Psychotherapeut Johan Samson

Psychotherapeut Johan Samson Psychotherapeut nabij Geraardsbergen en Brakel. Zoekende naar de diepere lagen van het leven. Van jongs af aan zag ik rondom mij veel lijden. Johan

Een woordje over mezelf als psychotherapeut
Ik werd geboren in 1986 in een gezin met vijf kinderen. Ondanks mijn liefdevolle opvoeding liep mijn jeugd niet altijd van een leien dakje. Dit lijden liet me niet onberoerd; ik ontwikkelde de wens om mensen te helpen een gelukkiger en succesvoller leven uit te bouwen en hen weerbaarder te maken voor tegenslagen op hun levenspad. Mijn harde jeugd had een

grote invloed op mijn latere studiekeuze. Na mijn studies Orthopedagogie (vrij vertaald, opvoeden en begeleiden in moeilijke omstandigheden), deed ik ervaring op in de bijzondere jeugdzorg, de gezinsbegeleiding, de kinderopvang en begeleidde jongeren en volwassenen met een mentale beperking in diverse residentiële settings. In deze functies kwam ik in contact met zeer uiteenlopende doelgroepen binnen het Vlaamse welzijnslandschap, en kreeg zo de kans om -in een betrekkelijk korte tijdspanne- een brede deskundigheid op te bouwen. Ik had het voorrecht om met mensen van alle leeftijden te kunnen werken. Van kleine (huil)baby's tot 70 plussers. Tijdens mijn loopbaan als hulpverlener, raakte ik gaandeweg steeds meer geboeid door de beweegredenen achter het gedrag van mijn cliënten. De psychologie zeg maar. Maar enkel begrijpen leek me onvoldoende. Ik koesterde de vaste overtuiging om mensen te willen helpen met hun problemen. Daarom besloot ik mij te verdiepen in de psychotherapie, om aan de hand van dit referentiekader bepaalde gedragingen beter te begrijpen, aan te voelen en –waar nodig- bij te sturen. Het schenkt me enorm veel voldoening om mensen te zien groeien. Ieder mens bezit een groot potentieel. De kunst bestaat er in om dit aan te spreken en aan te moedigen, om mensen te helpen dit potentieel volledig te ontdekken. Er bestaan vele soorten van therapie; elk met zijn eigen voor- en nadelen. Ik ben op zoek gegaan naar een combinatie van de meest doeltreffende therapievormen. Zo kwam ik uit bij de opleiding ‘Integratieve & Humanistische Psychotherapie’ aan de ‘Academie voor Integratieve en Humanistische Psychologie’ te Gent. Buiten deze langdurige opleidingen volg ik ook tal van korte cursussen en workshops. Zo verdiepte ik mij in Life Space Crisis Intervention (LSCI). Een gespreksmethodiek om kinderen en jongeren te ondersteunen tijdens een crisissituatie en hier nadien samen met hen positieve lessen uit te trekken. Ter afronding van mijn studies Orthopedagogie, schreef ik een thesis over deze methodiek, met als titel 'De kracht van een crisis, de implementatie van LSCI binnen een residentiële voorziening in de bijzondere jeugdzorg'. Daarnaast volgde ik ook de opleiding ‘Omgaan met Agressie’, een opleiding ‘Bewegingspedagogie’ van Veronica Sherborne, net als een opleiding ‘Contextueel werken binnen de hulpverlening’ (Nagy), ‘Geweldloos verzet’ (Haim Omer), ‘Psychoanalyse voor mensen met een mentale beperking’ en ‘therapeutisch werken met ondersteuning van paarden’. Door mezelf voortdurend bij te scholen, tracht ik steeds mee te zijn met de nieuwste inzichten en tendensen binnen de hulpverlening. Naast mijn privépraktijk werk in enkele uren per week binnen een voorziening met adolescenten en jongvolwassenen met een mentale beperking, extreme gedragsproblemen en bijkomende psychiatrische problematiek (GES+). Daarnaast begeleid ik ook kinderen en jongeren die tijdelijk niet (voltijds) naar school kunnen. Ik bied deze jonge parels de nodige mentale rust om zichzelf in hun kracht te herbronnen. En op woensdagnamiddagen benut ik mijn energie om met behulp van paarden het zelfvertrouwen van kinderen te vergroten. Verder ben ik in de mij nog resterende tijd gepassioneerd bezig met paarden. Ik heb het geluk zelf over enkele paarden te beschikken en geniet ervan om regelmatig een dartelend veulentje te fokken. Het omgaan en verzorgen van deze prachtige dieren is mijn vorm van ontspanning. Ik hoop alvast dat uw leven even boeiend en uitdagend is als het mijne. Zo niet help ik u graag op weg!

