De Uitvaartondernemer

10/09/2026

𝐕𝐚𝐧𝐝𝐚𝐚𝐠 𝐢𝐬 𝐡𝐞𝐭 𝐖𝐞𝐫𝐞𝐥𝐝𝐝𝐚𝐠 𝐒𝐮ï𝐜𝐢𝐝𝐞𝐩𝐫𝐞𝐯𝐞𝐧𝐭𝐢𝐞.

Alles goed? We vragen het zo vaak.
In het passeren. Aan de telefoon.
En meestal komt er: “ça va”.
We knikken, en we gaan weer verder.

Maar achter zo’n “ça va” kan soms veel meer zitten dan je ziet.

Daarom mag die vraag af en toe wat meer tijd krijgen.
Niet gewoon: alles goed?
Maar: hoe gaat het écht met jou?

En dan moet je niet meteen iets zeggen.
Je moet het niet oplossen. Je moet ook niet altijd de juiste woorden vinden.

Luisteren is soms genoeg.
Even blijven. Een knuffel. Laten voelen dat er tijd is.

En morgen nog eens vragen hoe het gaat.

Want soms maakt net dat kleine verschil:
weten dat er iemand is die luistert.
Iemand bij wie je niet moet zeggen dat alles “ça va” is.

Draag het samen. 🧡 Niet alleen vandaag.
Ook morgen. En de dagen daarna. 💛

𝘡𝘪𝘵 𝘫𝘦 𝘻𝘦𝘭𝘧 𝘷𝘢𝘴𝘵 𝘪𝘯 𝘥𝘰𝘯𝘬𝘦𝘳𝘦 𝘨𝘦𝘥𝘢𝘤𝘩𝘵𝘦𝘯?
𝘗𝘳𝘢𝘢𝘵 𝘦𝘳𝘰𝘷𝘦𝘳. 𝘖𝘰𝘬 𝘢𝘭𝘴 𝘫𝘦 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘨𝘰𝘦𝘥 𝘸𝘦𝘦𝘵 𝘩𝘰𝘦 𝘫𝘦 𝘦𝘳𝘢𝘢𝘯 𝘮𝘰𝘦𝘵 𝘣𝘦𝘨𝘪𝘯𝘯𝘦𝘯. 𝘡𝘦𝘭𝘧𝘮𝘰𝘰𝘳𝘥𝘭𝘪𝘫𝘯 1813 𝘪𝘴 𝘨𝘳𝘢𝘵𝘪𝘴, 𝘢𝘯𝘰𝘯𝘪𝘦𝘮 𝘦𝘯 24/7 𝘣𝘦𝘳𝘦𝘪𝘬𝘣𝘢𝘢𝘳.

09/09/2026

08/09/2026

𝐕𝐞𝐫𝐝𝐫𝐢𝐞𝐭 𝐢𝐬 𝐞𝐞𝐧 𝐛𝐞𝐞𝐭𝐣𝐞 𝐚𝐥𝐬 𝐞𝐞𝐧 𝐬𝐭𝐮𝐤 𝐳𝐞𝐞𝐩.

In het begin ligt het zwaar in je handen.
Groot. Hard.
Met scherpe kanten.

Je krijgt het niet zomaar kleiner.
Dat gebeurt terwijl je verder leeft.
Door het vast te nemen.
Weer neer te leggen.
En later opnieuw.

Langzaam worden de kanten ronder.
Het stuk wat kleiner.

Niet omdat je minder mist.
Niet omdat je vergeten bent.
Maar omdat je stilaan leert
hoe je dat gemis kunt vasthouden.

En soms,
net wanneer je denkt
dat je het ondertussen kent,
glipt het toch weer uit je handen.

Door een liedje.
Een geur.
Een foto.
Of zomaar, op een heel gewone dag.

En misschien blijft er na lange tijd
nog maar een klein stukje over.

Maar zelfs dan
blijft er iets aan je handen hangen.

Want verdriet kan veranderen.
Het kan zachter worden.
Anders aanvoelen.

Maar wat je graag gezien hebt,
dat was je niet zomaar weg.

Dat blijft.

