Muriel Goossens

12/06/2026

Voor de mensen die mij nog niet kennen…
Hi, ik ben Muriel 🙋‍♀️

🙋‍♀️ Een relaxte stresskip met een perfectionistisch kantje
🙋‍♀️ WYSIWYG, zonder al te veel blablabla
🙋‍♀️ Gebeten en bezeten door lichaamswerk & traumawerk
🙋‍♀️ En vooral: iemand die zelf heel goed weet hoe het voelt om jezelf te verliezen in “blijven doorgaan”

Want dat is wat ik jarenlang deed… mijn best doen, de lat hoog leggen en maar blijven doorgaan.

Ik negeerde de signalen van mijn lichaam tot het op een bepaald moment gewoon zei: “Het is genoeg!”.
Stress, overspanning, uitputting, emotionele kwetsbaarheid, gedachten die alle kanten uitgingen…
Herkenbaar?

Als psychosomatisch kinesist begreep ik heel goed wat er gaande was. Meer nog: ik wist perfect WAT ik moest doen om mezelf te helpen.

Guess what? Het hielp… maar maar tot op zekere hoogte (of diepte 😉).

Ik wilde meer weten, meer begrijpen en besloot me te verdiepen in coaching (NLP & Enneagram).
Daar vielen heel wat puzzelstukjes op hun plaats: WAAROM doe ik wat ik doe?
Het gaf me inzicht in mijn drijfveren, angsten en patronen.
En dat begrijpen zorgde ervoor dat mijn scherpe kantjes wat werden afgevijld.

Maar de echte verdieping en transformatie kwam door terug te keren naar lichaamswerk.
Via ademwerk, trauma- en energiewerk ontdekte ik hoe aangeleerde patronen diep verankerd zaten in mijn lijf.
Patronen die ooit als overlevingsstrategieën dienden om mezelf veilig te houden.
Dankzij diepgaand lichaamswerk leerde ik HOE ik die patronen stap voor stap kon doorvoelen en doorbreken, waardoor ik dichter bij mezelf ben gekomen.

Vandaag begeleid ik mensen om los te laten wat hun lichaam (on)bewust vasthoudt. Op weg naar meer rust, ruimte en verbinding tussen hoofd én lijf, en dichter bij hun echte zelf.

En naast mijn werk?
Dan ben ik gewoon Muriel.
Met mijn gezin.
In mijn me-time met een boek, piano, de natuur in of een dagje aan zee 🌊
En af en toe gewoon eens “niets moeten”.

Liefs,

Muriel

19/05/2026

12/05/2026

“Als je mijn lichaam als een persoon zou zien...” 

Bart kwam bij mij terecht via het preventieprogramma burn-out van Fedris.

Best fascinerend hoe hij zichzelf en de relatie met zijn lichaam omschreef: 

“Als het plezant is, is het alles of niets. 
Dan is het vollen bak. 
Schuren tegen de vangrail.

Ik heb mijn lichaam te veel gepusht. 
Ik luisterde niet.
Als je mijn lichaam als een persoon zou zien, dan heb ik daar geen rekening mee gehouden. Ik heb het gewoon weggeduwd.
Ik heb er nooit naar geluisterd. 
Tot het op was. 
Gedaan. 
Licht uit.

Mijn lichaam vertrouwt mij niet meer. 
En in alle eerlijkheid? Ik snap dat. 

Nu leer ik er te zijn voor mijn lichaam. 
In alle zachtheid en mildheid luisteren. 
Niet meer overrulen, maar rekening houden met.

Ik hoop dat mijn lichaam mij op een dag opnieuw vertrouwt. 
Dat het zich veilig voelt. 
Dat het zich opnieuw aan mij toevertrouwt.”.

Bring it on!!!



Liefs, 

Muriel

07/05/2026

Het lichaam vertelt vaak meer dan woorden kunnen zeggen.

Bij diepgaand lichaamswerk gaan we voorbij het rationele brein.
Voorbij het denken, verklaren en controleren.

We zakken dieper…
naar het onbewuste deel waar patronen zichtbaar worden.

In beweging.
In ademhaling.
In spanning.
In reactie op aanraking.

Het lichaam toont hoe iemand zich beschermt.
Welke copingmechanismen helpen overleven.
En wat er onder de oppervlakte meespeelt.

Nog vóór er één woord gezegd wordt.

Een andere taal dan praten.
Maar vaak een veel eerlijkere. 

Liefs, 

Muriel

28/04/2026

Je adem vormt een directe brug naar je zenuwstelsel.

Een rustige, diepe uitademing activeert je parasympathisch zenuwstelsel. Dat deel helpt je lichaam te ontspannen en tot rust te komen.

Een snellere ademhaling daarentegen activeert je sympathisch zenuwstelsel, dat zorgt voor activatie en energie.

Door bewust met je adem te werken, kun je dus rechtstreeks invloed uitoefenen op je spanningsniveau en energielevel.

Je adem is altijd bij je. Altijd beschikbaar als tool, heel de dag door.
Dus ‘no excuses’ 🤪.

💛 Wil jij weten welke ademhalingsoefeningen rust en ontspanning brengen?
💛 Wil jij weten welke ademhalingsoefeningen voor meer energie en activatie zorgen?
💛 Wil je dit zelf ervaren?

Wees welgekomen voor de workshop: De kracht van ademwerk.

Liefs,

Muriel

22/04/2026

Soms helpt “gewoon ontspannen” niet.

In mijn workshops ‘Uit je hoofd, in je lijf’ ontdek je hoe we met verschillende technieken de weg vrijmaken naar échte ontspanning.

