Gloed:

Debbie Van Uytvange, Verliesconsulent en stervensbegeleiding. Samen geven we betekenis aan je verlies, ik help je verwerken, koesteren en weer opbouwen.

12/06/2026

Niet voor iedereen voelt Vaderdag hetzelfde.
Voor velen is het een dag van ontbijt op bed, tekeningen, een knuffel of gewoon samen zijn.

Maar voor anderen raakt deze dag net iets dieper.
Stiller ook.

Omdat er een stoel leeg blijft aan tafel.
Omdat iemand ontbreekt die ooit "papa" werd genoemd.
Of net omdat dat woord nooit uitgesproken kon worden.

Sommigen missen hun vader.
Anderen dragen het verdriet van een kindje dat er niet meer is, een zwangerschap die eindigde voordat dromen werkelijkheid konden worden, of de pijn van een onvervulde kinderwens.

Dat verdriet zie je vaak niet.

Mensen lachen, werken, zorgen voor anderen en gaan verder.
Maar vanbinnen kan Vaderdag voelen als een confronterende stilte.
Een dag waarop alles wat er niet meer is, of nooit gekomen is, extra voelbaar wordt.

Misschien is dat ook het moeilijke aan verlies.
Dat de wereld gewoon doorgaat, terwijl iemand leert leven met een leegte die niemand ziet.

Daarom mogen we zondag misschien wat zachter zijn voor elkaar.
Niet te snel invullen hoe iemand zich voelt.

Want achter een glimlach kan heimwee schuilgaan.
Achter stilte soms een heel verhaal.

En misschien hoeft verdriet niet altijd opgelost te worden.
Soms helpt het al wanneer iemand gewoon even zegt:
"Ik zie je."

Voor iedereen die zondag iemand mist, op welke manier dan ook:
Je verdriet hoeft niet zichtbaar te zijn om echt te mogen bestaan.

Ik zie je. 💛

Liefs,
Debbie

Bewaar deze post voor zondag als Vaderdag voor jou een dag van gemis is. Deel hem gerust met iemand die zich hierin herkent.

10/06/2026

Als het leven je hard raakt, wie of wat steunt jou?

We leren vaak om door te gaan.

Om sterk te zijn.
Om voor anderen te zorgen.
Om ons verdriet, onze zorgen of onze vermoeidheid ergens diep weg te stoppen.

Maar verlies heeft geen haast.

Soms vraagt het leven je om even stil te staan.
Om te voelen wat gevoeld wil worden.
Om toe te geven dat het moeilijk is.

Misschien is zelfzorg vandaag niet meer dan een wandeling.
Een gesprek.
Een knuffel.
Een tas koffie in stilte.
Of iemand die gewoon even naast je komt zitten.

Dus ik ben benieuwd...

Wie of wat helpt jou wanneer het leven zwaar voelt?

Laat het gerust achter in de reacties. Misschien help je daarmee ook iemand anders. 🤍

Liefs,
Debbie

08/06/2026

"Je moet het een plaats geven."

Misschien is het één van de meest uitgesproken zinnen wanneer iemand een verlies meemaakt.

Vaak goedbedoeld.
Maar wie rouwt, voelt zich daardoor soms nog een beetje meer alleen.
Alsof er een juiste manier bestaat om verdriet te dragen.
Alsof er een moment komt waarop het voorbij hoort te zijn.

In mijn praktijk hoor ik dagelijks hoe zwaar die verwachtingen kunnen wegen.
Want wat als je na jaren nog geraakt wordt door een liedje?
Wat als een verjaardag, geur of herinnering plots alles weer dichtbij brengt?
Wat als je iemand mist die je nooit zult vergeten?

Dan is er niets mis met jou.
Rouw volgt geen kalender.
Rouw laat zich niet vergelijken.
Rouw vraagt geen perfect herstel.
Rouw vraagt ruimte.

Ruimte voor verdriet.
Ruimte voor liefde.
Ruimte voor herinneringen.
Ruimte voor alles wat nog verbonden is met degene die je mist.

Misschien is dat wel wat ik het vaakst zie in mijn praktijk:

Je hoeft niet te kiezen tussen verder leven en blijven houden van iemand die er niet meer is.

Beide mogen naast elkaar bestaan. 🤍

Welke uitspraak over rouw heb jij ooit gehoord die jou niet hielp?

Deel ze gerust hieronder. Misschien help je iemand anders zich minder alleen te voelen.

