Momentumz

01/06/2026

🌾Welke herinnering aan degene die je mist wil je koesteren en wat vertelt die over jullie band?🌾

Na een verlies kan er een stille angst opkomen: de angst om te vergeten.
Alsof de tijd langzaam de randen vervaagt; een stem, een geur, een blik, die kleine, zo eigen gebaren.

En toch… blijven er momenten die je vanzelf vasthoudt.
Een lach die je bijblijft.
Een herinnering die onverwacht opduikt.
Een ochtend die nog altijd een zachte echo draagt.

Het helpt om bewust stil te staan bij wat je dierbaar is. Niet alleen de grote herinneringen, maar ook de kleine intieme details. Die vormen de draadjes die jou blijven verbinden met wie er niet meer is, maar nog steeds in jou leeft.

Er zit ook iets troostends in het besef dat liefde niet verdwijnt.
Ze hoeft niet vastgehouden te worden uit angst om te verliezen.
Ze beweegt, verandert, en blijft op haar eigen manier aanwezig.

Zoals vaak gezegd wordt: we lijden niet alleen om wat er weg is, maar ook omdat we zo graag willen vasthouden.
Misschien zit de zachtheid net in het toelaten: herinneren zonder te klemmen.

Herinneringen mogen er zijn.
Niet omdat ze pijn doen, maar omdat ze betekenis dragen.
Omdat ze je verbinden met wat er was en met wat nog altijd doorleeft in jou.

Schrijf ze op.
Spreek ze uit.
Of geef ze een kleine plek in een ritueel dat voor jou klopt.
Niet om vast te houden wat voorbij is, maar om ruimte te geven aan wat blijft.

26/05/2026

💚 LAST MOMENTSESSIE 💚
Soms krijg ik berichten die me stil maken…☹️
Vandaag stond er een last moment fotosessie gepland.
Gisteren kreeg ik echter het bericht dat mama heel snel achteruitgaat, waardoor de sessie niet meer mogelijk is.
En telkens opnieuw raakt me dat. 😢

Ik doe last moment fotosessies bij palliatieve mensen. 💚
Dat zijn warme, spontane sessies ,alleen of samen met familie en dierbaren. Ondanks de naam gaat het niet over “het allerlaatste moment”. Integendeel.
Een sessie kan perfect plaatsvinden vanaf het moment dat iemand palliatief is en weet dat er ooit afscheid zal moeten genomen worden.
En dat “ooit” kan nog maanden duren. 💚

Toch merk ik vaak dat mensen wachten.
Tot mama zich minder goed voelt.
Tot een zus opgenomen wordt op de palliatieve eenheid.
Tot er “meer tijd” lijkt te zijn.
Maar uit ervaring weet ik ondertussen hoe snel het soms kan gaan. Soms haalt de natuur ons in en gaat iemand plots zo snel achteruit dat beelden maken niet meer lukt. 😢

Voor mijn planning is dat helemaal niet erg. Maar ik vind het telkens zo jammer dat ik die warme herinneringen niet meer kan schenken. ☹️

Weet ook: ik kan zeker nog langskomen wanneer iemand slaapt. Ook dan kunnen kleine details , een hand, een aanraking, aanwezigheid , ontzettend waardevolle herinneringen worden. Maar de meeste mensen verlangen toch naar liefdevolle beelden waarop hun dierbare nog herkenbaar en “goed” voelt.

‼ Daarom nog eens deze warme oproep…
Ben jij, of iemand die je liefhebt, palliatief? En wil je heel graag nog tastbare herinneringen samen? Wacht dan niet te lang om contact op te nemen. 💚

Ik zeg het vaak, en vandaag nog eens extra hard:
ik kom liever maanden te vroeg dan helaas één dag te laat. 🤍

💚🤍🤎
OPENBAAR DELEN IS LIEF !!

25/05/2026

🌾Wat merk jij in je lichaam wanneer je je verdriet niet wegduwt, maar toelaat?🌾

Neem even een moment voor jezelf. Ga rustig liggen. Geen afleiding, geen moeten. Alleen jij en je lichaam.

Misschien merk je dat je adem hoog zit. Of dat je schouders gespannen zijn. Misschien voel je druk op je borst, of een knoop in je buik. En dan… laat je het verdriet toe. Zonder het weg te duwen. Gewoon laten zijn.

Wat verandert er?
Wordt je adem rustiger? Verzachten je spieren een beetje? Of komen er tranen? Misschien voel je nog niets, en is er vooral een besef: dit is wat er nu is.

Je lichaam spreekt, vaak stiller dan je gedachten. Het toont waar spanning zit, waar iets vastzit, maar ook waar ruimte kan ontstaan.

Onderzoek toont dat aandachtig stilstaan bij je lichaam, zoals bij een bodyscan, helpt om gevoelens te verwerken. Door rustig met je aandacht door je lichaam te gaan, van je hoofd tot je voeten, geef je alles wat er is een ‘plek’. Je hoeft niets op te lossen. Alleen te voelen.

Niet begrijpen, maar ervaren. Daar begint vaak iets te verzachten.

18/05/2026

🌾Welke gedachte maakt jouw verlies zwaarder?
En wat zou je in de plaats daarvan liever willen geloven?🌾

Rouw is op zich al zwaar. En toch maken we het soms voor onszelf nog moeilijker.

