24/08/2026
Op de terugweg van een vakantie voel ik altijd wat verdriet, een soort rouwen om de dingen die ik zal missen. Zeker nu het nieuwe schooljaar voor de deur staat.
Het gaat niet zozeer om de reis naar de meeste unieke plek of het prachtigste weer (we hadden ook regen) of de allerverste bestemming (we zaten op 2 uurtjes rijden )….
maar eerder het gemis van het vertragen , in het moment leven zonder al teveel plannen, een leeg hoofd. Het kunnen uitzetten van de 10-tallen openstaande tabbladen in mijn hoofd.
Het gemis van samenzijn met je tienerkinderen (die stilaan hun eigen leven lijden) en je partner. De spelletjes die opnieuw uit de kast worden gehaald, een film op Netflix, elke maaltijd samen doorbrengen (wordt ook zeldzaam), samen lachen om de hond, de natuur in of een ijsje eten. Die simpele verbindingsmomenten laden je op.
Het gemis van tijd voor iets anders. Dat boek dat je nog wou lezen, wat yoga en stretch oefeningen terwijl iedereen nog slaapt, uitgebreid douchen zonder gehaast, leren pianospelen (omdat er toevallig eentje stond en we nu overwegen om er ook eentje aan te schaffen).
Terwijl we wegrijden kijk ik nog even achterom, naar het wijdse uitzicht met de zee op de achtergrond en de brok in mijn keel. En halfweg maakt het verdriet plaats voor nieuwe ideeën, inzichten en ook weer wat voornemens om die kleine dingen toch weer wat meer te integreren in ons dagelijks gejaagd leven.
En dan sluipt de gedachte binnen dat ik met het Wonderplekje deze kleine momenten van vertragen en verbinding wil zijn voor jullie. Zie elke workshop, elke les , elke coaching als een iniemini vakantie voor jezelf en je gezin.
Altijd welkom op mijn plekje ❤️
PS: wat ga jij het meeste missen?
