Momentumz

15/06/2026

🌾Welke geur, plek of liedje brengt degene die je mist weer even dichtbij? En wat gebeurt er in jou wanneer dat moment zich aandient? 🌾

Soms hebben herinneringen geen woorden nodig. Een geur, een plek of een liedje kan onverwacht een deur openen naar vroeger. Plots ben je weer aan die keukentafel, wandel je door een vertrouwde straat of hoor je een stem die je zo goed kende. Misschien zing je een lied mee dat jullie samen luisterden of brengt een bepaalde geur een moment terug dat je bijna vergeten was.

Zulke kleine ontmoetingen met herinneringen kunnen veel losmaken. Soms verschijnt er een glimlach, soms een traan. Vaak allebei tegelijk. Want rouw leeft niet alleen in het gemis, maar ook in de liefde die blijft bestaan.

Misschien is er een plek waar je degene die je mist nog altijd dichtbij voelt. Een geur die je even terugbrengt naar een kostbaar moment. Een lied dat voor altijd verbonden zal blijven met wie je mist.

Wanneer je deze herinneringen toelaat en herkent, ontstaat er ruimte voor verbinding. Niet omdat het gemis verdwijnt, maar omdat de liefde nog steeds aanwezig mag zijn, in kleine en onverwachte momenten.

14/06/2026

💫

12/06/2026

Ben jij de kunstenaar die RetroRouw vzw zoekt🎨🧶🧩🎶📸

Tussenruimte zoekt kunstenaars voor co-creatie en festival De Kunst van Rouw (7–15 november 2026). Samen met RetroRouw vzw organiseren we een meerdaags kunstenfestival rond rouw en verlies. Via drie ontmoetingsmomenten groeien we samen naar een groepstentoonstelling toe.

Ruimte voor beeldende kunst, performance, muziek, poëzie, fotografie, kookkunst,... Startende en ervaren kunstenaars zijn welkom. Indienen kan tot 30 juni. Meer info vind je via de link.

https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSfEBJw31lKL_XBS5YhTL1iAyFa6HG2p8v96CfeIU5Jd4lyNhA/viewform

----

Tussenruimte is looking for artists for co-creation and the festival 'De Kunst van Rouw' (November 7–15, 2026). Together with RetroRouw vzw, we are organizing a multi-day arts festival centered on grief and loss. Through three meeting moments, we will grow together towards a group exhibition.

https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSfEBJw31lKL_XBS5YhTL1iAyFa6HG2p8v96CfeIU5Jd4lyNhA/viewform

08/06/2026

🌾Wanneer voel je je het meest verbonden met degene die je mist?🌾

Er zijn momenten waarop je iemand die je mist ineens heel dichtbij voelt.
Soms in een gesprek, een herinnering, een geur of een stilte waarin alles even samenvalt. Verbinding hoeft niet groots te zijn. Vaak zit ze net in de kleine dingen: een blik, een liedje op het juiste moment, een aanraking of zomaar het gevoel dat die ander nog even naast je loopt.

En soms gebeurt er iets dat bijna te bijzonder lijkt om toeval te zijn.
Een naam die plots opduikt. Een lied dat begint te spelen net wanneer je aan hen denkt. Een teken waarvan je even stil wordt. Of het echt een boodschap is, hoeft misschien niet eens belangrijk te zijn. Wat telt, is wat het in jou raakt. Hoe het jou opnieuw laat voelen: de liefde, de nabijheid, de verbinding.

Ik merk het vaak op moeilijke momenten.
Wanneer het leven zwaar voelt of wanneer het gemis plots weer harder binnenkomt, hoor ik soms onverwacht een liedje van de begrafenis van mijn papa. In een winkel. Op de radio. Zomaar ergens onderweg. En telkens weer doet het iets met mij. Alsof hij heel even dichtbij komt. Alsof er zachtjes door de dag heen gefluisterd wordt: ik ben er nog.

Ook op momenten van twijfel gebeurt het soms.
Wanneer ik met vragen zit over hoe ik verder moet of wanneer ik niet goed weet welke richting ik uit wil, lijkt er plots iets op mijn pad te komen. Een stukje tekst in een boek. Een zin op internet. Een mailtje dat onverwacht binnenkomt en precies zegt wat ik op dat moment nodig heb. Kleine dingen misschien, maar soms voelen ze alsof mijn papa even met me meeloopt en zachtjes richting geeft.