"Maar het is nog licht buiten..."Dat hoor je deze dagen waarschijnlijk vaak van je kinderen.En eerlijk? Ik begrijp het w...
19/06/2026

"Maar het is nog licht buiten..."

Dat hoor je deze dagen waarschijnlijk vaak van je kinderen.

En eerlijk? Ik begrijp het wel. De zon schijnt nog laat, de lucht is zacht, overal klinkt leven. De zomer nodigt uit om langer wakker te blijven.

Toch heeft een kinderbrein daar vaak een andere mening over.

Wanneer kinderen te weinig slapen, zien we dat niet alleen in vermoeidheid.
Ze worden sneller emotioneel, hebben minder concentratie, raken sneller gefrustreerd en kunnen moeilijker omgaan met kleine tegenslagen.

Wat soms lijkt op onwil, koppigheid of een gebrek aan motivatie, blijkt niet zelden gewoon een tekort aan rust.

Bij warm weer helpt het vaak om niet te wachten tot een kind moe lijkt. Dan ben je meestal al te laat.

Een paar eenvoudige dingen kunnen veel verschil maken:
– Overdag voldoende bewegen.
– De slaapkamer zo koel mogelijk houden.
– Een frisse do**he voor het slapengaan.
– Schermen tijdig uitzetten.
- Wat koel water naast het bed.
– En vooral: vasthouden aan een voorspelbaar avondritueel, ook als het buiten nog gezellig lijkt.

Want morgen staat de wekker niet later omdat het vandaag 30 graden was.

Kinderen groeien niet alleen van wat ze leren op school.

Ze groeien ook van wat hun hersenen 's nachts verwerken.

En soms is een goede nachtrust één van de meest onderschatte cadeaus die we hen kunnen geven.

Hoe verloopt het slapen bij jullie thuis tijdens deze warme dagen?

Johan

33 graden. Water. Gelach. En een groep jonge denkers die vandaag hun laatste verrijkingsgroep van dit schooljaar beleefd...
18/06/2026

33 graden. Water. Gelach. En een groep jonge denkers die vandaag hun laatste verrijkingsgroep van dit schooljaar beleefden. Sommigen zelfs klaar voor de middelbare school.

Omdat het warm was, mochten de kinderen onderandere zelf waterspelen bedenken. Dat leverde creatieve ideeën op, samenwerkingen, veel plezier en zelfs een heuse waterquiz op waarbij een fout antwoord soms een nat pak betekende.

Tijdens onze jaar-evaluatie vroeg ik wat hen het meest was bijgebleven. Tot mijn verrassing kwamen de lessen over argumentatieleer en de gesprekken rond Socrates opvallend vaak terug.

Dat verbaasde me eerlijk gezegd.

Ik herinner me nog hoe sommige kinderen me tijdens die sessies vertelden dat ze me soms best irritant vonden. Omdat ik bleef doorvragen. Omdat ik op hun antwoorden weer een nieuwe vraag had. Omdat ik met mijn "trucjes" hun denken telkens een laagje dieper probeerde te brengen.

En toch...

Vandaag kreeg ik als afscheid een prachtig 3D-geprint beeldje van Socrates, compleet met een persoonlijk bedanktekstje.

