Oshun Bodywork

Bellen Routebeschrijving Website Contact opnemen met de praktijk

Oshun Bodywork We are Sofie & Andreas. Our partnership is at the core of our business. Our shared journey has deepened our ability to help others.

Through skilled, body-based work, we offer a safe & supportive space for you to restore flow & meaningful connection.

09/11/2026

𝐄𝐞𝐧 𝐭𝐢𝐣𝐝𝐣𝐞 𝐦𝐨𝐞𝐬𝐭 𝐢𝐤 𝐧𝐞𝐞 𝐳𝐞𝐠𝐠𝐞𝐧. 𝐕𝐚𝐧𝐝𝐚𝐚𝐠 𝐦𝐚𝐠 𝐢𝐤 𝐰𝐞𝐞𝐫 𝐣𝐚 𝐳𝐞𝐠𝐠𝐞𝐧.

Mijn praktijk zat vol en ik had een tijdelijke klantenstop. Elke keer dat ik iemand moest laten wachten, voelde ik ... ik zou zo graag meer ruimte hebben.

Nu is die ruimte er weer en ik ben er oprecht blij mee.

In de video zie je de 𝙈𝙚𝙙𝙆𝙚𝙮 aan het werk: zachte elektrische impulsen die het lichaam op een rustige manier stimuleren & ondersteunen bij spanning en pijnklachten. Ik gebruik hem vaak naast ademwerk & zenuwstelselregulatie, altijd afgestemd op wat jouw lichaam op dat moment nodig heeft.

Dit kan je opnieuw bij mij boeken in mijn Belgische praktijk:

✨ Individuele sessies rond ademwerk, stress & zenuwstelselregulatie
✨ MedKey-sessies
✨ Persoonlijke trajecten, voor wie wil kijken naar terugkerende patronen en wat het lichaam al langer probeert te zeggen
✨ Koppeltrajecten, voor partners die verlangen naar meer verbinding, veiligheid & intimiteit

𝙇𝙤𝙨𝙨𝙚 𝙨𝙚𝙨𝙨𝙞𝙚𝙨 𝙠𝙪𝙣𝙣𝙚𝙣 𝙗𝙞𝙣𝙣𝙚𝙣𝙠𝙤𝙧𝙩. 𝙉𝙞𝙚𝙪𝙬𝙚 𝙞𝙣𝙙𝙞𝙫𝙞𝙙𝙪𝙚𝙡𝙚 𝙚𝙣 𝙠𝙤𝙥𝙥𝙚𝙡𝙩𝙧𝙖𝙟𝙚𝙘𝙩𝙚𝙣 𝙨𝙩𝙖𝙧𝙩𝙚𝙣 𝙫𝙖𝙣𝙖𝙛 𝙟𝙖𝙣𝙪𝙖𝙧𝙞 2027.

Misschien herken je dat jouw lichaam al een tijdje aan de bel trekt en heb je nood aan rust, steun of verbinding.

Stuur me gerust een berichtje en laat ons samen bekijken wat er voor jou past.

Liefs,
Sofie
✨

☀️ 𝔽𝕆𝕃𝕃𝕆𝕎 𝕋ℍ𝔼 𝕊𝕌ℕ …Er zit vandaag een zinnetje in mijn hoofd dat maar blijft terugkomen. 𝙁𝙤𝙡𝙡𝙤𝙬 𝙩𝙝𝙚 𝙨𝙪𝙣 ...En terwijl ik...
29/10/2026

☀️ 𝔽𝕆𝕃𝕃𝕆𝕎 𝕋ℍ𝔼 𝕊𝕌ℕ …

Er zit vandaag een zinnetje in mijn hoofd dat maar blijft terugkomen.
𝙁𝙤𝙡𝙡𝙤𝙬 𝙩𝙝𝙚 𝙨𝙪𝙣 ...

En terwijl ik er wat bij stilsta, besef ik hoe mooi die eenvoudige woorden eigenlijk zijn.

We zijn zo vaak bezig met ergens naartoe te willen. Met groeien, veranderen, herstellen, begrijpen, verwerken of gewoon een betere versie van onszelf proberen te worden.

