ondertussen volzet. Als alle ouders hun inschrijving bevestigen, zijn alle plaatsen voor het komende schooljaar ingenomen.

Dat stemt me dankbaar.

Niet alleen omdat de groepen vol raken, maar vooral omdat het betekent dat zoveel ouders bewust investeren in de ontwikkeling van hun kind. Niet alleen in punten of prestaties, maar ook in denken, nieuwsgierigheid, creativiteit, zelfkennis en het leren omgaan met de uitdagingen die vaak samengaan met een snelle geest.

Voor één groep zijn er nog plaatsen beschikbaar: onze kleutergroep.

Veel van onze oudste kleuters maken volgend jaar de overstap naar de lagere school, waardoor er opnieuw ruimte ontstaat voor een nieuwe generatie jonge denkers.

We zoeken kleuters die opvallen door hun nieuwsgierigheid. Kinderen die veel vragen stellen. Die verbanden leggen. Die willen begrijpen hoe de wereld in elkaar zit. Kinderen die soms al verrassend diep nadenken over onderwerpen waar volwassenen niet meteen bij stilstaan.

Twijfelt u of uw kind hiervoor in aanmerking komt?

Dan bekijken we dat graag samen. Een IQ-test is op deze leeftijd zeker geen voorwaarde om deel te nemen. Soms vertellen observaties, gesprekken en voorbeelden uit het dagelijkse leven minstens evenveel als een cijfer.

Daarnaast starten we volgend schooljaar opnieuw twee oudergroepen rond hoogbegaafdheid en intens ouderschap.

Voor de basisreeks is momenteel nog één plaats beschikbaar.

Want ook ouders verdienen een plek waar ze vragen mogen stellen, ervaringen kunnen delen en samen kunnen nadenken over de uitdagingen én de schoonheid van het opvoeden van intense, gevoelige en sneldenkende kinderen.

Wie graag meer informatie wil over de kleutergroep of de oudergroepen, mag me steeds een bericht sturen of een kijkje nemen op mijn website.

Soms begint een mooi avontuur met één vraag.

En vaak zijn het net de kinderen die de meeste vragen stellen die ons het meest leren over het leven.

Johan

Hoogbegaafde kinderen hebben vaak nood aan extra uitdaging en andere kinderen waarbij ze aansluiting voelen. In onze groepen zetten we hier sterk op in met Leonardo Da Vinci als voorbeeld.

29/05/2026

Gisteren mocht ik spreken over twee van mijn grote passies voor een groep kinderen die binnenkort de wereld van ons zullen overnemen.

Over honingbijen. En over de bodem onder onze voeten.

Twee onderwerpen die op het eerste gezicht weinig met elkaar te maken lijken te hebben, maar eigenlijk hetzelfde verhaal vertellen.

Een bijenkolonie draait niet om één sterke bij. Ze overleeft dankzij samenwerking, afstemming en duizenden kleine handelingen die samen iets groters creëren dan het individu. Elke bij draagt bij aan het geheel.

Met onze landbouw is dat niet anders.

Jarenlang hebben we vooral gekeken naar wat we uit de bodem konden halen. Regeneratieve landbouw stelt een andere vraag: hoe kunnen we ervoor zorgen dat de bodem na onze oogst gezonder achterblijft dan ervoor?

Niet enkel geen gif gebruiken.

Niet enkel schade beperken.

Maar actief herstellen.

Meer bodemleven. Meer biodiversiteit. Meer veerkracht. Meer leven.

Want uiteindelijk eten we niet van de planten die boven de grond groeien. We eten van het onzichtbare leven dat onder de grond aanwezig is.

Wat me hoop geeft, is dat kinderen dit vaak sneller begrijpen dan volwassenen.

Ze begrijpen dat een bij niet zomaar een insect is.

Dat een regenworm meer doet dan door de aarde kruipen.

Dat gezonde voeding niet begint in de supermarkt, maar in een levende bodem vol organismen die samenwerken.

Misschien is dat wel één van de belangrijkste lessen die we aan de volgende generaties kunnen doorgeven.

Dat we geen eigenaars van deze aarde zijn.

We zijn tijdelijke beheerders.

We ontvangen haar van de generaties voor ons en geven haar door aan de generaties na ons.

Ik hoop dat er gisteren enkele jonge denkers naar huis gingen met een grotere verwondering voor de honingbij, meer respect voor de bodem en een dieper besef dat ook zij een plaats hebben in de kringloop van het leven.

Want de keuzes die zij later maken, zullen bepalen of deze aarde ook over honderd jaar nog gezonde voeding, bloemen, vogels, bijen en verwondering voortbrengt.

En misschien begint zoiets met één kind dat naar een bij kijkt en zich afvraagt:

"Hoe kan ik zorgen voor iets dat groter is dan mezelf?"

Johan

28/05/2026

GEZOCHT.

Hoogbegaafde ouderen met een verhaal dat niet verloren mag gaan.

De laatste maanden merk ik dat ik steeds vaker moet denken aan een generatie mensen die zelden echt gezien werd in hun manier van denken en voelen.
Mensen die misschien al als kind “anders” waren. Sneller dachten. Dieper voelden. Meer nuance zagen. Moeilijk konden meedrijven met oppervlakkigheid.
Maar die opgroeiden in een tijd waarin daar nauwelijks taal voor bestond.

Ik ben daarom voorzichtig een persoonlijk onderzoek aan het verkennen rond hoogbegaafdheid doorheen de generaties.

Niet wetenschappelijk afstandelijk.
Maar menselijk.

Ik ben op zoek naar oudere mensen die mogelijk hoogbegaafd zijn en bereid zouden zijn om hun levensverhaal met mij te delen.
Verhalen over vreugde en verlies. Over relaties, werk, eenzaamheid, verwondering, maskers dragen, anders zijn, zingeving, ouder worden en de verhouding tot de dood.

Ook mensen die het einde van hun leven naderen, bijvoorbeeld via euthanasie of ziekte, en voelen dat ze nog iets wezenlijks willen doorgeven, raken mij diep in dit onderzoek.

Ik denk soms dat er een enorme wijsheid verloren dreigt te gaan wanneer zulke verhalen verdwijnen zonder ooit echt verteld te zijn.

Misschien groeit hier ooit een boek uit.
Misschien ook niet.
Voorlopig stel ik vooral een open vraag.

Ben jij iemand…
of ken jij iemand…
waarvan je voelt:

“Die mens heeft een bijzonder innerlijk leven gehad. Daar zit wijsheid in die gehoord mag worden.”

Dan mag je mij gerust privé contacteren.

Niet om mensen te analyseren of in hokjes te steken.
Wel om te luisteren voordat verhalen verdwijnen. En misschien nog belangrijker, zodat komende generaties kunnen leren uit het verleden.

Johan

27/05/2026

Nog 2 plaatsen beschikbaar. We starten begin september.
De mensen die al inschreven mogen weldra een mailtje ontvangen met de bevestiging van zodra ik zeker ben dat we met voldoende deelnemers zijn.

Opvoeden in een hoogbegaafd gezin is geen doorsnee avontuur. Het is intens, rijk, uitdagend en vaak ook verwarrend. Deze oudergroep is een veilige en verrijkende plek waar ouders samenkomen om te leren, te delen en elkaar te versterken. We verdiepen ons in de wereld van hoogbegaafdheid, staan stil b...