Dat moment raakte me.
(Maar zeker ook de andere geschenkjes en vooral uitspraken van kinderen en hun ouders kwamen aan)

Misschien is dat wel de essentie van onderwijs, opvoeding en begeleiding. Dat wat op het moment zelf weerstand oproept, soms precies datgene blijkt te zijn wat blijft hangen. Niet omdat iemand een antwoord gaf, maar omdat iemand een vraag stelde die nog lang bleef nazinderen.

Met een diepe dankbaarheid sluit ik dit werkjaar af.

Dankbaar voor de kinderen die hun nieuwsgierigheid, verwondering, humor en scherpe vragen meebrachten. Dankbaar voor de ouders die vertrouwen schonken. Dankbaar voor de vele gesprekken, experimenten, mislukkingen, inzichten en groeimomenten.

Ik voel ook dat het tijd is voor rust.

Tijd om op adem te komen. Tijd voor de boerderij. Tijd voor zelfstudie. Tijd om nieuwe ideeën te laten rijpen.

En tegelijk kijk ik nu al uit naar september, wanneer opnieuw verschillende groepen zullen instappen in Denken als Da Vinci. Nieuwe vragen. Nieuwe ontdekkingen. Nieuwe jonge denkers.

En tenslotte wil ik mijn diepe waardering uitspreken voor mijn fantastische team. Jullie dragen dit geesteskind mee met een enthousiasme, warmte en betrokkenheid die ik onmogelijk alleen zou kunnen realiseren.

Dank jullie wel.

Nu eerst even zomer. ☀️

En wie weet welke vragen er tegen september weer op ons wachten. Misschien is nieuwsgierigheid uiteindelijk het mooiste wat we kinderen kunnen meegeven.

Johan

Claro.nu - Geraardsbergen gelukkigkind_ontwikkelplek Auti coach - psychotherapeute te Geraardsbergen

Vanavond keek ik naar de maan en zag ik een heldere "ster" vlak erboven staan.Ik stond even stil en vroeg me af wat het ...
17/06/2026

Vanavond keek ik naar de maan en zag ik een heldere "ster" vlak erboven staan.

Ik stond even stil en vroeg me af wat het was. Vroeger zou zo'n vraag misschien dagen, weken of zelfs voor altijd onbeantwoord gebleven zijn. Nu maakte ik een foto, stelde de vraag aan ChatGPT en kreeg vrijwel meteen het antwoord: het was geen ster, maar de planeet Venus.

Dat vind ik misschien nog het mooiste aan technologie.

Niet dat ze alle antwoorden geeft. Wel dat ze nieuwsgierigheid kan voeden. Dat een vraag die spontaan ontstaat niet verloren hoeft te gaan. Dat verwondering niet hoeft te eindigen met "ik zal het nooit weten".

Soms begint leren niet in een klaslokaal of een boek, maar gewoon wanneer je naar de avondlucht kijkt en je afvraagt:
"Wat zie ik daar eigenlijk?"

Wanneer je dit leest, richt je blik ook even ter hemel en geniet van dit bijzondere weetje.

Johan

Hoe je als ouder voorbereiden op een oudercontact?Veel ouders stappen een oudercontact binnen met één vraag in hun hoofd...
17/06/2026

Hoe je als ouder voorbereiden op een oudercontact?

Veel ouders stappen een oudercontact binnen met één vraag in hun hoofd:

"Hoe goed doet mijn kind het op school?"

Maar misschien is dat niet de meest interessante vraag.

Punten vertellen iets. Ontwikkeling vertelt veel meer.

Een oudercontact wordt vaak waardevoller wanneer je niet alleen vraagt wat je kind kan, maar ook wie je kind aan het worden is.

Je kan bijvoorbeeld nieuwsgierig zijn naar:

Hoe gaat mijn kind om met fouten?

Durft het vragen stellen?

Toont het initiatief?

Kan het samenwerken met anderen?

Welke talenten vallen op?

Waar loopt het telkens opnieuw vast?

Wanneer zie je het echt enthousiast worden?

Welke groeikansen zien jullie?

Ook normen en waarden verdienen aandacht.

