Wil-g

18/10/2026

Mijn monsters zitten niet onder mijn bed, maar op mijn to-dolijst 👻
Verslagen, opdrachten, mails, nieuwe fiches voor de groepen… en mijn talent om er altijd nog iets bij te nemen. 🙈🫣🙃 Ik zeg zo vaak: stoppen is ook bewegen. Wel een beweging moeilijk te maken; herkenbaar?!?

Dus heb ik ze even op papier gezet. Met verf.
De to-dolijst is er niet korter op geworden, maar het deed wel deugd en was fun met de kids! 🎨😊

17/10/2026

Deze week gingen er twee nieuwe groepstrajecten van start bij WIL-G! 🌿

Onze EMDR-groep en Samen Sterker, een traject voor koppels.

Wat hebben we hiernaar uitgekeken!

De voorbije weken werd er achter de schermen hard gewerkt. Uren voorbereiden, oefeningen uitwerken, materiaal verzamelen, overleggen, bijsturen en opnieuw nadenken over hoe we voor iedereen een warme en veilige plek kunnen creëren.

Want een groepstraject start niet op het moment dat de deelnemers binnenwandelen. Daar gaat heel wat aan vooraf. Maar vooral ook veel goesting en overtuiging in wat we doen.

En dan is het eindelijk zover. De stoelen staan klaar, de ruimte is ingericht en de eerste mensen komen binnen.

Twee heel verschillende groepen, maar met iets gemeenschappelijk: ruimte maken voor verbinding. Met jezelf, met de ander en met wat soms moeilijk onder woorden te brengen is.

Blij dat we hier samen aan mogen beginnen!

12/10/2026

Soms is veiligheid niet wat je ziet, maar wat je voelt.

Een dun doek tussen jou en de wereld.
Een schaduw die beweegt.
Een stem die je herkent.
De geruststellende wetenschap dat er iemand is, ook als je die even niet ziet.

Als kind leren we de wereld ontdekken vanuit de veiligheid van verbinding. We krijgen de moed om onze eigen weg te zoeken en stilaan verder van het vertrouwde weg te bewegen. Niet omdat we niemand meer nodig hebben, maar omdat we erop vertrouwen dat er iemand blijft.

Ook in de afstand kan nabijheid bestaan.

Wat niet zichtbaar is, hoeft niet verdwenen te zijn.

Dat besef lijkt vanzelfsprekend, maar het is iets wat we gaandeweg ontwikkelen.

In de psychologie spreken we over objectpermanentie: het besef dat iemand of iets blijft bestaan, ook wanneer we die persoon of dat voorwerp niet meer zien.

Maar emotioneel gaat het nog een stap verder.

Emotionele objectconstantie gaat over het vermogen om het gevoel van verbondenheid vast te houden. Om te blijven voelen dat we geliefd zijn, ook wanneer de ander afwezig is. Om te vertrouwen dat een relatie niet verdwijnt door afstand, stilte of een moment van spanning.

Veilige hechting helpt ons om dat vertrouwen te ontwikkelen. Vanuit de ervaring dat iemand beschikbaar blijft, ontstaat de vrijheid om de wereld te verkennen.

En soms hebben we die veiligheid onvoldoende gekend.

Dan wordt afstand bedreigend. Nabijheid ingewikkeld. Stilte voelt als afwijzing. Een conflict als het mogelijke einde van de liefde.

We leren onszelf beschermen op manieren die ooit noodzakelijk waren, maar ons later in de weg kunnen staan.

Dan wordt nabijheid iets wat voortdurend bevestigd moet worden. Alsof we de ander moeten blijven zien, horen of voelen om zeker te weten dat de verbinding er nog is.

Groeien is het eindelijk mogen ervaren dat verbinding blijft bestaan, ook wanneer we afstand nemen.

Dat iemand uit je zicht kan verdwijnen, zonder uit je leven te verdwijnen.

Dat liefde niet voortdurend zichtbaar hoeft te zijn om aanwezig te blijven.