Bewaar deze post voor een moment waarop je jezelf eraan mag herinneren dat jouw manier van rouwen goed genoeg is.

04/06/2026

"Ik mis mijn mama."
"Ik mis mijn papa."

In gesprekken hoor ik het vaak tussen de regels door.
Niet alleen het gemis van een mama, papa of andere dierbare.
Maar ook het gemis van een plek waar je altijd terechtkon.

Een plek waar je jezelf mocht zijn.
Waar je niet sterk hoefde te zijn.
Waar iemand je blik al begreep voordat je iets hoefde te zeggen.
Waar je naartoe kon met je zorgen, je twijfels, je verdriet, maar ook met je mooie momenten.

En misschien is dat wat verlies soms zo pijnlijk maakt.
Je mist niet alleen de persoon.
Je mist ook de vanzelfsprekendheid.
Dat ene telefoontje.
Die vertrouwde stem.

Het gevoel dat er altijd iemand was die onvoorwaardelijk met je mee keek naar het leven.

Soms komt dat gemis onverwacht binnen.
Tijdens een moeilijke dag.
Bij een belangrijke beslissing.
Wanneer je iets moois wil vertellen.
Of net wanneer het leven even zwaar voelt.

Dan besef je opnieuw dat die ene persoon er niet meer is.

Verlies gaat daarom vaak over meer dan afscheid nemen van iemand die je liefhad.
Soms voelt het ook alsof je afscheid moet nemen van een stukje van jezelf.
Van wie je was toen die ander er nog was.
Dat maakt rouw zo ingrijpend.

Je leven gaat verder.
Maar niet meer op dezelfde manier.

En toch...
Mag je stap voor stap ontdekken hoe je die persoon met je mee kunt blijven dragen.

In herinneringen.
In woorden.
In kleine gewoontes.
In de liefde die blijft bestaan.

Want het gemis verdwijnt niet.
Soms steekt het onverwacht weer de kop op.

Op een gewone donderdag.
Bij een geur.
Een liedje.
Of een herinnering die ineens binnenkomt.
En als dat gebeurt, ben je niet zwak.
Dan ben je aan het liefhebben.

Dan draag je nog steeds iemand met je mee. 🤍

Herken je dit gevoel?
Laat gerust een 🤍 achter.
Zo weten ook anderen die dit voelen dat ze niet alleen zijn.

Bewaar deze post voor een dag waarop het gemis weer even dichterbij komt.

02/06/2026

5 jaar geleden.
Om 17.06 uur moest ik afscheid nemen van Rockie. 🐾

Mijn eerste hondje.
Mijn grote vriend.
Mijn kindje.

Hij kwam in mijn leven op een moment waarop ik hem misschien wel even hard nodig had als hij mij.

In moeilijke periodes lag hij naast me.
Hij voelde het wanneer woorden ontbraken.
Hij bleef, ook wanneer het leven zwaar voelde.

Later verhuisde hij mee naar ons gezin.
Hij werd niet alleen mijn hond, maar ook een deel van ons thuis.

Het moment waarop ik hem moest laten inslapen, draag ik nog steeds met me mee.

Want wie ooit afscheid heeft moeten nemen van een huisdier, weet dat je niet "gewoon een dier" verliest.

Je verliest een maatje.
Een vertrouweling.
Een stukje van je dagelijkse leven.
Een stukje van je hart.

Vijf jaar later is het gemis veranderd.

De scherpe pijn is zachter geworden.
Maar de liefde is gebleven.

Nog steeds heeft Rockie een eigen plekje in ons huis.
Een plek waar ik soms ga zitten.
Even stil.
Even dichtbij.

Want liefde stopt niet wanneer iemand er niet meer is.

Misschien herken jij dit ook.
Misschien mis jij vandaag een hond, kat, paard of een ander dier dat ooit een onmisbaar deel van jouw leven was.

Vertel gerust hun naam hieronder. 🤍

Want ook rouw om een huisdier verdient ruimte.

Bij Gloed is er plaats voor alle vormen van verlies.
Ook voor het verlies van een trouwe vriend op vier pootjes. 🐾

29/05/2026

"Ik dacht dat ik sterker moest zijn."

Een zin die ik vaak hoor in mijn praktijk.

Alsof verdriet pas goed verwerkt wordt wanneer je het elke dag recht aankijkt.

Maar zo werkt rouw niet.

Soms heb je afstand nodig.
Even op adem komen.
Even niet voelen.

Niet omdat je je verlies vergeet.
Niet omdat het je niet raakt.

