27/10/2026
𝐖𝐚𝐭 𝐚𝐥𝐬 𝐡𝐞𝐭 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐳𝐨𝐳𝐞𝐞𝐫 𝐦𝐨𝐞𝐢𝐥𝐢𝐣𝐤 𝐢𝐬 𝐨𝐦 𝐭𝐞 𝐰𝐞𝐭𝐞𝐧 𝐰𝐚𝐭 𝐣𝐞 𝐰𝐢𝐥𝐭, 𝐦𝐚𝐚𝐫 𝐨𝐦 𝐣𝐞𝐳𝐞𝐥𝐟 𝐭𝐨𝐞 𝐭𝐞 𝐬𝐭𝐚𝐚𝐧 𝐢𝐞𝐭𝐬 𝐭𝐞 𝐰𝐢𝐥𝐥𝐞𝐧?
Er is iets wat me in mijn werk met mensen telkens opnieuw opvalt ...
Hoe goed we soms geworden zijn in het aanvoelen van wat anderen nodig hebben, terwijl we het contact met onze eigen behoeftes & verlangens onderweg een beetje zijn kwijtgeraakt.
We weten wat er van ons verwacht wordt. We weten hoe we moeten zorgen, aanpassen, rekening houden, verantwoordelijkheid nemen en vooral … blijven doorgaan.
En vaak zijn we daar ook bijzonder goed in geworden.
Maar wanneer ik tijdens een sessie de vraag stel:
"𝙀𝙣 𝙬𝙖𝙩 𝙬𝙞𝙡 𝙟𝙞𝙟 𝙚𝙞𝙜𝙚𝙣𝙡𝙞𝙟𝙠? 𝙒𝙖𝙩 𝙝𝙚𝙗 𝙟𝙞𝙟 𝙣𝙤𝙙𝙞𝙜? 𝙒𝙖𝙖𝙧 𝙫𝙚𝙧𝙡𝙖𝙣𝙜 𝙟𝙞𝙟 𝙣𝙖𝙖𝙧?"
wordt het soms plots heel stil en da''s niet noodzakelijk omdat er geen verlangen ... maar omdat die vraag ons op een plek kan brengen waar we mss al heel lang niet meer geweest zijn.
𝙒𝙖𝙣𝙩 𝙫𝙚𝙧𝙡𝙖𝙣𝙜𝙚𝙣 𝙞𝙨 𝙠𝙬𝙚𝙩𝙨𝙗𝙖𝙖𝙧.
Zolang we bezig zijn met wat we moeten doen, wat verstandig is of wat anderen van ons nodig hebben, hebben we ergens houvast. We kennen onze rol, onze plaats en onze verantwoordelijkheden.
Maar zodra we onze aandacht naar binnen richten en ons afvragen wat we zelf willen, verandert er iets.
Want jezelf toestaan iets te verlangen, betekent ook erkennen dat iets belangrijk voor je is ... en zodra iets belangrijk wordt, ontstaat er ook de mogelijkheid dat je het niet krijgt.
☑️ Dat je afgewezen wordt.
☑️ Dat je iemand teleurstelt.
☑️ Dat je mss iets moet veranderen.
☑️ Of dat je moet voelen hoeveel je iets eigenlijk al die tijd gemist hebt.
En dus komen er vaak andere stemmetjes mee naar boven.
- 𝙈𝙖𝙜 𝙞𝙠 𝙙𝙞𝙩 𝙬𝙚𝙡 𝙬𝙞𝙡𝙡𝙚𝙣?
- 𝙑𝙧𝙖𝙖𝙜 𝙞𝙠 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙩𝙚 𝙫𝙚𝙚𝙡?
- 𝘽𝙚𝙣 𝙞𝙠 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙚𝙜𝙤ï𝙨𝙩𝙞𝙨𝙘𝙝?
- 𝙒𝙖𝙩 𝙖𝙡𝙨 𝙙𝙚 𝙖𝙣𝙙𝙚𝙧 𝙙𝙞𝙩 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙬𝙞𝙡?
- 𝙒𝙖𝙩 𝙖𝙡𝙨 𝙞𝙠 𝙪𝙞𝙩𝙚𝙞𝙣𝙙𝙚𝙡𝙞𝙟𝙠 𝙩𝙤𝙘𝙝 𝙩𝙚𝙡𝙚𝙪𝙧𝙜𝙚𝙨𝙩𝙚𝙡𝙙 𝙬𝙤𝙧𝙙?
Wat ik hierin zo apart vind, is dat we die twijfel of angst soms interpreteren als een teken dat ons verlangen mss niet juist is.
Ik bekijk het graag ook anders.
Mss is er een deel in ons dat ergens naartoe wil bewegen, terwijl een ander deel ons probeert te beschermen tegen de kwetsbaarheid die daarmee gepaard gaat.
En dat beschermende deel is er vaak niet zomaar omdat we mss ooit geleerd hebben dat onze behoeften minder belangrijk waren. Dat aanpassen veiliger voelde dan voor onszelf opkomen. Dat liefde, erkenning of verbinding gemakkelijker bereikbaar waren wanneer we vooral rekening hielden met anderen ... en dan kan het behoorlijk spannend worden om opnieuw te ontdekken wat we zelf willen.
