13/08/2026
Ze wandelt met een glimlach mijn praktijk binnen.
‘Hoe gaat het?’ vraag ik haar.
‘Het gaat goed,’ zegt ze.
En ze vertelt over alles wat ze recent heeft aangepakt. Over hoe ze sommige dingen anders doet dan vroeger. En hoe goed dat voelt.
En toch voel ik het niet helemaal.
Want wat ze zegt, vertelt haar lichaam niet.
Ik zie het in haar houding, haar manier van bewegen. In hoe haar woorden niet helemaal belichamen wat ze uitspreekt.
Eens op tafel wordt het contrast nog duidelijker.
Een lichaam onder hoogspanning.
Weinig puls.
Veel weerstand.
Weinig toelaten.
Zij voelt het ook. Dan pas.
Na een tijd afgestemd werken, ontstaat er langzaam verzachting.
Haar adem verdiept. Er komt meer ruimte. Meer levendigheid.
‘Het stroomt weer. Ik voel meer levendigheid, meer ademruimte…’ zegt ze.
Je lichaam vertelt vaak een eerlijker verhaal dan je hoofd.
Het laat zien wat er in de onderstroom leeft. Verhalen, ervaringen en gevoelens die nog ruimte vragen. Die gezien en gevoeld willen worden.
Door jou.
Dat proces begint met afstemmen. Mogen voelen wat je voelt. Erkenning geven aan wat er leeft. Ruimte maken voor wat er is.
Niet om erin te blijven hangen, maar juist omdat er pas dan iets kan verschuiven.
Want je denkt jezelf niet veilig.
Je denkt jezelf niet ontspannen.
Je denkt jezelf niet verbonden.
Dat ontstaat vaak als gevolg van afstemming en regulatie.
En precies dát leer ik je in PULSE: niet alleen begrijpen wat je zou kunnen doen, maar het ook leren voelen, ervaren en belichamen.
Over precies 2 weken start PULSE en binnenkort sluit ik de deuren voor deze editie.
En omdat we soms lijflijk die extra hand, die aanraking, nodig hebben om wat we leren ook werkelijk diepgaand te belichamen, krijgt elke deelnemer doorheen het traject een individuele sessie bij mij.
Niet alleen weten.
Niet alleen begrijpen.
Maar voelen. Ervaren. Belichamen.
Misschien is dit wel het moment voor jou om de sprong te maken.
Ik zorg voor een zachte landing. ❤️
Link in bio ✨
