07/06/2026
Gisteren, op , denk ik terug aan een traject dat inmiddels 7 jaar geleden begon.
Op 6 juni 2019 haalde ik het nieuws met de allereerste gehomologeerde baby-rouwwagen van België.
Geen verkleinde lijkwagen.
Wel een aangepast antwoord.
Een voertuig dat niet werd ontworpen vanuit regelgeving, maar vanuit ouders.
Vanuit de vraag hoe we een sterrenkindje op een waardige, zachte en menselijke manier kunnen begeleiden.
Met een achterbank, zodat ouders kunnen meerijden.
Met een laadruimte op kindermaat.
Met maan, sterren en vlinders.
Zichtbaar, maar zacht.
Herkenbaar, maar niet hard.
Professioneel, maar vooral menselijk.
In de aangekondigde hervorming van het Vlaams decreet op de lijkbezorging wordt gesproken over herkenbaar en waardig vervoer. Die bekommernis is terecht.
Ik waardeer dat minister Crevits dit thema onder de aandacht brengt.
Tegelijk hoop ik dat bij de verdere uitwerking ook ruimte blijft voor maatwerk wanneer het gaat over baby's en kinderen.
Want waardigheid vraagt meer dan herkenbaarheid alleen.
Ik blijf ook dankbaar voor het vertrouwen dat ik destijds kreeg van toen Vlaams minister van Mobiliteit (2019). Dankzij die steun werd de noodzakelijke uitzondering mogelijk gemaakt om deze unieke baby-rouwwagen in België te homologeren.
En ik hoop dat ook vandaag bevoegd voor Mobiliteit, die ruimte voor menselijk maatwerk mee wil blijven bewaken, samen met minister Crevits.
Want hier wordt een kindje niet zomaar vervoerd.
Hier wordt een kindje gedragen.
Van Leuven tot Veurne.
In elk seizoen.
Op elke weg.
Al zeven jaar lang.
Over heel Vlaanderen en voorbij de taal- en gewestgrenzen.
En de strijd voor erkenning van sterrenkindjes en hun ouders?
Die duurt vandaag nog altijd voort.
💙 Nooit vergeten.
💙 Altijd gedragen.
💙 Altijd op maat.
