15/09/2026
Vandaag mocht ik een lezing geven over levend verlies bij langdurige ziekte en pijn voor de beroepsvereniging van pijnpsychologen.
Wat deed het deugd om even buiten te komen en in dialoog te gaan met zorgverleners die ik mijn collega’s mag noemen.
En wat deed het deugd om ook mijn verhaal als patiënt te brengen en een stem te geven aan de lotgenoten die ik de voorbije jaren mocht ontmoeten.
Het werd een dialoog over rauwe, eenzame rouw maar ook over hoop en nieuwe betekenis vinden.
Over levenskunst en de uitnodiging van Tine Van Ingelgem - psycholoog
Over de evenwichtsoefening om binnen strakke protocollen en doelen van de behandelkamer in een ziekenhuis,
toch ruimte te bieden aan elke patiënt om op zijn unieke manier te rouwen om het verlies van gezondheid en alles wat daar bij hoort.
Het werd een ėn-ėn verhaal.
Verlies en hoop.
Rouw en herstel.
Stilstaan en toch groeien.
Aanwezig zijn en toch ook begeleiden.
Deskundige zijn en ook mens.
Als een dans tussen Yin en Yang.
En nu kruip ik terug in mijn cocon.
Mijn stem, mijn verstand en mijn lijf mogen rusten en recupereren.
Volgende week ga ik weer in dialoog met lotgenoten.
Maar als jij een collega zorgverlener bent die dit onderwerp in jouw team bespreekbaar wil maken, kom ik, of één van mijn collega’s, graag nog eens buiten.