14/07/2026
Achttien jaar.
Achttien jaar geleden gaven we elkaar onze eerste kus. Zonder te weten waar die ons zou brengen.
Acht jaar geleden zeiden we ja. Ja tegen elkaar. Ja tegen ons samen. En dat, met onze twee prachtige zonen al aan onze zijde.
Als ik vandaag terugkijk, voel ik vooral dankbaarheid.
Niet omdat we elkaar hebben “gevonden”, maar omdat we samen blijven kiezen om onszelf steeds opnieuw te ontmoeten.
Laag na laag. Stap voor stap.
Hoe meer we elk thuiskomen in onze eigen kracht, hoe meer oude verwevingen, verwachtingen en afhankelijkheden mogen verzachten. Niet door afstand te nemen van elkaar, maar juist door dichter bij onszelf te komen.
En precies daar ontstaat iets bijzonders.
Een relatie waarin liefde niet voortkomt uit elkaar nodig hebben, maar uit de vrijheid om volledig jezelf te mogen zijn. Waar verbinding telkens opnieuw ontstaat vanuit aanwezigheid, eerlijkheid en een open hart.
Dankbaar voor die plek. Een plek waar ik steeds opnieuw mag landen. Waar ik helemaal mezelf mag zijn.
Op achttien jaar liefde, groei en samen onderweg zijn.
En op alles wat nog mag ontvouwen. 🤍