Wees welgekomen
🤩 11 mei: Leren vertragen en ontspannen 
🤩 18 mei: De kracht van ademwerk 
🤩 15 juni: Adem je vrij! 

Liefs, 

Muriel

14/04/2026

Als “nee” zeggen nooit een optie was.

Mieke (63) kwam bij mij via de huisarts voor traumawerk.

Haar hele lichaam zit vast. 
Wekelijks wordt ze gemasseerd en geprikt door haar kinesist.
Maandelijks wordt ze gemanipuleerd door haar osteopaat. 
Maar de spanning komt telkens onverbiddelijk terug.

Waarom? 
Omdat haar lichaam een ander verhaal vertelt.

Jarenlang was ondergaan de enige weg. 
In stilte. 
In een situatie waar ze niet uit kon. 
Na elke nare ervaring kwam er een laagje bij. 
Een onzichtbaar schild om haarzelf te beschermen.

Vaak zie ik vrouwen die te lang in de overlevingsstand hebben gestaan. 
Vechten, tot de machteloosheid het overneemt.

De beschermingsmuur is zo dik geworden. 
Haast ondoordringbaar. 
Het lichaam is ermee vergroeid. 
Het weet simpelweg niet meer hoe het ‘uit’ moet. 
Hoe hard we van buitenaf ook masseren of duwen. 
Het systeem snoert zich daarna weer net zo hard vast. 
Het houdt de wacht.

Dit vraagt om dieper werk. 
Niet door het harnas heen breken. 
Maar eronder zakken. 
Pas wanneer het lichaam zich écht veilig voelt, zal het durven loslaten.

Het is een reis van overleven naar leven. 
Van vasthouden naar loslaten. 
Het is het cellulair geheugen vertellen: “Je bent nu veilig.”

Stap voor stap komen we er. 

Samen. 

❤️

Liefs, 

Muriel

09/04/2026

Die dag veranderde alles.

Tignes, 31 december 1989.

Het was een stralende dag. De zon stond hoog, geen wolkje aan de lucht en de sneeuw glinsterde.

We vertrokken samen met vrienden richting Tommeuses om af te dalen naar La Vallée Perdue, de verloren vallei. Een plek tussen hoge rotsen en bomen. Puur, stil, bijna magisch.

Maar er was weinig sneeuw en veel ijs, dus het was oppassen. We gingen één voor één, met mijn mama en papa voorop. En dan ging het mis. Mijn mama verloor de controle en viel 13 meter diep, een ravijn in. Op rotsen.

Wat ik me nog herinner is de schreeuw. Die ene schreeuw. En mijn papa die ons tegenhield, die zei dat we niet verder mochten. De helikopter die haar meenam. Mijn papa, volledig van slag. Daar stopt mijn herinnering. 

Later werd duidelijk hoe ernstig mijn mama eraan toe was. Gebroken op verschillende plekken: haar oogkas, haar schedel, haar schouder, haar ribben, haar dijbeen, haar onderbeen. Haar lever en milt gescheurd. 

Die dag veranderde alles. 

Wat volgde was een lange weg van ziekenhuisbezoeken, thuisrevalidatie, van zoeken en van doorgaan. 

Ik was 8, mijn zus 11, en hoewel we samen waren, voelden we ons vaak alleen. Want onze mama was er niet meer zoals voordien. Ze was er wel, maar niet echt. Emotioneel onbereikbaar, onbeschikbaar. Nog steeds gaat dit moeilijk, jammer genoeg. 

Het was zwaar. Voor haar. Voor ons. Voor mij.

En toch, een jaar later keerden we terug naar Tignes. Mijn mama zette door. Mijn papa bleef aanmoedigen. En ze stond opnieuw op haar ski’s. Met angst, maar ze deed het.

Jaar na jaar trokken we samen naar Tignes. Samen. Letterlijk met vallen en opstaan. Elkaar dragend.

Tot twee jaar terug. Mijn ouders werden 80 en 82 jaar. We voelden … het is goed zo.

Ik besloot om te blijven gaan. Met mijn gezin. Voor mijn gezin. Naar Tignes, een plek die zoveel draagt. 

En elke keer voel ik wat we verloren zijn, maar ook wat gebleven is.

Liefs, 

Muriel

07/04/2026

Wanneer was de laatste keer dat je écht even stil stond?

Altijd onderweg
Van hier naar daar
Maar nooit in het moment 
Merk eens op waar jouw aandacht naartoe gaat? 
Ben je hier? 
Of ben je elders? 

Neem eens een moment om te vertragen.
Ja, dat kan.
Ja, dat mag nu.

Stop even met alles wat je bezig houdt.
Neem de tijd om gewoon te zijn.

Niets doen.
Gewoon even zijn.
Gewoon even niets doen.

Stel jezelf de vraag:
“Hoe gaat het met mij?”

Wat er zich ook aandient, wat je ook voelt…
Het kan.
Het mag.

Laat het gewoon even zijn.

Voel je lijf.
Voel je adem.
Voel dat je even helemaal mag zijn.

Je hoeft niets op te lossen.
Je hoeft niets te doen.
Alleen maar voelen…
En merken dat het oké is.

Wil jij graag leren vertragen en op adem komen? 

Wees welgekomen op de workshops ‘Uit je hoofd, in je lijf’. 
❤️ 11 mei: Leren vertragen en ontspannen 
❤️ 18 mei: De kracht van ademwerk 
❤️ 15 juni: Adem je vrij! 

Je kan je inschrijven via de website of stuur gerust een berichtje. 

Liefs, 

Muriel