Door-Leven

03/06/2026

Sharon liet haar knuffel rusten in de zachte plooien van de zetel.

Geen grote woorden vandaag, geen uitleg die alles moest vastzetten of verklaren.
Alleen een aanwezigheid die bleef hangen: zacht, bijna onmerkbaar, en toch onmiskenbaar.

In onze woonkamer leek iets tot rust te komen. Alsof de stilte zelf even ging zitten, zich nestelde tussen kussens en hoeken en daar bleef ademen.

Haar zorg was niet luid, niet zichtbaar in gebaren die aandacht vroegen, maar aanwezig in alles wat niet gezegd werd. In hoe de lucht anders voelde. In hoe de tijd even vertraagde.

De knuffel werd zoveel meer. Het werd iets dat de warmte van het moment vasthield, als een klein anker van nabijheid.

En wat overbleef, was dat stille soort betekenis dat je niet kunt forceren of benoemen, alleen erkennen.

Een zachte indruk.
Een spoor van menselijkheid.

Dankbaar, voor dat wat niet luid hoeft te zijn om diep te raken. Dank je wel, Sharon.
be

30/05/2026

Heel blij te horen dat Peter Adriaenssens tijdens zijn lezing over de Flexgeneratie gisterenavond in Koksijde het belang van creativiteit benadrukte als goed voor de ontwikkeling van de hersenen bij jongeren.

Bij creativiteit, van welke aard dan ook, werken verschillende hersengebieden samen en wordt de aanmaak van nieuwe verbindingen gestimuleerd. Zo blijkt ook uit onderzoek...

Ook voor volwassenen is creatief bezig zijn vaak een uitlaatklep, een manier om emoties te verwerken en tot rust te komen en zo opnieuw verbinding te maken met zichzelf.

Zowel tijdens groepsworkshops als individuele sessies stimuleer ik mensen om via creativiteit ruimte te geven aan wat soms moeilijk onder woorden te brengen is. Niet om iets 'mooi' of 'goed' te presteren, maar om te ontdekken, te voelen en te groeien.

Keer op keer ervaar ik hoe creativiteit helpt om patronen los te maken, nieuwe perspectieven te zien en opnieuw in beweging te komen. En dat versterkt dan weer de veerkracht en flexibiliteit.

Het motiveert in elk geval ook mij om op de ingeslagen weg verder te gaan...

Interesse? Maak een afspraak via [email protected]

30/05/2026

Eerst twijfelde ze en vond ze die ‘rommel’ maar niets. Misschien zelfs een beetje kinderachtig.
Maar ze zweeg wijselijk en gaf zich over aan de opdracht:

‘Kies een voorwerp dat past bij wat je zonet vertelde, iets dat jouw gevoel symboliseert.’

Aarzelend begon ze te zoeken. Tot ze plotseling vroeg: ‘Mag ik er meer dan één kiezen?’
'Tuurlijk! Niets moet, alles mag!'

Uiteindelijk koos ze er vijf: vijf kleine voorwerpen met elk een verhaal. Beetje bij beetje werd zichtbaar, tastbaar en voelbaar wat woorden alleen niet konden uitdrukken. Wat volgde was een lach en een traan, nieuwe vragen, inzichten en vooral vertrouwen.

'Neem ze gerust mee naar huis', zei ik bij het afronden. 'O echt, mag dat?'. 'Tuurlijk!''.
Met een glimlach keerde ze terug naar huis.

Heb jij soms ook het gevoel dat je er met woorden alleen niet geraakt? Dat praten soms tekortschiet, terwijl je voelt dat er iets gezien en in beweging wilt komen?

Soms helpen beelden, symbolen en ja, zelfs kleine voorwerpen die op het eerste gezicht ,'rommel' lijken om zichtbaar te maken wat diep vanbinnen leeft. Niet zweverig. Niet ingewikkeld. Gewoon een andere manier om naar hetzelfde te kijken.

Benieuwd? Maak dan een afspraak via [email protected]

Samen gaan we op ontdekking.

28/05/2026

Sommige verliezen hebben geen duidelijk einde.
Geen afscheid.
Geen moment waarop alles stilvalt.