𝘿𝙖𝙖𝙧𝙤𝙢 𝙜𝙚𝙡𝙤𝙤𝙛 𝙞𝙠 𝙙𝙖𝙩 𝙤𝙥𝙣𝙞𝙚𝙪𝙬 𝙞𝙣 𝙫𝙚𝙧𝙗𝙞𝙣𝙙𝙞𝙣𝙜 𝙠𝙤𝙢𝙚𝙣 𝙢𝙚𝙩 𝙟𝙚𝙯𝙚𝙡𝙛 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙖𝙡𝙡𝙚𝙚𝙣 𝙜𝙖𝙖𝙩 𝙤𝙫𝙚𝙧 𝙡𝙚𝙧𝙚𝙣 𝙫𝙤𝙚𝙡𝙚𝙣 𝙬𝙖𝙩 𝙟𝙚 𝙣𝙤𝙙𝙞𝙜 𝙝𝙚𝙗𝙩, 𝙢𝙖𝙖𝙧 𝙤𝙤𝙠 𝙤𝙫𝙚𝙧 𝙡𝙚𝙧𝙚𝙣 𝙫𝙚𝙧𝙙𝙧𝙖𝙜𝙚𝙣 𝙙𝙖𝙩 𝙟𝙚 𝙞𝙚𝙩𝙨 𝙣𝙤𝙙𝙞𝙜 𝙝𝙚𝙗𝙩.
Dat je iets mag verlangen zonder te weten of je het zult krijgen.
Dat je iets graag mag willen zonder het onmiddellijk te moeten verantwoorden.
Dat je bang mag zijn voor afwijzing en toch mag erkennen dat iets belangrijk voor je is.
En vooral ook dat je niet naar elk verlangen hoeft te handelen om het bestaansrecht te geven.
In mijn lichaamsgerichte werk probeer ik daarom ook aandacht te geven aan wat er gebeurt wanneer iemand zijn eigen verlangen begint te voelen.
Wat gebeurt er in je lichaam wanneer je zegt:
"𝙀𝙞𝙜𝙚𝙣𝙡𝙞𝙟𝙠 𝙯𝙤𝙪 𝙞𝙠 𝙝𝙚𝙚𝙡 𝙜𝙧𝙖𝙖𝙜..."?
Voel je ruimte, opluchting of merk je net dat je adem stokt, je lichaam zich aanspant of je hoofd onmiddellijk allerlei redenen begint te bedenken waarom het niet kan?
Soms vertelt ons lichaam iets over hoe spannend het voor ons is geworden om ruimte in te nemen met wat we zelf willen.
En die weg terug naar jezelf begint soms verrassend klein.
Niet met grote levensbeslissingen, mr met jezelf afvragen:
- 𝙒𝙖𝙖𝙧 𝙝𝙚𝙗 𝙞𝙠 𝙤𝙥 𝙙𝙞𝙩 𝙢𝙤𝙢𝙚𝙣𝙩 𝙚𝙞𝙜𝙚𝙣𝙡𝙞𝙟𝙠 𝙗𝙚𝙝𝙤𝙚𝙛𝙩𝙚 𝙖𝙖𝙣?
- 𝙒𝙖𝙩 𝙯𝙤𝙪 𝙞𝙠 𝙠𝙞𝙚𝙯𝙚𝙣 𝙖𝙡𝙨 𝙞𝙠 𝙚𝙫𝙚𝙣 𝙜𝙚𝙚𝙣 𝙧𝙚𝙠𝙚𝙣𝙞𝙣𝙜 𝙝𝙤𝙚𝙛𝙙𝙚 𝙩𝙚 𝙝𝙤𝙪𝙙𝙚𝙣 𝙢𝙚𝙩 𝙬𝙖𝙩 𝙖𝙣𝙙𝙚𝙧𝙚𝙣 𝙫𝙚𝙧𝙬𝙖𝙘𝙝𝙩𝙚𝙣?
- 𝙀𝙣 𝙠𝙖𝙣 𝙞𝙠 𝙢𝙚𝙯𝙚𝙡𝙛 𝙩𝙤𝙚𝙨𝙩𝙖𝙖𝙣 𝙤𝙢 𝙙𝙖𝙩 𝙩𝙚 𝙫𝙤𝙚𝙡𝙚𝙣, 𝙤𝙤𝙠 𝙬𝙖𝙣𝙣𝙚𝙚𝙧 𝙞𝙠 𝙚𝙧 𝙫𝙤𝙤𝙧𝙡𝙤𝙥𝙞𝙜 𝙣𝙞𝙚𝙩𝙨 𝙢𝙚𝙚 𝙙𝙤𝙚?
Voor mij begint echte verbinding met mezelf wel daar. Niet op het moment dat ik precies weet wat ik wil, mr op het moment dat ik mezelf niet langer automatisch voorbijloopt wanneer er een verlangen voelbaar wordt.
𝙒𝙖𝙣𝙩 𝙟𝙚 𝙝𝙤𝙚𝙛𝙩 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙚𝙚𝙧𝙨𝙩 𝙩𝙚 𝙬𝙚𝙩𝙚𝙣 𝙬𝙖𝙩 𝙟𝙚 𝙢𝙚𝙩 𝙟𝙚 𝙫𝙚𝙧𝙡𝙖𝙣𝙜𝙚𝙣 𝙜𝙖𝙖𝙩 𝙙𝙤𝙚𝙣, 𝙫𝙤𝙤𝙧𝙙𝙖𝙩 𝙟𝙚 𝙝𝙚𝙩 𝙢𝙖𝙜 𝙫𝙤𝙚𝙡𝙚𝙣.
En dat voelt voor mij op zich al als een heel mooie 1ste stap terug naar mezelf.
Liefs,
Sofie
🦋