Is mijn kind respectvol? Neemt het verantwoordelijkheid op? Komt het op voor zichzelf én houdt het rekening met anderen? Hoe gaat het om met afspraken?

Dat zijn vaak eigenschappen die later minstens even belangrijk blijken als een goed rapport.

En misschien nog een vraag die zelden gesteld wordt:

"Wat hebben jullie als leerkracht van ons nodig om ons kind beter te begrijpen?"

Een oudercontact hoeft geen beoordeling te zijn.

Het is een gesprek tussen volwassenen die hetzelfde doel delen: een kind helpen groeien.

Leerkrachten zien je kind in een omgeving die jij als ouder niet ziet. Jij kent dan weer een kant van je kind die zij nooit volledig kunnen kennen.

Wanneer die twee perspectieven samenkomen, ontstaat vaak het meest complete beeld.

Niet ouders tegenover school.

Niet school tegenover ouders.

Maar volwassenen die even rond hetzelfde kind gaan staan.

En misschien is dat uiteindelijk het belangrijkste wat een oudercontact kan opleveren.

Welke vraag stel jij altijd tijdens een oudercontact?

Johan

Ik merk dat ik de laatste tijd opnieuw leerling ben geworden. Waarschijnlijk ben ik zelfs nooit gestopt. Niet van een op...
16/06/2026

Ik merk dat ik de laatste tijd opnieuw leerling ben geworden. Waarschijnlijk ben ik zelfs nooit gestopt.

Niet van een opleiding. Niet van een boek.

Maar van een pot vol groenten.

Een paar maanden geleden waren het nog za**jes. Kleine beloftes in de aarde. Daarna kwamen regen, zon, slakken, twijfel, veel geduld en uiteindelijk oogst.

En nu probeer ik iets te leren wat onze grootouders vanzelfsprekend vonden: fermenteren.

Ik vind het eigenlijk wonderlijk.

Je stopt groenten in een glazen pot. Je doet bijna niets. Geen ingewikkelde machines. Geen fabriek. Geen bewaarmiddelen.

En toch gebeurt er iets.

Het leven bewaart het leven.

Misschien is dat wat me zo aanspreekt.

We leven in een tijd waarin alles snel moet. Groeien moet sneller. Werken moet efficiënter. Problemen moeten onmiddellijk opgelost worden.

Fermenteren doet het tegenovergestelde.

Het vraagt vertrouwen.

Vertrouwen dat niet alles gestuurd moet worden. Dat sommige processen zich juist ontwikkelen wanneer je er niet voortdurend aan trekt.

Een za**je dwing je niet om te groeien. Een boom dwing je niet om vruchten te dragen. Een gefermenteerde groente dwing je niet om klaar te zijn.

Je creëert de juiste omstandigheden en daarna wacht je.

Misschien geldt dat ook voor mensen.

Voor kinderen. Voor relaties. Voor herstel.

Niet alles wordt beter door harder te duwen.

Soms ontstaat ontwikkeling juist in de ruimte tussen doen en laten.

En eerlijk?

Er is iets diep bevredigends aan het idee dat een maaltijd maanden later kan beginnen bij een za**je dat je zelf in de grond hebt gestopt.

Dat voelt voor mij als rijkdom.

Geen rijkdom van geld.

Maar van verbondenheid met iets wat veel ouder is dan wijzelf.

Wie van jullie fermenteert er al? En wat was het eerste dat jullie maakten? Ik ben benieuwd naar recepten.

Johan

Waarom maken slimme kinderen soms zulke domme fouten?Ze vergeten hun jas.Hun brooddoos.Hun huiswerk.Ze zetten melk in de...
16/06/2026

Waarom maken slimme kinderen soms zulke domme fouten?

Ze vergeten hun jas.
Hun brooddoos.
Hun huiswerk.

Ze zetten melk in de kast en cornflakes in de koelkast.

En toch kunnen diezelfde kinderen je plots vertellen hoe zwarte gaten ontstaan, waarom dinosaurussen uitstierven of vragen stellen waar volwassenen even stil van worden.

