13/05/2026
Beste collega, beste oud-leerling
Na een korte ziekte is onze collega Marie-Jozef D’ hont op vrijdag 8 mei zacht ingeslapen, warm omringd door haar familie.
Marie-Jozef, Majef of Mazef zoals we haar graag noemen, was nauw verweven met Sint-Andreas Oostende. Ze volgde er de Grieks-Latijnse humaniora en werd er door Cecile Nollet geïnspireerd om in Leuven met succes Klassieke Filologie te studeren. Na haar studies werd ze door Mère Marthe aangenomen om op haar b***t leerlingen te bezielen voor de Klassieke vorming. Dat deed ze op een korte onderbreking na met overtuiging en passie tot aan haar pensioen.
Ze was mijn klastitularis in de toen nog vierde Grieks-Latijnse. Mijn klasgenoten bewaren zoveel mooie herinneringen aan haar als lerares. We zien haar nog aankomen in de Kaaistraat samen met haar zus Beatrijs in hun Volkswagen Kever. Ze reden om b***t van en naar Middelkerke.
We bewaren een onuitwisbare herinnering aan haar huwelijk met Luc, waar we als klas mochten bij zijn en aan een fietstocht Oostende-Damme die zij voor ons organiseerde.
In illo tempore lazen we bij Vergilius “Haec olim meminisse iuvabit.” Haar overlijden opent nu een waaier aan mooie herinneringen.
We herinneren ons Mazef als een verstandige en sterke vrouw met grote en oprechte empathie, als een sympathieke vriendin voor velen, als een heel aangename, vriendelijke collega en lerares, met een positieve kijk op haar omgeving. Ze dacht het hare van de dingen, maar wist ze altijd fijnzinnig en met spirit te verwoorden. Ze zag het goede in elke mens, bleef optimist en kon genieten van alles wat mooi en goed is.
Mazef was bijzonder trots op haar twee dochters Barbara en Marian en misschien nog wel meer op haar beide kleinkinderen, voor wie ze veel jaren elke woensdag naar Antwerpen treinde.
Mazef had een ruime blik op de wereld en een veelzijdige interesse. De natuur bleef haar in al zijn facetten boeien. Van cultuur kreeg ze nooit genoeg. Ze wist zowel oude als hedendaagse kunst te waarderen en was samen met Luc een veel geziene bezoeker van tentoonstellingen, musea en opvoeringen.
Ze sprak en las Spaans als de beste. De Spaanse literatuur bleef haar boeien.
Toen ik haar op 24 april belde voor haar verjaardag klonk ze heel positief en blij. De tuin was weer helemaal in orde en ze zou er samen met Luc de hele zomer van genieten, zei ze me. Haar mobiliteit was beperkt, maar haar optimisme bleef. Ze genoot nog van elk moment, groot of klein.
Mazef, we zullen je missen en sluiten ons aan bij de woorden van Sappho (fragment 94):
“Ga heen in vreugde.
…
Je weet toch
hoe wij je koesterden.”
Een warme groet voor jou
Kathleen Vandepitte