Zelfs wanneer we bewust tijd maken voor onszelf, zit daar vaak nog een bedoeling achter. We gaan wandelen om ons hoofd leeg te maken. We doen ademhalingsoefeningen om rustiger te worden. We nemen tijd voor onszelf om opnieuw energie te krijgen ... daar is op zich helemaal niets mis mee, mr soms wordt zelfs zelfzorg iets waar we iets mee willen bereiken.

Wat als we vandaag eens niets hoeven te bereiken?

Wat als we gewoon naar buiten gaan omdat de zon schijnt? Omdat het licht mooi is, omdat de warmte op ons gezicht aangenaam voelt, omdat we zin hebben om ff te wandelen, ergens te zitten of misschien iets creatiefs te doen.

Niet om ons beter te voelen.
Niet om ons zenuwstelsel te reguleren.
Niet om iets te verwerken of los te laten.
Maar gewoon om eventjes te leven.

Soms vergeten, ergens onderweg in al dat werken aan onszelf, dat het leven niet hoeft te wachten tot we ons beter voelen.
Dat we ook midden in moeilijke periodes, tussen verdriet, onrust, vermoeidheid of onzekerheid, kleine momenten van plezier mogen toelaten ... zonder dat die iets moeten oplossen.

En als het vandaag niet lukt om van de zon te genieten, dan hoeft ook dat geen nieuwe opdracht te worden.
De zon hoeft niets van ons. Ze schijnt gewoon.

Vandaag is dit mijn kleine uitnodiging ... niet om iets te veranderen, mr om ff op te merken wat er al is.

𝙁𝙤𝙡𝙡𝙤𝙬 𝙩𝙝𝙚 𝙨𝙪𝙣… 𝙣𝙤𝙩 𝙩𝙤 𝙛𝙞𝙣𝙙 𝙮𝙤𝙪𝙧 𝙬𝙖𝙮 𝙨𝙤𝙢𝙚𝙬𝙝𝙚𝙧𝙚, 𝙗𝙪𝙩 𝙨𝙞𝙢𝙥𝙡𝙮 𝙩𝙤 𝙚𝙣𝙟𝙤𝙮 𝙬𝙝𝙚𝙧𝙚 𝙮𝙤𝙪 𝙖𝙧𝙚. ☀️🤍
.. en mag dat voor vandaag al meer dan genoeg zijn..

Liefs,
Sofie
🌻

𝐖𝐚𝐭 𝐚𝐥𝐬 𝐡𝐞𝐭 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐳𝐨𝐳𝐞𝐞𝐫 𝐦𝐨𝐞𝐢𝐥𝐢𝐣𝐤 𝐢𝐬 𝐨𝐦 𝐭𝐞 𝐰𝐞𝐭𝐞𝐧 𝐰𝐚𝐭 𝐣𝐞 𝐰𝐢𝐥𝐭, 𝐦𝐚𝐚𝐫 𝐨𝐦 𝐣𝐞𝐳𝐞𝐥𝐟 𝐭𝐨𝐞 𝐭𝐞 𝐬𝐭𝐚𝐚𝐧 𝐢𝐞𝐭𝐬 𝐭𝐞 𝐰𝐢𝐥𝐥𝐞𝐧?Er is iets wat m...
27/10/2026

𝐖𝐚𝐭 𝐚𝐥𝐬 𝐡𝐞𝐭 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐳𝐨𝐳𝐞𝐞𝐫 𝐦𝐨𝐞𝐢𝐥𝐢𝐣𝐤 𝐢𝐬 𝐨𝐦 𝐭𝐞 𝐰𝐞𝐭𝐞𝐧 𝐰𝐚𝐭 𝐣𝐞 𝐰𝐢𝐥𝐭, 𝐦𝐚𝐚𝐫 𝐨𝐦 𝐣𝐞𝐳𝐞𝐥𝐟 𝐭𝐨𝐞 𝐭𝐞 𝐬𝐭𝐚𝐚𝐧 𝐢𝐞𝐭𝐬 𝐭𝐞 𝐰𝐢𝐥𝐥𝐞𝐧?

Er is iets wat me in mijn werk met mensen telkens opnieuw opvalt ...

Hoe goed we soms geworden zijn in het aanvoelen van wat anderen nodig hebben, terwijl we het contact met onze eigen behoeftes & verlangens onderweg een beetje zijn kwijtgeraakt.
We weten wat er van ons verwacht wordt. We weten hoe we moeten zorgen, aanpassen, rekening houden, verantwoordelijkheid nemen en vooral … blijven doorgaan.