--------------

𝘝𝘦𝘳𝘥𝘳𝘪𝘦𝘵 𝘪𝘴 𝘢𝘭𝘴 𝘻𝘦𝘦𝘱. 𝘋𝘪𝘦 𝘸𝘰𝘰𝘳𝘥𝘦𝘯 𝘬𝘸𝘢𝘮 𝘪𝘬 𝘵𝘦𝘨𝘦𝘯 𝘣𝘪𝘫 𝘳𝘰𝘶𝘸𝘥𝘦𝘴𝘬𝘶𝘯𝘥𝘪𝘨𝘦 𝘜𝘶𝘴 𝘒𝘯𝘰𝘱𝘴. 𝘡𝘦 𝘣𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘩𝘢𝘯𝘨𝘦𝘯. 𝘌𝘯 𝘥𝘶𝘴 𝘨𝘳𝘰𝘦𝘪𝘥𝘦𝘯 𝘦𝘳 𝘥𝘦𝘻𝘦 𝘸𝘰𝘰𝘳𝘥𝘦𝘯 𝘳𝘰𝘯𝘥.

30/08/2026

𝗔𝗹𝘀 𝗮𝗹𝗹𝗲𝘀 𝘄𝗲𝗲𝗿 𝗼𝗽 𝗴𝗮𝗻𝗴 𝗸𝗼𝗺𝘁

Eind augustus. De vakantie loopt stilaan op haar einde. De agenda wordt weer voller. De wekker wordt opnieuw gezet. Met ‘weer naar school’ krijgen de dagen weer wat meer hun vaste ritme.

De zon komt op. Mensen vertrekken naar hun werk. Er wordt gelachen, geklaagd over de file, de vertraging van de trein en gevraagd: 'wat eten we vanavond?'. En de volgende ochtend begint alles weer opnieuw.

En juist dat voelt vreemd wanneer je iemand mist.
Dat alles rondom jou gewoon verder doet, alsof er niets veranderd is. Terwijl er voor jou wél iets veranderd is.

Misschien is verdergaan ook gewoon: stilaan je weg vinden in wat anders geworden is en meenemen wat er was: een herinnering, een gewoonte, een zin die je nog hoort.

En stap voor stap,
heel stilletjes,
ook weer wat zon.

Dat wensen wij je van harte toe.
𝘗𝘦𝘵𝘦𝘳 𝘦𝘯 𝘏𝘦𝘯𝘥𝘳𝘪𝘬

22/08/2026

𝗪𝗮𝘁 𝗶𝘀 𝗲𝗶𝗴𝗲𝗻𝗹𝗶𝗷𝗸 𝗴𝗲𝗽𝗮𝘀𝘁𝗲 𝗺𝘂𝘇𝗶𝗲𝗸 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗼𝗻𝘀 𝗮𝗳𝘀𝗰𝗵𝗲𝗶𝗱?

Die vraag krijgen we wel eens. Moet muziek op een uitvaart rustig zijn? Ingetogen? Moet ze troost brengen of vooral mooie woorden bevatten?

Misschien moeten we het gewoon zo bekijken: muziek hoort bij een leven. Bij autoritten met de radio nét iets te luid. Bij een plaat die thuis grijs werd gedraaid en luidop meegezongen werd. Een melodietje dat hij of zij continu floot.

Soms was dat een mooie ballade. Maar evengoed rock-'n-roll, metal of een schlager. En waarom geen carnavalsnummer?

Bij zo'n lied tijdens een afscheid gebeurt er vaak iets bijzonders. Je herkent niet alleen de muziek. Je herkent vooral de persoon en de herinneringen die erbij horen.

En misschien moet een lied dan niet per sé over afscheid gaan om het juiste lied te zijn. De muziek die bij een leven paste, past vaak ook bij het afscheid ervan.

Welk lied zou op jouw afscheid niet mogen ontbreken?

15/08/2026

𝗠𝗼𝗲𝗱𝗲𝗿𝗱𝗮𝗴. 𝗪𝗲𝗹𝗸𝗲 𝗱𝗮𝗴 𝗼𝗼𝗸.

Ik moet er als ‘inwijkeling’ toch nog altijd een beetje aan wennen. Moederdag valt hier in Hamme op de tweede zondag van mei. Maar voor mij, als Kempenaar, is 15 augustus Moederdag.

Daar hoort dan natuurlijk een bloemetje bij. Een bezoekje of een telefoontje. Gewoon even laten weten: mama, vandaag denk ik nog wat extra aan jou.

Maar wat als je mama, net zoals de mijne, er niet meer is?