Bij levend verlies is iemand er nog en tegelijk is wat was, veranderd.

Door ziekte, dementie, psychische kwetsbaarheid, verslaving,... of een ingrijpende levensverandering kan de relatie met iemand anders gaan aanvoelen.

Je mist hoe het vroeger was, de vanzelfsprekendheid, de wederkerigheid en de toekomst die je voor ogen had.

Dat kan gevoelens oproepen van verdriet, schuld, verwarring, boosheid, vermoeidheid,... en eenzaamheid.

Levend verlies is vaak een voortdurende beweging van aanpassen, hopen, loslaten en opnieuw zoeken naar verbinding.

En net omdat er geen duidelijk afscheid is, wordt deze rouw vaak weinig gezien door de buitenwereld.

Toch is ook dit verlies echt.

Rouwen om iemand die nog leeft,
is een teken dat iets waardevol veranderd is.

24/05/2026

'Je hebt een lied in je dat niemand anders kan zingen', zei de jongen. (Uit: 'Onthoud dit altijd' van Charlie Mackesy). Zo is het ook met rouw. Iedereen gaat op een eigen manier met verdriet en gemis om en iedereen zoekt daarin ook zijn of haar eigen weg.

Creativiteit is zo een manier, voorbij woorden op zoek naar een nieuwe zin en betekenis. Tastbaar, zichtbaar en voelbaar mag er beetje bij beetje iets ontstaan waardoor jij weer verder kunt...

Vandaag mocht ik aan de slag gaan in deze prachtige ruimte van Door-Leven. Ook jij bent welkom, een veilige plek waarin je jezelf kan zijn en jouw uniek 'lied' zich kan ontvouwen.

Benieuwd? Maak een afspraak via [email protected]

24/05/2026

23/05/2026

Wanneer een zwangerschap onverwacht eindigt,
verlies je een kindje dat al helemaal aanwezig was in je hart.

Ook wanneer de buitenwereld het nog niet zag.
Ook wanneer er nog geen herinneringen “zichtbaar” zijn.
Ook wanneer het verlies vroeg in de zwangerschap gebeurde.

Rouw meet zich niet in weken.
Maar in verbinding.

Bij perinataal verlies valt er zoveel meer weg.
Het verlies laat meer achter dan verdriet alleen.
Ook stilte.
Leegte.
Verwarring.
Schuldgevoel.
Soms ook een lichaam dat zich herinnert wat er niet meer is.

En toch proberen veel ouders snel weer “verder” te gaan.
Omdat de wereld vaak niet goed weet hoe nabij dit verlies voelt.

Je hoeft je rouw niet te verantwoorden.
Je hoeft het niet kleiner te maken om het draaglijk te laten lijken voor anderen.

Een kindje waarnaar werd uitgekeken,
laat sporen na.
In gedachten.
In het hart.

Je staat er niet alleen voor.

21/05/2026

Wat mooi wat Liselotte hier bracht 🤍
Maar vooral veel bewondering voor de vrijwilligers. Mensen met een groot hart, die elke dag een verschil maken in het leven van anderen.



Zie de schittering

Een haiku is een korte Japanse dichtvorm waarbij je met weinig woorden een gevoel, moment of indruk probeert weer te geven.

Vaak gaat het over de natuur of wat je ervaart met je zintuigen.
Tijdens de verbindende workshop van Liselotte Ankaert maakten we samen met onze vrijwilligers zelf enkele haiku’s rond de vijf zintuigen: zien, horen, ruiken, voelen en proeven.
Het werd een warme en creatieve middag vol mooie herinneringen en indrukken.

Haiku:

Herinneringen ruiken
Bloem, gras, boer, mest, wind
Geur geschiedenis

Annie & Bieke

De tak tussen de planken
De wind voelt krachtig
De bloem en de wind

Didier en Annette

Hoor vogels fluiten
Voetstappen op de grint weg
Wind in de bomen

Christien en Sofie

Een licht streep vliegt door de lucht
De auto’s razen
De kerk staat erg stil

Ronny en W***y

Op zoek naar framboos
Gezocht naar eetbaar bloempje
De wind smaakt naar zoet

Miranda en Martine


# LiselotteAnkaert

18/05/2026

Laat ons zacht blijven voor elkaar...