Misschien is het toeval.
Misschien zoekt ons hart vanzelf naar verbinding met wie we missen. Maar eigenlijk maakt dat niet zoveel uit. Wat telt, is dat zulke momenten troost kunnen brengen. Dat ze ons even laten voelen dat liefde niet stopt bij afscheid.

En misschien is dat wat verbinding doet.
Ze verdwijnt niet helemaal wanneer iemand sterft. Ze verandert van vorm. Ze leeft verder in herinneringen, in kleine tekens, in alles wat liefde ooit heeft aangeraakt.

Wanneer je terugdenkt aan zo’n moment, kan je die verbondenheid soms opnieuw voelen.
De warmte. De echtheid. De liefde die gebleven is. Want wat echt verbonden was/is, laat sporen achter in je hart.

01/06/2026

🌾Welke herinnering aan degene die je mist wil je koesteren en wat vertelt die over jullie band?🌾

Na een verlies kan er een stille angst opkomen: de angst om te vergeten.
Alsof de tijd langzaam de randen vervaagt; een stem, een geur, een blik, die kleine, zo eigen gebaren.

En toch… blijven er momenten die je vanzelf vasthoudt.
Een lach die je bijblijft.
Een herinnering die onverwacht opduikt.
Een ochtend die nog altijd een zachte echo draagt.

Het helpt om bewust stil te staan bij wat je dierbaar is. Niet alleen de grote herinneringen, maar ook de kleine intieme details. Die vormen de draadjes die jou blijven verbinden met wie er niet meer is, maar nog steeds in jou leeft.

Er zit ook iets troostends in het besef dat liefde niet verdwijnt.
Ze hoeft niet vastgehouden te worden uit angst om te verliezen.
Ze beweegt, verandert, en blijft op haar eigen manier aanwezig.

Zoals vaak gezegd wordt: we lijden niet alleen om wat er weg is, maar ook omdat we zo graag willen vasthouden.
Misschien zit de zachtheid net in het toelaten: herinneren zonder te klemmen.

Herinneringen mogen er zijn.
Niet omdat ze pijn doen, maar omdat ze betekenis dragen.
Omdat ze je verbinden met wat er was en met wat nog altijd doorleeft in jou.

Schrijf ze op.
Spreek ze uit.
Of geef ze een kleine plek in een ritueel dat voor jou klopt.
Niet om vast te houden wat voorbij is, maar om ruimte te geven aan wat blijft.

26/05/2026

💚 LAST MOMENTSESSIE 💚
Soms krijg ik berichten die me stil maken…☹️
Vandaag stond er een last moment fotosessie gepland.
Gisteren kreeg ik echter het bericht dat mama heel snel achteruitgaat, waardoor de sessie niet meer mogelijk is.
En telkens opnieuw raakt me dat. 😢

Ik doe last moment fotosessies bij palliatieve mensen. 💚
Dat zijn warme, spontane sessies ,alleen of samen met familie en dierbaren. Ondanks de naam gaat het niet over “het allerlaatste moment”. Integendeel.
Een sessie kan perfect plaatsvinden vanaf het moment dat iemand palliatief is en weet dat er ooit afscheid zal moeten genomen worden.
En dat “ooit” kan nog maanden duren. 💚

Toch merk ik vaak dat mensen wachten.
Tot mama zich minder goed voelt.
Tot een zus opgenomen wordt op de palliatieve eenheid.
Tot er “meer tijd” lijkt te zijn.
Maar uit ervaring weet ik ondertussen hoe snel het soms kan gaan. Soms haalt de natuur ons in en gaat iemand plots zo snel achteruit dat beelden maken niet meer lukt. 😢

Voor mijn planning is dat helemaal niet erg. Maar ik vind het telkens zo jammer dat ik die warme herinneringen niet meer kan schenken. ☹️

Weet ook: ik kan zeker nog langskomen wanneer iemand slaapt. Ook dan kunnen kleine details , een hand, een aanraking, aanwezigheid , ontzettend waardevolle herinneringen worden. Maar de meeste mensen verlangen toch naar liefdevolle beelden waarop hun dierbare nog herkenbaar en “goed” voelt.

