30/04/2025
😡Ik word dan zo boos dat ik alleen nog maar kan roepen. 😡
Ik probeer om een braaf meisje te zijn, zegt ze, maar dat lukt me niet.
Ik weet dat het niet goed is om zo boos te zijn maar ik kan niet anders.
En zo gaat ze nog een tijdje door. Zichzelf ‘op de kop’ gevend over hoe ze harder moet haar best doen om niet te voelen wat ze voelt.
Ik vraag haar of we even op de pauzeknop kunnen drukken, om te voelen wat er allemaal is (frustratie en boosheid en ook verdriet en hard werken). We zoeken samen uit wat ze allemaal doet (hard werken dus) om de boosheid niet te voelen en zo probeert te voorkomen dat ze gaat roepen.
Echt hard werken dus.
En toch ‘lost het niks op’, concludeert ze. Want het ik blijf steeds maar roepen.
Ik haal de metafoor van de strandbal boven en teken hem voor haar. Ze herkent het meteen: dat doe ik ook: ik focus me zo hard op ‘niet gaan roepen’ en het minste dat mijn aandacht daar verslapt, roep ik alsnog… want die bal floept gewoon naar boven dan.
Dan vallen we even stil en laat ik het beeld, samen met de woorden binnen komen.
Na een tijdje vraagt ze: hoe doe ik dat dan, dat gevoel van boosheid er laten zijn?
Tijd om op zoek te gaan naar
Hoe ziet boosheid eruit voor jou?
Hoe kondigt boosheid zich aan? Enne …
Wat wil de boosheid jou komen vertellen?
💕