Sommig nieuws raakt ons dieper dan woorden kunnen uitleggen.

Wanneer jonge mensen plots uit het leven worden weggerukt, blijft er een stilte achter die bijna niet te dragen is. Voor ouders. Voor vrienden. Voor iedereen die hen liefhad.

En toch vullen die stiltes zich vandaag zo snel met commentaren, meningen en harde woorden online.

Misschien omdat we niet goed weten wat te doen bij verlies. Misschien omdat afstand het gemakkelijk maakt om iets te zeggen zonder echt te voelen wat het met anderen doet.

Maar achter elk nieuwsbericht zitten mensen. Mensen die elke dag proberen wakker te worden in een werkelijkheid die pijn doet tot in hun diepste vezels.

Niemand wordt beter van extra hardheid.
Niet alles hoeft beoordeeld te worden.
Niet elk verdriet hoeft besproken, geanalyseerd of groter gemaakt te worden.

Soms vraagt het leven gewoon dat we even stilstaan en beseffen hoe breekbaar we allemaal zijn.

In stilte.

In woorden die voorzichtig zijn.

In het vermogen om iemand die we amper of niet kennen toch menselijkheid te gunnen.

Misschien mogen we elkaar daar wat meer aan herinneren.

Zachtheid is een keuze. Een keuze om geen extra pijn toe te voegen aan iets wat al ondraaglijk zwaar is.

Laat ons daarom voorzichtig zijn met wat we schrijven en delen.

En vooral: laat ons mild blijven voor elkaar.

14/05/2026

'Ik zal maar weer eens sterk zijn zeker', hoorde ik onlangs iemand zeggen. Soms is dat geen teken van kracht, maar een oude gewoonte van iemand
die leerde zichzelf te dragen, vooral wanneer niemand anders dat deed.

Vaak is het een innerlijk kind dat ooit besloot:

'ik mag niemand tot last zijn'
'ik moet dit alleen kunnen'
'ik moet blijven doorgaan'

Het innerlijke kind in ons onthoudt alles. Niet alleen wat gezegd werd, maar vooral wat ontbrak: veiligheid, troost, begrip of erkenning.

Daarom worden zoveel volwassenen 'sterk'. Niet omdat ze dat per se willen, maar omdat ze ooit dachten dat dat (zo) moest of hoorde.

Toch heb je op elk moment de keuze om dat patroon te doorbreken. Om het voortaan anders te doen. Om (opnieuw) te kiezen voor zachtheid
in plaats van te overleven of te doen wat je denkt te moeten doen, vaak om, wat je - onbewust - hebt gemist, niet te (moeten) voelen.

Vroeger dacht ook ik dat sterk zijn betekende: blijven doorgaan, niet klagen, alles zelf (kunnen) oplossen.

Nu begrijp ik dat het vooral het kind in mij was dat geleerd had zichzelf te beschermen.

Vandaag weet ik:

Ik hoeft niet altijd sterk te zijn om waardevol te zijn.
Ik mag pijn voelen, toelaten en benoemen.
Ik mag me laten dragen en erop vertrouwen dat ik gedragen word.
Ik mag het even niet weten.

Ook jij hebt telkens opnieuw de keuze om het voortaan anders te doen. Wil je hiermee aan de slag? Maak dan een afspraak voor een persoonlijke sessie waarin we jouw innerlijke kind (delen) verkennen.

Er zijn deze maand nog 2 plaatsen beschikbaar:
• zondag 24 mei om 12 uur
• zaterdag 30 mei om 12 uur
Locatie: Door-Leven in Koksijde

Ook daarna ben je uiteraard welkom voor een sessie op maat. Info en afspraak via [email protected]

Ps. In het najaar lanceer ik een innerlijk kindtraject (5 sessies), zowel individueel als in groep te volgen. Meer info later via deze pagina.

Warme groeten,
Liselotte