Want ook in de afstand kan nabijheid bestaan. 🌿

10/10/2026

Vandaag rondden we een therapietraject af.

En soms zijn het net die momenten waarop je als therapeut zelf even stil wordt.

Vandaag was zo’n moment.

Wat een ongelooflijke wijsheid kan er schuilen in een ontzettend jong persoon. Iemand die al zoveel heeft moeten dragen, die de moed vond om moeilijke stukken van het verhaal onder ogen te zien en die vandaag, met een ontwapenende vanzelfsprekendheid, zei:

‘Het water wordt niet warmer als je langer wacht.’

En in die ene zin zat zoveel.

Over durven loslaten. Over vertrouwen. Over niet langer wachten tot het leven veilig genoeg voelt om erin te stappen.

Over weten dat hulp bestaat, maar ook durven ontdekken dat je op eigen kracht verder kunt.

En misschien is dat wel een van de mooiste momenten in therapie: wanneer iemand niet vertrekt omdat alles opgelost is, maar omdat er voldoende vertrouwen is gegroeid om het leven weer zelf tegemoet te treden.

Want…

Soms blijven we aan de rand staan.
Niet omdat we niet kunnen zwemmen,
maar omdat we bang zijn voor de kou.
Voor de diepte.
Voor wat er gebeurt als niemand ons nog vasthoudt.

En soms hebben we gewoon iemand nodig
die een tijdje naast ons aan die rand blijft zitten.
Iemand die ons helpt begrijpen
waarom het water zo beangstigend werd.

En dan komt er een moment
dat we niet langer wachten tot de angst weg is.
Niet langer wachten tot alles veilig voelt.

We springen.

Niet omdat het water warmer werd,
maar omdat we leerden vertrouwen
op onze eigen armen en benen,
op ons vermogen om boven te komen.

Niet perfect.
Niet zonder littekens.
Maar wel met de stille zekerheid:

Ik kan dragen wat ik voel.

En ergens onderweg
zijn we sterker geworden.

Wat een voorrecht om soms even mee aan de rand te mogen zitten. En wat een bijzonder moment wanneer iemand voelt dat het tijd is om te springen.

Gedeeld met toestemming. Persoonlijke details zijn bewust weggelaten om de privacy te beschermen.

07/10/2026

De natuur vraagt niets van mij.
Niet om sterker te zijn.
Niet om het te begrijpen.
Niet om iets op te lossen.

Ze laat gewoon zien hoe het ook kan:
wortelen zonder vast te zitten,
loslaten zonder te verdwijnen,
veranderen zonder jezelf te verliezen.

Soms heb ik geen woorden nodig, maar aarde onder mijn voeten.
Een boom die al zoveel seizoenen heeft gedragen.
Licht dat ergens doorheen valt.
En de herinnering dat niet alles wat stil lijkt, stilstaat.

Ook in ons groeit veel buiten het zicht.

Misschien is dat waarom ik hier zo graag ben:
de natuur probeert me niet te helen.
Ze geeft me alleen de ruimte waarin ik mezelf weer kan horen. 🌿

01/10/2026

27/09/2026

Spelenderwijs leren voelen. 🌱
Boosheid, angst, spanning, verdriet, blijheid… Voor jonge kinderen kunnen emoties soms groot en overweldigend zijn. Hoe fijn is het als ze al vroeg mogen ontdekken dat al die gevoelens er mogen zijn, én leren wat hen kan helpen wanneer het even te veel wordt?

Bij Senti kunnen kinderen van 4 tot 9 jaar deelnemen aan emotie- en relaxcirkels: speelse momenten waarin voelen, bewegen, ontspannen en verbinden centraal staan. Ouders mogen aanwezig blijven. Senti Kindercoach

Van Kleurenmonsters en Boze lijfjes tot Dappere mensjes en Sterren en planeten: elke bijeenkomst krijgt een eigen thema. ✨
📍 Studio We-time, Malderen

In de praktijk van Frauke Molen ❤️

24/09/2026