De Kleine Theeboom

08/09/2026

🌸 Ik at een bloemetje… en toen begon mijn zoektocht.

Tijdens een wandeling kwam ik de reuzenbalsemien (Impatiens glandulifera) tegen.

En ja… ik heb even geproefd. 😉
Twee bloemetjes om precies te zijn.

Niet zomaar, trouwens. Tijdens een wildplukcursus bij Lieve Galle had ik geleerd dat verschillende delen van de reuzenbalsemien als eetbaar worden beschreven, waaronder de bloemen. Vanuit die kennis voelde het voor mij niet vreemd om tijdens een wandeling een bloemetje te proeven.

Maar later nam ik mijn "Wildpluk Compendium – De complete eetbare flora van de Lage Landen" van Marion De Kort (2022) erbij. En daar las ik iets wat me aan het denken zette.

De Kort schrijft dat de bloemen van reuzenbalsemien een aanzienlijke hoeveelheid saponinen bevatten en dat er ook sprake is van alkaloïden. Ze neemt daarom een veel voorzichtiger standpunt in over het eten van de bloemen.

Hoe zit het nu eigenlijk?🤔

Want wanneer verschillende bronnen elkaar lijken tegen te spreken, vind ik het als wildplukker belangrijk om niet zomaar één bron te volgen, maar verder te kijken.
Dus dook ik de wetenschappelijke literatuur in. 🔎🌿
En wat ik daar ontdekte, bleek genuanceerder te zijn dan simpelweg "eetbaar" of "giftig".

Reuzenbalsemien is bovendien een "invasieve exoot": een plant die oorspronkelijk niet in onze omgeving voorkomt en zich hier sterk kan verspreiden, waardoor ze een bedreiging kan vormen voor de inheemse natuur.
Tegelijkertijd wordt de plant in verschillende bronnen ook culinair beschreven. Vooral de zaden worden als voedsel gebruikt en er zijn zelfs bereidingen zoals curry bekend.

Maar…
Dat betekent natuurlijk niet automatisch dat elk plantendeel veilig is om te eten.
En precies daar werd mijn zoektocht interessant.

🌱 Wat weten we eigenlijk over de stoffen in de bloemen?
🌱 Zijn de saponinen en alkaloïden waar De Kort voor waarschuwt daadwerkelijk onderzocht in de bloemen van Impatiens glandulifera?
🌱 En hoeveel weten we eigenlijk over de veiligheid van het eten van deze bloemen?

Ik ben het gaan uitzoeken.

Mijn conclusie? Niet: "de bloem is giftig".
Maar ook niet: “de bloem is dus veilig om te eten”.
De wetenschappelijke kennis blijkt daarvoor simpelweg nog te beperkt.

En daarom zou ik vandaag, met wat ik nu weet, de bloemen niet aanraden als voedingsmiddel. Dat betekent voor mij niet dat ik in paniek raak omdat ik ooit twee bloemetjes heb geproefd. 😉 Een eenmalige kleine hoeveelheid is iets anders dan een plant regelmatig als voedingsmiddel gebruiken.

Toch zou ik vandaag, op basis van wat ik nu weet, de bloemen niet bewust verwerken in een gerecht of aanraden als eetbaar ingrediënt. Ook al zie je bijvoorbeeld een bloemetje als mooie garnering op een brandnetelpesto, daarmee maak je het nog niet automatisch tot een veilig voedingsmiddel.

Misschien is dát wel één van de belangrijkste lessen van wildplukken:
Niet alleen weten wat je kunt eten, maar ook weten waar je kennis stopt. 🌿

In mijn blog die er zit aan te komen, neem ik je mee in mijn zoektocht en deel ik de bronnen die ik erbij heb geraadpleegd. Zo kun je zelf verder lezen en je eigen beeld vormen.

Trouwens, hoe ga jij om met tegenstrijdige informatie over eetbare wilde planten?

04/09/2026

28/08/2026

🌿 Van vlierbes tot vlierbessensiroop 🖤

Sommige planten blijven me verwonderen. De vlier is er zo eentje.

Deze zomer plukte ik opnieuw de rijpe bessen van de vlierstruiken in onze tuin.

En tijdens het verwerken krijg je er meteen een mooi bewijs van mee: het sap van de vlierbessen kleurt werkelijk alles wat ermee in aanraking komt prachtig diep paars. Mijn handen en vingers konden er alvast niet aan ontsnappen. 😉💜

Van deze donkere bessen maakte ik mijn eigen vlierbessensiroop. En eerlijk? Ik ben er best wel een beetje trots op.

De bijna zwarte kleur van de vlierbes verraadt al dat er bijzondere plantaardige stoffen aanwezig zijn. De vruchten bevatten onder andere anthocyanen, flavonoïden en andere polyfenolen. Anthocyanen zijn natuurlijke kleurstoffen die verantwoordelijk zijn voor de prachtige roodpaarse tot bijna zwarte kleur van veel donkere bessen.

De gewone vlier (Sambucus nigra) of ook wel zwarte vlier genoemd heeft bovendien een lange geschiedenis binnen de kruidkundige traditie. Van de geurige bloesems tot de donkere bessen: deze struik heeft door de eeuwen heen een bijzondere plaats gekregen in het gebruik van planten.

