21/09/2026
En plots sta ik aan de andere kant van het verhaal.
Na 6 jaar geboortewerk. 6 jaar dragen, ondersteunen, er zijn voor anderen. 6 jaar getuige zijn van andermans wonder.
Mag ik nu zelf gedragen worden, op de reis naar geboorte.
Mijn droom om voor de tweede keer mama te worden, had ik losgelaten. Zeker na de scheiding. Iemand nieuw leren kennen, een band bouwen, vertrouwen vinden, en dan nóg eens de sprong wagen, dat voelde niet meer haalbaar. Ik had er vrede mee gemaakt. Dacht ik.
Tot er plots dat moment was: een positieve test in mijn hand. Ik wist niet of ik moest lachen of huilen. Uiteindelijk deed ik allebei.
Want het was niet alleen vreugde. Er was ook onzekerheid, twijfel, angst, de stille vraag of ik hier wel klaar voor was. Samen met mijn partner legden we die weg af: van weerstand naar acceptatie, naar plaats innemen, naar volledig omarmen.
En nu sta ik hier. Aan de andere kant van het verhaal dat ik zo goed ken, niet als ondersteuner, maar als degene die het zelf doorleeft.
Al die jaren wist ik hoe het voelt om anderen te dragen doorheen twijfel en overgave. Nu voel ik het zelf. En het is anders dan ik dacht.
Want ook in mij leven die vragen nog: wat nu? Hoe gaat dit zijn? Hoe gaan we dit samen doen, ik, mijn lijf, de baby, de prille liefde van ons als partners.;
Misschien is dát het mooie. Dat ik na al die jaren van weten, nu weer mag beleven. Dat ik na al die jaren van dragen, nu zelf gedragen mag worden.
En dat begint bij de mensen die ik zorgvuldig rond me kies. Want de kracht van gedragenheid is niet te onderschatten.
Die kracht wil ik, samen met mijn partner, volledig belichamen, om onze zoon het liefdevolle welkom te geven dat hij verdient, na zijn reis in de buik.