En vaak zijn we daar ook bijzonder goed in geworden.

Maar wanneer ik tijdens een sessie de vraag stel:
"𝙀𝙣 𝙬𝙖𝙩 𝙬𝙞𝙡 𝙟𝙞𝙟 𝙚𝙞𝙜𝙚𝙣𝙡𝙞𝙟𝙠? 𝙒𝙖𝙩 𝙝𝙚𝙗 𝙟𝙞𝙟 𝙣𝙤𝙙𝙞𝙜? 𝙒𝙖𝙖𝙧 𝙫𝙚𝙧𝙡𝙖𝙣𝙜 𝙟𝙞𝙟 𝙣𝙖𝙖𝙧?"
wordt het soms plots heel stil en da''s niet noodzakelijk omdat er geen verlangen ... maar omdat die vraag ons op een plek kan brengen waar we mss al heel lang niet meer geweest zijn.

𝙒𝙖𝙣𝙩 𝙫𝙚𝙧𝙡𝙖𝙣𝙜𝙚𝙣 𝙞𝙨 𝙠𝙬𝙚𝙩𝙨𝙗𝙖𝙖𝙧.

Zolang we bezig zijn met wat we moeten doen, wat verstandig is of wat anderen van ons nodig hebben, hebben we ergens houvast. We kennen onze rol, onze plaats en onze verantwoordelijkheden.
Maar zodra we onze aandacht naar binnen richten en ons afvragen wat we zelf willen, verandert er iets.

Want jezelf toestaan iets te verlangen, betekent ook erkennen dat iets belangrijk voor je is ... en zodra iets belangrijk wordt, ontstaat er ook de mogelijkheid dat je het niet krijgt.

☑️ Dat je afgewezen wordt.
☑️ Dat je iemand teleurstelt.
☑️ Dat je mss iets moet veranderen.
☑️ Of dat je moet voelen hoeveel je iets eigenlijk al die tijd gemist hebt.

En dus komen er vaak andere stemmetjes mee naar boven.

- 𝙈𝙖𝙜 𝙞𝙠 𝙙𝙞𝙩 𝙬𝙚𝙡 𝙬𝙞𝙡𝙡𝙚𝙣?
- 𝙑𝙧𝙖𝙖𝙜 𝙞𝙠 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙩𝙚 𝙫𝙚𝙚𝙡?
- 𝘽𝙚𝙣 𝙞𝙠 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙚𝙜𝙤ï𝙨𝙩𝙞𝙨𝙘𝙝?
- 𝙒𝙖𝙩 𝙖𝙡𝙨 𝙙𝙚 𝙖𝙣𝙙𝙚𝙧 𝙙𝙞𝙩 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙬𝙞𝙡?
- 𝙒𝙖𝙩 𝙖𝙡𝙨 𝙞𝙠 𝙪𝙞𝙩𝙚𝙞𝙣𝙙𝙚𝙡𝙞𝙟𝙠 𝙩𝙤𝙘𝙝 𝙩𝙚𝙡𝙚𝙪𝙧𝙜𝙚𝙨𝙩𝙚𝙡𝙙 𝙬𝙤𝙧𝙙?

Wat ik hierin zo apart vind, is dat we die twijfel of angst soms interpreteren als een teken dat ons verlangen mss niet juist is.

Ik bekijk het graag ook anders.

Mss is er een deel in ons dat ergens naartoe wil bewegen, terwijl een ander deel ons probeert te beschermen tegen de kwetsbaarheid die daarmee gepaard gaat.
En dat beschermende deel is er vaak niet zomaar omdat we mss ooit geleerd hebben dat onze behoeften minder belangrijk waren. Dat aanpassen veiliger voelde dan voor onszelf opkomen. Dat liefde, erkenning of verbinding gemakkelijker bereikbaar waren wanneer we vooral rekening hielden met anderen ... en dan kan het behoorlijk spannend worden om opnieuw te ontdekken wat we zelf willen.