‼ Daarom nog eens deze warme oproep…
Ben jij, of iemand die je liefhebt, palliatief? En wil je heel graag nog tastbare herinneringen samen? Wacht dan niet te lang om contact op te nemen. 💚

Ik zeg het vaak, en vandaag nog eens extra hard:
ik kom liever maanden te vroeg dan helaas één dag te laat. 🤍

💚🤍🤎
OPENBAAR DELEN IS LIEF !!

25/05/2026

🌾Wat merk jij in je lichaam wanneer je je verdriet niet wegduwt, maar toelaat?🌾

Neem even een moment voor jezelf. Ga rustig liggen. Geen afleiding, geen moeten. Alleen jij en je lichaam.

Misschien merk je dat je adem hoog zit. Of dat je schouders gespannen zijn. Misschien voel je druk op je borst, of een knoop in je buik. En dan… laat je het verdriet toe. Zonder het weg te duwen. Gewoon laten zijn.

Wat verandert er?
Wordt je adem rustiger? Verzachten je spieren een beetje? Of komen er tranen? Misschien voel je nog niets, en is er vooral een besef: dit is wat er nu is.

Je lichaam spreekt, vaak stiller dan je gedachten. Het toont waar spanning zit, waar iets vastzit, maar ook waar ruimte kan ontstaan.

Onderzoek toont dat aandachtig stilstaan bij je lichaam, zoals bij een bodyscan, helpt om gevoelens te verwerken. Door rustig met je aandacht door je lichaam te gaan, van je hoofd tot je voeten, geef je alles wat er is een ‘plek’. Je hoeft niets op te lossen. Alleen te voelen.

Niet begrijpen, maar ervaren. Daar begint vaak iets te verzachten.

18/05/2026

🌾Welke gedachte maakt jouw verlies zwaarder?
En wat zou je in de plaats daarvan liever willen geloven?🌾

Rouw is op zich al zwaar. En toch maken we het soms voor onszelf nog moeilijker.

Gedachten zoals:
“Ik moet sterk zijn.”
“Ik mag hier niet in blijven hangen.”
“Het is al zo lang geleden, ik zou er ondertussen over moeten zijn.”

Ze lijken helpend, maar leggen vaak net extra druk op je hart. Ze nemen je verdriet niet weg. Ze duwen het alleen wat verder onder de oppervlakte.

En dat is jammer. Want in rouw hoef je niets te bewijzen.
Je hoeft niet sterk te zijn.
Alleen maar echt.

15/05/2026

Rakende en treffende woorden van Titia Liese.

"Volwassenen weten verschrikkelijk zeker van elkaar: het ergste wat kan gebeuren is dat je kind doodgaat.
Hoe komt het toch dat volwassenen niet kunnen (of niet willen) begrijpen dat een kind dat een ouder verliest een verlies lijdt van dezelfde orde. En hun leven moet nog beginnen."

De vroege dood van een ouder heeft een levenslange invloed op een kind/jongere, en dus ook als volwassen mens. Het is iets waar we maatschappelijk met meer zorg en aandacht naar mogen kijken. 🌿

In oktober zal ik in samenwerking met RetroRouw vzw een lezing geven in Geel over Verlaat Verlies, ouderverlies voor volwassenheid.

11/05/2026

🌾Wat zou jij tegen je rouw zeggen als het een vriend of vriendin was die naast je zat? 🌾

Als je rouw naast je zou zitten, zou je haar dan wegduwen?
Of zou je een arm om haar heen slaan?
Zou je haar toespreken of gewoon samen stil zijn,
ademend, zonder woorden?

Rouw is geen vijand.
Rouw is liefde die geen plek meer vindt.
Ze zoekt haar weg.
Soms in tranen,
soms in vermoeidheid,
soms in boosheid.

Wat als je je rouw een naam gaf?
Een stem?
Een plaats aan tafel?

Wat als je zou zeggen:
“Ik zie je. Je mag er zijn. Zolang als nodig.”