26/11/2024
.
Dit weekend ging ik wandelen met mijn man. Een kleine 10 km 🌲🌳🍂
En wat ik meemaakte deed me denken aan het werk dat ik doe.
10km dus. Amai, wat een gedachten in mijn hoofd "Is dat eigenlijk haalbaar?" , "Raken wij wel op tijd terug bij de auto, want we moeten de kinderen gaan halen", "Had ik niet beter een muts opgezet. Verdorie zo koud." ...
❌️ Onmogelijk om te genieten van een wandeling en tijd samen als ik zo dicht bij deze gedachten zou blijven. En vechten tegen die gedachten hielp ook al niet.
🤯 Oh nee, hoe dan??
Na 3km begon ik het te voelen: rugpijn. Stekende rugpijn. Door me compleet te focussen op die pijn zag ik geen enkele boom meer in het bos 🍂
Verdorie toch, en nu hadden we eens tijd samen.
Ik vroeg aan mijn man of we niet beter zouden terug keren. Hij moest lachen omdat hij wist dat ik het niet meende.
🤯 Maar hoe kan ik hier nu in hemelsnaam van genieten als ik pijn heb?
En toen voelde ik zijn hand in de mijne, de warmte van een hand van iemand die van je houdt.
Ik zag heel bewust de bomen, de blaadjes, de blauwe lucht... Ik voelde de frisse zuurstof. Ik realiseerde me dat we tijd hadden onder ons tweetjes. Eindelijk!
🥰 Ik nam die pijn en die gedachten graag mee op wandeling want de belong zat em in iets veel mooiers: de schoonheid van verbinding.
The end 💘
PS: moest mijn man 5 foto's trekken tot er eindelijk eentje goed was? Ja. Werd het eerlijk gezegd uiteindelijk een selfie? Ook ja 😄😏