Maar bij het oogsten vind ik één ding minstens zo belangrijk: niet alles is voor mij🌿

Ik laat altijd voldoende bessen aan de struik hangen voor de vogels. En daar wordt hier dankbaar gebruik van gemaakt. Vooral de spreeuwen lijken precies te weten wanneer het vlierbessenbuffet geopend is. 🐦💜

Misschien is dat wel wat ik zo mooi vind aan kruiden en werken met de natuur: je neemt iets, maar je laat ook iets achter. Je oogst met respect en deelt mee in wat er groeit.

En zo ging deze vlier van struik → bes → paarse vingers → keuken → flesje. 🖤
Een kleine hoeveelheid, met de hand gemaakt en met veel plezier verwerkt.
En ja… ik ben er best trots op 😊🌿

22/08/2026

Terwijl onze dochter haar examens gaat afleggen bij UCLL Leuven, scan ik uit nieuwsgierigheid een qr- code op een bord tijdens een wandeling bij de Abdij van Park in Leuven. Het uitzicht op de natuur, samen met de gregoriaanse gezangen bezorgden mij alvast een zalig stiltemomentje.

15/08/2026

Tot op vandaag gebruik ik mijn neus maar al te graag om de geuren van essentiële oliën te leren onderscheiden, om er vervolgens leuke blends voor mezelf mee te proberen maken.

Maar na het lezen van dit artikel zou het waarnemen of niet meer waarnemen van geuren in verband kunnen worden gebracht met dementie. Interessante informatie, bedacht ik mij, die ik graag even met jullie deel.

Kan een verminderde reukzin een vroeg waarschuwingssignaal zijn voor dementie? Ontdek hoe je neus verrassend veel kan vertellen over de gezondheid van je hersenen.
➡️ https://www.eoswetenschap.eu/psyche-brein/het-verborgen-signaal-van-dementie-wat-je-neus-je-probeert-te-vertellen

14/08/2026

Soms komt iemand mijn winkeltje binnen voor een kopje kruidenthee of een klein potje kruiden… en gaat er iets veel mooiers mee naar buiten. 🌿

Vandaag kreeg ik bezoek van een heel lieve dame en haar man. Ze waren nog maar pas verhuisd van Oost of West-Vlaanderen naar de streek van Tongeren en kwamen voor het eerst kennismaken met De Kleine Theeboom.
De dame stapte met een kruk. Ik zei haar dat ze gerust even mocht gaan zitten als ze daar behoefte aan had. Ze ging zitten. En terwijl we wat praatten, vertelde ze me haar verhaal. Over de borstkanker die vorig jaar bij haar werd vastgesteld. Over de tumor in haar knie waarvan ze nu aan het herstellen is.

Ik kende deze mensen helemaal niet. En toch vertelde ze mij zomaar een stukje van haar leven. Dat raakte me. Niet alleen omwille van wat ze allemaal heeft meegemaakt, maar ook omdat het me opnieuw liet voelen waarom ik ooit met De Kleine Theeboom begonnen ben.

Ik wil dat dit meer mag zijn dan een winkeltje waar je kruiden en kruidenthee koopt.
Een plek waar je even mag vertragen. Waar iemand tijd voor je maakt. Waar je vragen mag stellen, maar ook gewoon even mag vertellen. Waar kruidenkennis en degelijke informatie belangrijk zijn, maar waar soms een luisterend oor minstens even waardevol kan zijn.

We praatten nog een hele tijd. Ik vertelde haar op mijn beurt hoe De Kleine Theeboom ontstaan is en waarom ik het zo belangrijk vind om mensen persoonlijk te ontvangen. Bij het afscheid kreeg ik een prachtige glimlach. En de woorden: "Wij komen zeker nog terug." ❤️

Misschien is dát wel één van de mooiste dingen die je als kleine ondernemer kunt krijgen. Niet alleen een klant die terugkomt voor je kruidenthee. Maar een mens die zich welkom en gezien heeft gevoeld. En misschien is dat wel de echte kracht van een klein winkeltje.

🌿 Tijd nemen 🌿 Luisteren🌿 Delen🌿 Verbinden

Dankjewel, lieve dame, voor het vertrouwen om vandaag even jouw verhaal met mij te delen.

Ik hoop dat De Kleine Theeboom voor jullie een klein plekje mag worden waar jullie graag opnieuw binnenstappen. 🍃

14/08/2026

Leuk nieuws over klavers en kruiden.

31/07/2026

Heb jij ook al gemerkt dat de besjes van de Vlierstruik wachten om al geplukt te worden?

Een overvloed aan vlierbessen dit jaar en nu al, eind juli, hangen er trosjes klaar, die morgen of overmorgen in de diepvries zullen verdwijnen.

De voorbije jaren kon ik pas vlierbessen plukken vanaf de tweede week van augustus. Nu eind juli. De duiven en de mussen hebben het ook al gezien. Eten in overvloed, ze zijn er gek op en gelijk hebben ze.

Dus wacht niet te lang met plukken en laat voldoende over voor onze gevederde lekkerbekken😊

In een van mijn blogs op mijn website kan je lezen hoe je aan de slag gaat met het maken van vliersiroop.

Doen en zeker proeven op een vanille ijsje!