Gedachten zoals:
“Ik moet sterk zijn.”
“Ik mag hier niet in blijven hangen.”
“Het is al zo lang geleden, ik zou er ondertussen over moeten zijn.”

Ze lijken helpend, maar leggen vaak net extra druk op je hart. Ze nemen je verdriet niet weg. Ze duwen het alleen wat verder onder de oppervlakte.

En dat is jammer. Want in rouw hoef je niets te bewijzen.
Je hoeft niet sterk te zijn.
Alleen maar echt.

15/05/2026

Rakende en treffende woorden van Titia Liese.

"Volwassenen weten verschrikkelijk zeker van elkaar: het ergste wat kan gebeuren is dat je kind doodgaat.
Hoe komt het toch dat volwassenen niet kunnen (of niet willen) begrijpen dat een kind dat een ouder verliest een verlies lijdt van dezelfde orde. En hun leven moet nog beginnen."

De vroege dood van een ouder heeft een levenslange invloed op een kind/jongere, en dus ook als volwassen mens. Het is iets waar we maatschappelijk met meer zorg en aandacht naar mogen kijken. 🌿

In oktober zal ik in samenwerking met RetroRouw vzw een lezing geven in Geel over Verlaat Verlies, ouderverlies voor volwassenheid.

11/05/2026

🌾Wat zou jij tegen je rouw zeggen als het een vriend of vriendin was die naast je zat? 🌾

Als je rouw naast je zou zitten, zou je haar dan wegduwen?
Of zou je een arm om haar heen slaan?
Zou je haar toespreken of gewoon samen stil zijn,
ademend, zonder woorden?

Rouw is geen vijand.
Rouw is liefde die geen plek meer vindt.
Ze zoekt haar weg.
Soms in tranen,
soms in vermoeidheid,
soms in boosheid.

Wat als je je rouw een naam gaf?
Een stem?
Een plaats aan tafel?

Wat als je zou zeggen:
“Ik zie je. Je mag er zijn. Zolang als nodig.”

07/05/2026

06/05/2026

Papa'tje,

Vandaag zou je 69 jaar geworden zijn.
Maar het bleef bij 43...

Een leeftijd die vaststaat, terwijl de tijd gewoon verdergaat.
Verjaardagen verdwijnen niet… ze veranderen.
Van vieren naar voelen. Van taart naar herinneringen.

Ik vraag me soms af hoe je nu zou zijn. Wat je zou doen, wat je zou zeggen, hoe je zou lachen.
De jaren die er hadden mogen zijn, draag ik stil met me mee.

Vandaag denk ik extra aan jou.
Niet omdat het moet, maar omdat het altijd een beetje zo blijft. 🤍

Happy one in heaven papa'tje 🥳

04/05/2026

🌾Wat leeft er in jou dat gezien wil worden, maar dat je nog voorzichtig verborgen houdt? 🌾

Er zijn soms gevoelens die je liever niet aankijkt.
Schaamte. Schuld. Jaloezie. Maar ook… opluchting.

Misschien merk je dat je niet altijd verdriet voelt.
Dat je soms lacht. Dat je even opgaat in het moment. Dat je geniet van een kopje koffie, van een klein stukje rust, van het gewone leven dat doorgaat.

En net daar kan het wringen.
Alsof je iets fout doet.
Alsof je iemand tekortdoet door je even goed te voelen.

Misschien draag je die gedachte stilletjes mee:
“Mag dit wel, terwijl ik ook iemand mis?”

Toelaten wat er écht in je leeft, vraagt moed.
Niet omdat het alles oplost,
maar omdat je jezelf toestaat om mens te zijn.

Jouw hart is groot genoeg voor alles wat er is.
Voor gemis én liefde.
Voor verdriet én lichtheid.
Voor tegenstrijdige gevoelens die naast elkaar bestaan.

Misschien zit er zachtheid in het erkennen van wat je diep vanbinnen al weet,
maar nog niet helemaal durft toe te laten.

27/04/2026

🌾Welke boodschap over huilen draag jij al lang met je mee?
En helpt die je vandaag nog of houdt ze je tegen? 🌾

Soms komen tranen onverwacht.
Misschien wel op een plek waar je het niet had voorzien. In een rij, bij een liedje, in een zin die plots binnenkomt. En ineens is daar dat besef: ik mis je.

Op andere momenten blijft het stil.
Alsof je voelt dat er iets zit, iets dat naar buiten wil…, maar het vindt de weg niet.
En ook dat kan verwarrend zijn.

Rouwen kent geen juiste vorm. Geen juiste hoeveelheid tranen.
Sommige mensen huilen veel, anderen nauwelijks.
Beide zijn manieren waarop verdriet zich toont of zich nog even schuilhoudt.

Wat er is, mag er zijn.
En wat er niet is, ook.

Misschien ligt de uitnodiging niet in het begrijpen, maar in het zachtjes terugkeren naar voelen.
Naar je lichaam. Naar je adem. Naar wat zich daar aandient, zonder oordeel.

Als het komt, laat het er zijn. Ook in het bijzijn van anderen.
Je hoeft het niet weg te stoppen. Er is niets om je voor te schamen.

Met je hart blijven bewegen, ook wanneer het zwaar is.
Dat is geen zwakte,
dat is kracht.