07/06/2026
Ze annuleerde drie keer in zes weken.
Telkens een uur voor de afspraak. Telkens een andere reden. Telkens een berichtje dat net vriendelijk genoeg was om niet als probleem te voelen.
De vierde keer zat ze gewoon voor me.
Ze deed het zelf ook niet door, dat annuleren. Ze legde het naast zich neer alsof het over iemand anders ging. Praatte verder over haar week, haar werk, haar zus die het moeilijk had.
Ik stelde de vraag toch.
"Ik merk dat de afspraken de laatste weken wat moeilijk lopen. Hoe is dat voor jou?"
Ze keek me aan. Heel even. Dan: "Ach, het was gewoon druk. Dat is nu voorbij."
En ze ging verder.
Ik ging niet verder. Ik bleef er staan.
Niet confronterend. Niet als verwijt. Maar ik liet de stilte niet vollopen.
Want wat zij deed, was geen onbeleefdheid. Het was een vraag.
Een vraag die ze niet met woorden kon stellen: blijf je er nog als ik me niet gedraag? Als ik wegblijf, kom jij dan nog terug?
In het DMM van Crittenden noemen we dit testgedrag vanuit de C-route: de cliënt die nabijheid tegelijk opzoekt en op afstand houdt, die kijkt hoe jij reageert als het contact moeilijk wordt.
Niet omdat ze lastig wil zijn.
Maar omdat ze nog niet weet of jij er ook bent als ze zich niet van haar beste kant laat zien.
Als je dat begrijpt, verandert je reactie volledig.
Je stelt geen grens als straf.
Je stelt een grens als antwoord.
"Ik merk het, en ik blijf. En dit is hoe we dit samen kunnen houden."
Dat is het verschil tussen een klinisch goede grens en een grens die de relatie beschadigt.
En dat verschil zit niet in de regel die je stelt.
Het zit in de logica waar je het op bouwt.
Wil je weten hoe je grenzen stelt die klinisch kloppen én het contact intact laten?
Ons e-book 'Begrenzen zonder twijfel' gaat daar concreet op in - met zinnen, situaties en de redenering erachter.
Nu tijdelijk voor 19 EUR excl. BTW in plaats van 49 EUR. De link vind je in eerste comment