Dat voelt tegenstrijdig.

Voor ouders.
Voor leerkrachten.
En vaak ook voor het kind zelf.

Hoe kan iemand zo slim zijn en tegelijk zo verstrooid?

Omdat intelligentie niet hetzelfde is als organisatie.

Een kind kan razendsnel denken, complexe verbanden leggen en diep nadenken over onderwerpen die het boeien, terwijl plannen, overzicht houden en praktische zaken veel meer energie vragen.

Sommige kinderen leven zo sterk in hun hoofd dat de buitenwereld soms minder aandacht krijgt.

Hun gedachten zijn al drie stappen verder terwijl hun jas nog aan de kapstok hangt.

Dat betekent niet dat ze lui zijn.

Het betekent meestal ook niet dat ze niet willen meewerken.

Vaak proberen ze net heel hard.

Wat soms helpt, is minder herhalen en meer zichtbaar maken.

In plaats van tien keer te zeggen dat de turnzak mee moet, kan een vaste plek naast de deur, een checklist met foto's of een eenvoudig ritueel bij het vertrekken veel effectiever zijn.

Niet omdat het kind het niet begrijpt.

Maar omdat begrijpen en onthouden twee verschillende dingen zijn.

Slimme kinderen hebben vaak minder nood aan nóg een uitleg.

Ze hebben soms meer nood aan een omgeving die hun brein ondersteunt op de plaatsen waar het vanzelf minder sterk werkt.

Misschien helpt het daarom om af en toe minder te vragen:

"Waarom doe je dit nu weer?"

En wat vaker:

"Hoe kunnen we het makkelijker maken zodat het wél lukt?"

Dat kleine verschil opent soms deuren die met herinneringen, waarschuwingen en discussies gesloten blijven.

Herken jij zo'n kind?

Wat is de meest opvallende "domme fout" die je al zag bij iemand die eigenlijk ontzettend slim is?

Johan

We leven in een tijd waarin bijna alles meetbaar geworden is.Onze stappen. Onze slaap. Onze productiviteit. Onze omzet. ...
12/06/2026

We leven in een tijd waarin bijna alles meetbaar geworden is.

Onze stappen. Onze slaap. Onze productiviteit. Onze omzet. Onze likes. Onze prestaties.

En toch heb ik de indruk dat veel mensen steeds moeilijker kunnen antwoorden op een veel eenvoudigere vraag.

"Voel je je echt levend?"

Niet gelukkig. Niet succesvol. Niet efficiënt.

Levend.

Wanneer was de laatste keer dat je ergens stil van werd?

Dat je naar de lucht keek zonder een foto te nemen. Dat je een gesprek voerde zonder ondertussen aan iets anders te denken. Dat je iets deed zonder dat het nuttig moest zijn.

Jonge kinderen kunnen dat vaak nog.

Ze kunnen tien minuten kijken naar een mier die een kruimel draagt alsof het het belangrijkste nieuws van de dag is.

Volwassenen lopen er meestal voorbij.

Niet omdat we het niet meer kunnen.

Maar omdat we onderweg geleerd hebben dat aandacht altijd ergens naartoe moet. Naar een doel. Naar een resultaat. Naar de volgende taak.

Misschien is dat wel een van de grootste paradoxen van volwassen worden.

We worden steeds beter in leven organiseren en soms raken we daardoor verder verwijderd van het leven zelf.

Misschien is verwondering geen luxe maar een kompas.
Een signaal dat er nog iets in ons leeft dat niet gekocht, gepland of geoptimaliseerd hoeft te worden.

Ik ben benieuwd.

Wanneer was de laatste keer dat jij oprecht verwonderd was? Wat gebeurde er toen?

Johan

"Ik ben moe, ik kan niet meer."Dat hoor ik regelmatig.Maar soms klopt dat niet helemaal.Soms is iemand niet uitgeput doo...
10/06/2026

"Ik ben moe, ik kan niet meer."

Dat hoor ik regelmatig.
Maar soms klopt dat niet helemaal.

