12/05/2026
We willen vaak enkel het licht zien. We houden niet zo van de donkere kant van het leven. We hebben graag dat alles gemakkelijk verloopt, zonder pijn, zonder...
Maar licht op zichzelf heeft geen vorm. Pas wanneer het op een object valt en een schaduw werpt, zien we pas goed de diepte.
Zo is het ook in ons leven; je kan het licht pas werkelijk begrijpen als je het duister hebt gezien.
Het duister is niet de vijand van het licht, maar de leraar ervan. In periodes van onzekerheid, verdriet, pijn of "onwetendheid" worden we gedwongen om naar binnen te kijken. Om stil te staan bij onszelf.
Het is daar, in de stilte van het donker, dat we de contouren van onze eigen veerkracht leren ontdekken.
Zoals een za**je de duisternis van de aarde nodig heeft om te kunnen ontkiemen, zo hebben wij onze uitdagende momenten nodig om te groeien naar wie we werkelijk zijn.
Wie het duister kent, kijkt met andere ogen naar een zonnestraal.
Waar een ander slechts "daglicht" ziet, zie jij hoop, kansen en de overwinning op de nacht.
Wie de wispelturige pijn van fibromyalgie kent, leert om de wereld en vooral zichzelf met andere ogen te bekijken.
Waar anderen voorbijrennen aan de kleine dingen, leer jij de diepe waarde van stilte, zachtheid en een goede dag omarmen.
De groei zit in het besef dat jouw waarde niet bepaald wordt door wat je lichaam kan, maar door de kracht van je geest.
Het maakt je dankbaarder voor de kleine lichtpuntjes en krachtiger in je eigen zijn.
In de balans tussen beide vinden we de ware betekenis van het bestaan: het licht schijnt niet ondanks de duisternis, maar juist omdat het de duisternis overwint.
Dat proberen we elke dag opnieuw!๐๐ซ