Maar omdat je lichaam en je hart even bescherming nodig hebben.

Bescherming is iets anders dan vermijding.

Bescherming geeft je de ruimte om later terug te keren naar wat pijn doet.

Vermijding probeert de deur gesloten te houden.

En eerlijk?
De meesten van ons bewegen tijdens rouw tussen die twee.

Stap voor stap.
Dag na dag.

Op een tempo dat alleen jij kan voelen.

Herken je jezelf hierin?

Bewaar deze post voor later.
Of stuur hem zachtjes door naar iemand die vandaag wat mildheid voor zichzelf kan gebruiken.

27/05/2026

Soms kijken mensen naar jou
en denken ze dat het wel gaat.

Omdat je blijft doorgaan.
Omdat je blijft zorgen.
Omdat je blijft functioneren zoals altijd.

Maar wat ze niet zien,
is hoeveel energie het soms kost
om alles vanbinnen te blijven dragen.

Rouw is niet altijd zichtbaar.

Soms leeft het stil verder
achter een glimlach,
achter vermoeidheid,
achter “het gaat wel”.

En misschien herken jij daar vandaag iets van.

Weet dan:
je hoeft het niet perfect te doen.
Je hoeft niet altijd sterk te blijven.

Ook jouw verdriet, vermoeidheid
en onrust mogen ruimte krijgen.

Warme groet,
Debbie 🤍

24/05/2026

Een week geleden vond “DOOD… en nu?” plaats.
En eerlijk… mijn hart voelt nog steeds warm als ik eraan terugdenk. 💛

Wat begon met spanning, kwetsbaarheid en mezelf heel zichtbaar durven tonen tijdens mijn allereerste lezing…
werd gedragen door zoveel warmte, openheid en herkenning.

Door de gesprekken aan de stand.
Door verhalen die gedeeld werden.
Door mensen die zichzelf herkenden in woorden die vaak moeilijk uit te spreken zijn.

Tijdens mijn lezing vertelde ik over het rouwbrein.
Over hoe rouw niet alleen in je hoofd leeft, maar ook voelbaar wordt in je lichaam.
Over de eenzaamheid die veel mensen ervaren wanneer verdriet niet altijd gezien of begrepen wordt door de omgeving.

Ik sprak ook vanuit mijn ervaring als verpleegkundige binnen de palliatieve zorg.
Over afscheid nemen.
Over kleine gebaren die zoveel verschil kunnen maken wanneer woorden ontbreken.

En misschien was dat wel de belangrijkste boodschap van die dag:

Je hoeft het niet alleen te dragen. 💛

Dankjewel aan Ilse Dirks, met wie ik deze ontmoetingsdag mocht organiseren.
Aan Veerle Vanassche voor de warme begeleiding.
Aan alle standhouders, sprekers, vrijwilligers en bezoekers.

Jullie maakten van deze dag een plek van echte ontmoeting, zachtheid en verbinding.

De warme woorden achteraf, de herkenning tijdens de lezing en de verhalen die gedeeld werden… ze blijven nog steeds nazinderen.

Wie graag meer wil weten over het rouwbrein, rouw in het lichaam of nood heeft aan een warme plek om even stil te mogen vallen…
mag me altijd vrijblijvend een berichtje sturen via Gloed of via www.mijngloed.be

Warme groet,
Debbie

21/05/2026

Sommige vormen van gemis zijn bijna onzichtbaar voor de buitenwereld.

Maar jij voelt ze wel.
In kleine momenten.
In stilte.
In herinneringen die onverwacht binnenkomen.

Rouw gaat niet alleen over iemand verliezen.
Maar ook over alles wat die persoon voor jou betekende.

En misschien is dat net waar zo weinig ruimte voor is.
Niet alleen praten over het afscheid…
maar over wie iemand was.
Wat iemand achterliet in jouw leven.
Wat jij vandaag nog altijd met je meedraagt.

Bij Gloed hoeft niets opgelost te worden.

Er mag ruimte zijn voor verdriet, vermoeidheid, liefde, herinneringen en alles wat moeilijk onder woorden te brengen is.

Een plek waar je niet sterk hoeft te zijn.
Waar je gewoon even mag landen.

💌 Voel je dat je nood hebt aan een gesprek of begeleiding?
Je bent welkom.

Liefs, Debbie -xx-
www.mijn gloed.be

Adres

Weg Naar As 94
Oudsbergen
3660

Telefoon

+32491617173

Website

http://www.mijngloed.be/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Gloed: nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.