Dan koop je geen bloemen meer om af te geven. Dan is er geen telefoon meer die je even kunt nemen om te zeggen: “Gelukkige Moederdag, mama.”

En toch is ze er die dag misschien méér dan anders.

In herinneringen. In verhalen die opnieuw bovenkomen. Wanneer je jezelf iets hoort zeggen en denkt: verdorie ma, nu klink ik toch wel heel hard als gij. Of in een gerecht dat ze altijd maakte. Bij mij is dat bijvoorbeeld het ‘specerijenzout’ van Evlier. Ik gebruik het zelf nog altijd, en telkens denk ik even aan haar. En had ik nu toch maar haar recept van haar rode kolen gevraagd...

Misschien zit Moederdag na een afscheid net daarin. Niet meer in wat je nog kunt geven, maar in wat gebleven is. Soms zelfs in dingen waar je vroeger met je ogen voor rolde.

Op zo'n dag kan dat gemis wat harder binnenkomen.

En of dat nu in mei is of op 15 augustus, eigenlijk doet de datum er niet zoveel toe. 𝗗𝗮𝗮𝗿 𝗵𝗲𝗯 𝗷𝗲 𝗴𝗲𝗲𝗻 𝗠𝗼𝗲𝗱𝗲𝗿𝗱𝗮𝗴 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗻𝗼𝗱𝗶𝗴.

Peter

13/08/2026

𝗦𝗼𝗺𝘀 𝘄𝗶𝗹 𝗷𝗲 𝗶𝗲𝘁𝘀 𝗺𝗲𝗲𝗿 𝗱𝗼𝗲𝗻 𝗱𝗮𝗻 𝗲𝗲𝗻 𝗸𝗮𝗮𝗿𝘁𝗷𝗲. 𝗠𝗮𝗮𝗿 𝘄𝗮𝘁?

Wanneer iemand die je kent een dierbare verliest, zijn woorden niet altijd gemakkelijk te vinden.

Je wilt laten weten dat je aan iemand denkt. Dat je er bent. Misschien wil je dan iets geven, maar hoeft dat helemaal niet groot of duur te zijn. Gewoon een klein gebaar. Een kaarsje om eens aan te steken of een kopje troost voor een momentje voor jezelf.

Niet om verdriet weg te nemen. Dat kan ook niet.
Wel om iemand even te laten voelen: ik denk aan jou.

Vanuit die gedachte werken we aan een collectie kleine dingen die troost kunnen bieden. En vooral: je bepaalt zelf wat je in je zakje, doosje of koffertje steekt en hoeveel je eraan wilt besteden. Want troost hoeft geen groot prijskaartje te hebben om iets te betekenen.

Binnenkort krijgen ze een plekje bij De Uitvaartondernemer.

En jij? Wat zou jij zelf graag in zo’n troost- of koesterpakket vinden?

10/08/2026

𝗔𝗰𝗵𝘁𝗲𝗿 𝗲𝗹𝗸𝗲 𝘃𝗼𝗼𝗿𝗱𝗲𝘂𝗿 𝗹𝗲𝗲𝗳𝘁 𝗲𝗲𝗻 𝘃𝗲𝗿𝗵𝗮𝗮𝗹.

Wanneer we bij iemand thuis komen om een overledene op te halen, voelt dat nooit als zomaar ergens binnenstappen.

We komen op een plek waar tot heel kort daarvoor het gewone leven bezig was. Kleine gewoontes, herinneringen, mensen die kwamen en gingen. Alles wat van een huis een thuis heeft gemaakt.

En dan staan wij daar. Op een moment waarop voor de familie de tijd even stil staat.

Voor ons een eerste kennismaking. Voor hen de plek waar zoveel van hun leven samen ligt. Waar iemand straks niet meer in zijn of haar vertrouwde zetel bij het raam zal zitten. Waar een stem niet meer vanuit de andere kamer zal klinken. Waar het gewone plots niet meer zo gewoon zal zijn. Dat besef nemen we mee wanneer we binnenstappen.

Een familie laat ons op één van de moeilijkste momenten binnen. Niet alleen door de voordeur, maar voor heel even ook in hun leven. En misschien is het net dát wat dit deel van ons werk zo bijzonder maakt.

Wat we daar meekrijgen, nemen we mee in alles wat daarna volgt.

08/08/2026

Vandaag zijn eerste werkdag tijdens het afscheid in Hamme-Zogge.