Soms is iemand niet uitgeput door te veel maar door te weinig.

Te weinig uitdaging. Te weinig betekenis. Te weinig ruimte om talenten te gebruiken. Te weinig dingen die nog nieuwsgierigheid oproepen.

Dat noemen we bore-out.

En de gevolgen worden vaak onderschat.

Want veel mensen denken dat je van verveling hoogstens wat ongemotiveerd wordt.

Zo werkt het niet.

Wanneer je maanden of jaren werk doet dat geen beroep doet op wie je bent, ontstaat er vaak een voortdurende innerlijke spanning. Je blijft gaan. Je doet wat verwacht wordt. Je functioneert aan de buitenkant.

Maar vanbinnen dooft er iets uit.

Je begint taken uit te stellen. Je raakt moeilijk op gang. Je voelt je moe zonder duidelijke reden. Je concentratie vermindert. Je slaapt slechter. Je wordt prikkelbaar. Je begint aan jezelf te twijfelen.

En uiteindelijk kan het lichaam even hard in verzet gaan als bij een burn-out.

Sommige mensen komen op een punt waarop ze niet meer kunnen werken, ook al willen ze dat eigenlijk wel.

Dat maakt bore-out zo verwarrend.

Want de klachten lijken vaak sterk op burn-out.

Het verschil zit meestal niet in de ernst van de uitputting, maar in de oorzaak ervan.

Bij burn-out leef je vaak te lang boven je draagkracht.
Bij bore-out leef je vaak te lang onder je potentieel.

Vooral bij hoogbegaafde volwassenen zie ik dat regelmatig.

Niet omdat ze meer werk nodig hebben.
Wel omdat hun brein nood heeft aan uitdaging, autonomie, groei, verwondering en betekenis.

Een mens heeft niet alleen rust nodig.
Een mens heeft ook iets nodig waarvoor hij 's morgens wil opstaan.

Misschien is de vraag dus niet altijd:

"Heb ik te veel gedaan?"

Maar soms:

"Hoe lang is het geleden dat ik nog echt enthousiast was over wat ik deed?"

Ik ben benieuwd.

Heb jij ooit een periode gekend waarin je dacht dat je uitgeput was, terwijl achteraf bleek dat je vooral te weinig gevoed werd door wat je deed?

Johan

"Wat als ik de verkeerde keuze maak?"Rond deze periode van het jaar hoor ik die vraag vaak.Bij jongeren die moeten kieze...
09/06/2026

"Wat als ik de verkeerde keuze maak?"

Rond deze periode van het jaar hoor ik die vraag vaak.

Bij jongeren die moeten kiezen tussen richtingen. Bij studenten die twijfelen over een nieuwe opleiding. En soms zelfs bij volwassenen die zich afvragen of ze nog wel op de juiste plek zitten.

Wat opvalt, is dat veel mensen proberen een keuze te maken alsof er ergens één perfect antwoord bestaat.

Alsof er een verborgen routekaart is die alleen nog gevonden moet worden.

Maar zo werkt het leven meestal niet.

De meeste mensen ontdekken pas achteraf waarom een bepaalde keuze waardevol was.

Niet omdat ze de toekomst konden voorspellen. Omdat ze onderweg iets geleerd hebben.

Twijfel betekent niet automatisch dat je verkeerd zit.

Twijfel ontstaat vaak wanneer je de gevolgen van een keuze ernstig neemt. Wanneer je gemotiveerd bent om het goed te doen. Wanneer je beseft dat een richting invloed heeft op je toekomst.

Dat is niet altijd een probleem.

Wat helpt dan wel?

Kijk niet alleen naar waar je goed in bent, maar ook naar waar je nieuwsgierig naar blijft.

Vraag jezelf af bij welke vakken de tijd soms sneller voorbijgaat.

Ga praten met mensen die de opleiding of het beroep al kennen.

Durf te kiezen voor groei in plaats van zekerheid.

Besef dat een studiekeuze geen levenslange gevangenis is.

