25/05/2026
Zaterdag is hij terug thuis gekomen, Jaakko. Zijn urn staat in de kast naast deze van zijn broer. En hoe vreemd het ook klinkt: dat geeft rust. Alsof hij eindelijk weer op zijn plek is. Dichtbij ons.
Toch blijft het verdriet zich vastzetten in alles. Niet alleen verdriet eigenlijk, maar een hele stroom van gevoelens die tegelijk door elkaar lopen. Liefde. Gemis. Schuldgevoel. Dankbaarheid. Spijt. Stilte.
Ik denk ook veel aan zijn broer, die we jaren geleden verloren.
Twee zieltjes die hier ooit samen door het huis liepen, samen sliepen, samen kibbelden zo af en toe. Het idee dat ze nu misschien opnieuw samen zijn, probeer ik voorzichtig vast te houden. Niet om het verdriet kleiner te maken maar omdat het iets zachts geeft in al het verdriet.
Wat mij het meeste raakt, is hoe puur hij was. Zo’n mooi leven, zo zacht en onschuldig, dat nooit iemand kwaad deed. Hij een leegte achter die bijna niet uit te leggen valt.
Ik hoop alleen dat hij gevoeld heeft hoeveel hij geliefd was. Ook in de gewone dagen. Ook wanneer ik het misschien niet altijd genoeg toonde.
Rust zacht, lieve jongen.
Nu terug bij je broer. 💝😻
