01/02/2026
Hij kwam naar mij toe op zijn kousenvoeten.
‘Mama, mag ik erbij zitten?’
Ik plaatste hem op het aanrecht terwijl ik aan het koken was. Mijn aandacht verdeeld tussen het niet laten aanbranden van de balletjes in tomatensaus en ervoor te zorgen dat hij zich niet verbrandt.
‘Mama, kom kom’, zegt hij terwijl hij zijn vuistjes open en dicht doet. Ik ben er niet bij met mijn hoofd. Duizenden gedachten, allerlei to do’s en die balletjes die niet mogen aanbranden. Ik voel frustratie, ongemak, stress en drukte.
Ik sta op het punt om met verhoogde stem te zeggen dat ik nu geen tijd heb voor hem.
‘Kom, kom’
Ik sta voor hem. Hij nestelt zijn hoofdje perfect in mijn nek, alsof het altijd al de bedoeling is geweest dat dit plekje hem mag ontvangen. Zijn handjes rond mij en zijn ademhaling die mijn borstkas wiegt. Instant loslaten van alle to-do’s op dat moment, gelukshormoon wordt de lucht in gejaagd en ik kom tot rust.
Hij had een knuffel nodig, niet wetende dat ik er een grotere nood aan had ❤️