Veel hoogbegaafde jongeren lopen hier extra op vast.
Omdat ze vaak meerdere talenten hebben. Omdat ze zich in verschillende richtingen kunnen voorstellen. Omdat ze niet alleen willen weten wat ze kunnen, maar ook wat betekenisvol voelt.

En precies daardoor wordt kiezen soms moeilijker.

Niet omdat er te weinig mogelijkheden zijn.

Omdat er te veel zijn.

Misschien is de vraag daarom niet altijd:

"Welke richting is de juiste?"

Maar eerder:

"Welke richting wil ik nu voldoende interessant vinden om er de komende jaren met volle aandacht in te groeien?"

Want een keuze bepaalt niet alleen je toekomst.

Jij bepaalt ook mee wat je van die keuze maakt.

Ik ben benieuwd.

Twijfelde jij vroeger over je studiekeuze? En ben je uiteindelijk terechtgekomen waar je dacht terecht te komen?

Johan

Vandaag sloten we de laatste verrijkingsgroep voor kleuters van dit schooljaar af.En eerlijk?Dat was best een bijzonder ...
08/06/2026

Vandaag sloten we de laatste verrijkingsgroep voor kleuters van dit schooljaar af.

En eerlijk?

Dat was best een bijzonder moment.

Niet omdat we spectaculaire resultaten moesten meten of diploma's mochten uitdelen. Wel omdat je doorheen een schooljaar iets ziet groeien dat moeilijk in cijfers te vatten is.

Kinderen die in september nog wat afwachtten, stellen vandaag spontaan vragen waar volwassenen soms even over moeten nadenken.

Kinderen die elkaar nauwelijks kenden, zoeken elkaar nu op als vrienden.

Kinderen die eerst vooral antwoorden zochten, durven nu ook twijfelen, onderzoeken en verwonderd zijn.

Wat mij vandaag vooral raakte, was dat sommige kinderen het moeilijk vonden dat het voorbij was. Dat zegt misschien meer dan eender welke evaluatie.

Veel mensen denken bij hoogbegaafde kleuters spontaan aan letters, cijfers of moeilijke leerstof.

Maar bij Denken als Da Vinci gaat het om veel meer dan dat.

We oefenen nieuwsgierigheid.

We leren vragen stellen.

We ontdekken hoe je kan nadenken over gevoelens, dieren, de natuur, vriendschap, ruimte, tijd en jezelf.

We bouwen aan spreekdurf, samenwerking, creativiteit en het vertrouwen om anders te mogen denken.

Juist op kleuterleeftijd zie je hoeveel verschil het maakt wanneer kinderen andere jonge denkers ontmoeten die evenveel vragen stellen als zij.

Voor volgend schooljaar hebben we opnieuw een kleutergroep voorzien.

De vier groepen voor de lagere school zijn inmiddels volzet en ook de twee oudergroepen zijn volledig gevuld.

Voor de kleutergroep zijn er momenteel nog enkele plaatsen beschikbaar voor nieuwsgierige kleuters die graag ontdekken, onderzoeken, fantaseren en diep nadenken over de wereld om hen heen.

Aan alle kleuters die dit jaar mee op avontuur gingen: bedankt voor jullie enthousiasme, jullie vragen, jullie verwondering en de vele mooie gesprekken.

Jullie herinneren ons eraan dat leren begint met nieuwsgierig durven kijken.

Wie herkent thuis ook zo'n kleuter die honderd vragen per dag stelt?

Johan

https://www.johansamson.be/verrijkingsgroepen-hoogbegaafdheid

Adres

Ginintreau 5
Ghoy
7863

Openingstijden

Maandag 09:00 - 19:00
Dinsdag 09:00 - 19:00
Woensdag 09:00 - 19:00
Donderdag 09:00 - 19:00
Vrijdag 09:00 - 19:00
Zaterdag 09:00 - 19:00

Telefoon

+32493190225

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Psychotherapeut Johan Samson nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact De Praktijk

Stuur een bericht naar Psychotherapeut Johan Samson:

Delen