04/09/2026
🫂 DIT IS WAT MIJN JONGSTE ZOON MIJ LEERDE...
Er is iets wat ik elk jaar opnieuw zie wanneer we op vakantie zijn en wat mij elke keer opnieuw ontroert.
Mijn jongste zoon heeft autisme. En het contrast tussen wat de drukte van de dijk met hem doet en wat het rustige stuk strand met hem doet is zo groot dat je het niet kunt negeren.
Aan het water, met zijn voeten in het zand, op zoek naar zeesterren en hermietkrabjes, was hij compleet in zijn element. Rustig, helemaal aanwezig. Zichzelf, zonder overprikkeling, zonder spanning, zonder de ruis van te veel mensen en te veel lawaai.
Hij lijkt zoveel op mij in dat opzicht. De schoonheid en de energie van de natuur opnemen. Er volledig in opgaan. Er tot rust in komen op een manier die nergens anders lukt.
De natuur kent geen maandag. Geen agenda. Geen deadlines. Geen verwachtingen. Ze verwacht niets. Ze oordeelt niet. Ze is er gewoon.
En dat is exact wat zoveel van ons nodig hebben. Een plek zonder verwachtingen. Waar je gewoon mag zijn wie je bent. Waar je zenuwstelsel mag zakken zonder dat je er iets voor hoeft te doen.
Ik probeer die plek te zijn in mijn praktijk. Voor elke vrouw die binnenstapt.
Sla deze herinnering op voor wanneer de verwachtingen van de wereld te zwaar wegen.
Voel je dat jouw zenuwstelsel verlangt naar zo'n plek zonder verwachtingen? Stuur mij gerust een zacht berichtje in DM.
