07/08/2026
☀️🌕✨💛
24 jaar geleden verloren we ons eerste kindje bij de bevalling. Ons Fien.
En elk jaar opnieuw, wanneer die dag dichterbij komt, komt ook alles van toen beetje bij beetje weer binnen. In mijn dromen, mijn gedachten, mijn gevoel.
Het hele circus van toen lijkt zich opnieuw af te spelen.
Het doet nog steeds pijn.
En nog steeds zijn er die gedachten: als dit… als dat…
Maar ‘als’ bestaat niet.
Er zijn geen herinneringen aan een doopfeest of babyborrel, geen eerste stapjes, communies of eerste schooldag. Niet op kamp gaan, geen puberjaren, niet zat thuiskomen van het uitgaan, geen eerste lief… Geen herinneringen aan wie ze zou zijn geworden.
En toch is Fien er.
Haar verlies heeft een enorme impact gehad op mij. Niet alleen door het verdriet en het gemis.
Alle manieren die ik mezelf had aangeleerd om met het leven om te gaan, werkten plots niet meer.
Alles werd van tafel geveegd en ik moest mezelf opnieuw uitvinden.
Het heeft lang geduurd voor ik er ‘overheen’ was.
Al weet ik ondertussen dat je daar eigenlijk nooit helemaal overheen raakt.
Je leert ermee leven.
En ik heb leren leven met mijn Fien, op mijn manier.
Niet zoals met Ward en Floor, onze kinderen die later kwamen. Met hen zijn er herinneringen, verhalen en momenten. Ik mocht hen vasthouden, zien opgroeien en steeds opnieuw een beetje loslaten.
Met Fien is het anders. Zij heeft haar eigen plek in mijn leven en in mijn hart.
Doorheen de jaren heb ik geprobeerd mijn verdriet, mijn pijn en mijn gemis om te zetten in bewustwording, in liefde en in het ontdekken van mezelf.
Ik wilde zo graag van iets wat zoveel pijn deed ook iets positiefs maken.
Dat moest ik doen voor haar.
Want Fien is niet in mijn leven gekomen om mij pijn en verdriet te brengen.
Ze is in mijn leven gekomen om mij te verrijken.
Als mens.
Als mama.
Ze heeft me doen groeien. Ze heeft me dingen over mezelf laten ontdekken die ik anders misschien nooit had gevonden. Ze heeft me opengebroken, maar uiteindelijk ook laten openbloeien.
Dus lieve Fien,
dank je om in mijn leven te zijn verschenen.�Dank je om mij te laten groeien.�Dank je om mij te leren wat liefde ook kan zijn.
Maar zo rond deze tijd van het jaar voel ik opnieuw die pijn. Het gemis.
Het verdriet om jou en om alles wat er nooit heeft kunnen zijn.
En dat mag er ook zijn.
Want ook na 24 jaar mag ik je missen.�Mag het nog altijd pijn doen.�Mag ik verdrietig zijn.
Misschien is ook dat gewoon een vorm van liefde.
Voor altijd mijn Fien. 💛
