06/10/2026
Het leven zoals het is in het woonzorgcentrum: ontvangen maar ook zo graag geven. 🫴
H. (kalenderleeftijd 93 jaar) is dankbaar voor alles wat hij krijgt, ziet wat anderen voor hem doen en… wil vooral zelf ook nog eens iets voor een ander betekenen.
“Kies maar een kunstwerk uit mijn kamer dat je mooi vindt.”
Ik aarzel… want mag je als hulpverlener ook iets ontvangen? De vraag houdt me even bezig.
'Mogen'... van wie?
'Ik ben een hulpverlener'... maar zijn we in de eerste plaats ook niet 'gewoon' mens en zit daar misschien net de grootste kracht van een hulpverlener?
Het wordt even stil.
Ik laat uiteindelijk voorzichtig vallen dat ik graag katjes zie. Hij twijfelt geen moment: het kunstwerkje van een kat dat hij zelf gemaakt heeft, mag ik meenemen. Niet zomaar een kat. Het doet hem ook denken aan zijn intussen overleden vrouw. Ook zij hield van katten. Als hij naar het werkje kijkt, denkt hij steeds aan zijn vrouw.
Vol trots geeft hij me zijn werkje. Het werk betekent veel voor hem en nu nog meer, nu hij weet er ook iemand anders plezier mee te doen.
En ja, ik neem het met veel plezier aan... geraakt door zoveel vrijgevigheid. Een klein kunstwerkje met grote betekenis. Ook voor mij... het katje op het kunstwerk lijkt op ons Flootje, die in juni dit jaar overleed.
En ik ervaar: wie zorg ontvangt, geeft zelf vaak ook graag. En wie zorg geeft, mag soms ook zelf ontvangen. Want ook ruimte geven aan wat de ander wil geven, is ‘zorgen voor’. Mooi, toch?
Bedankt H., voor jouw prachtige werk en mooie levensles erbovenop. 🍒