𝘿𝙖𝙖𝙧𝙤𝙢 𝙜𝙚𝙡𝙤𝙤𝙛 𝙞𝙠 𝙙𝙖𝙩 𝙤𝙥𝙣𝙞𝙚𝙪𝙬 𝙞𝙣 𝙫𝙚𝙧𝙗𝙞𝙣𝙙𝙞𝙣𝙜 𝙠𝙤𝙢𝙚𝙣 𝙢𝙚𝙩 𝙟𝙚𝙯𝙚𝙡𝙛 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙖𝙡𝙡𝙚𝙚𝙣 𝙜𝙖𝙖𝙩 𝙤𝙫𝙚𝙧 𝙡𝙚𝙧𝙚𝙣 𝙫𝙤𝙚𝙡𝙚𝙣 𝙬𝙖𝙩 𝙟𝙚 𝙣𝙤𝙙𝙞𝙜 𝙝𝙚𝙗𝙩, 𝙢𝙖𝙖𝙧 𝙤𝙤𝙠 𝙤𝙫𝙚𝙧 𝙡𝙚𝙧𝙚𝙣 𝙫𝙚𝙧𝙙𝙧𝙖𝙜𝙚𝙣 𝙙𝙖𝙩 𝙟𝙚 𝙞𝙚𝙩𝙨 𝙣𝙤𝙙𝙞𝙜 𝙝𝙚𝙗𝙩.

Dat je iets mag verlangen zonder te weten of je het zult krijgen.
Dat je iets graag mag willen zonder het onmiddellijk te moeten verantwoorden.
Dat je bang mag zijn voor afwijzing en toch mag erkennen dat iets belangrijk voor je is.
En vooral ook dat je niet naar elk verlangen hoeft te handelen om het bestaansrecht te geven.

In mijn lichaamsgerichte werk probeer ik daarom ook aandacht te geven aan wat er gebeurt wanneer iemand zijn eigen verlangen begint te voelen.

Wat gebeurt er in je lichaam wanneer je zegt:
"𝙀𝙞𝙜𝙚𝙣𝙡𝙞𝙟𝙠 𝙯𝙤𝙪 𝙞𝙠 𝙝𝙚𝙚𝙡 𝙜𝙧𝙖𝙖𝙜..."?

Voel je ruimte, opluchting of merk je net dat je adem stokt, je lichaam zich aanspant of je hoofd onmiddellijk allerlei redenen begint te bedenken waarom het niet kan?

Soms vertelt ons lichaam iets over hoe spannend het voor ons is geworden om ruimte in te nemen met wat we zelf willen.
En die weg terug naar jezelf begint soms verrassend klein.

Niet met grote levensbeslissingen, mr met jezelf afvragen:

- 𝙒𝙖𝙖𝙧 𝙝𝙚𝙗 𝙞𝙠 𝙤𝙥 𝙙𝙞𝙩 𝙢𝙤𝙢𝙚𝙣𝙩 𝙚𝙞𝙜𝙚𝙣𝙡𝙞𝙟𝙠 𝙗𝙚𝙝𝙤𝙚𝙛𝙩𝙚 𝙖𝙖𝙣?
- 𝙒𝙖𝙩 𝙯𝙤𝙪 𝙞𝙠 𝙠𝙞𝙚𝙯𝙚𝙣 𝙖𝙡𝙨 𝙞𝙠 𝙚𝙫𝙚𝙣 𝙜𝙚𝙚𝙣 𝙧𝙚𝙠𝙚𝙣𝙞𝙣𝙜 𝙝𝙤𝙚𝙛𝙙𝙚 𝙩𝙚 𝙝𝙤𝙪𝙙𝙚𝙣 𝙢𝙚𝙩 𝙬𝙖𝙩 𝙖𝙣𝙙𝙚𝙧𝙚𝙣 𝙫𝙚𝙧𝙬𝙖𝙘𝙝𝙩𝙚𝙣?
- 𝙀𝙣 𝙠𝙖𝙣 𝙞𝙠 𝙢𝙚𝙯𝙚𝙡𝙛 𝙩𝙤𝙚𝙨𝙩𝙖𝙖𝙣 𝙤𝙢 𝙙𝙖𝙩 𝙩𝙚 𝙫𝙤𝙚𝙡𝙚𝙣, 𝙤𝙤𝙠 𝙬𝙖𝙣𝙣𝙚𝙚𝙧 𝙞𝙠 𝙚𝙧 𝙫𝙤𝙤𝙧𝙡𝙤𝙥𝙞𝙜 𝙣𝙞𝙚𝙩𝙨 𝙢𝙚𝙚 𝙙𝙤𝙚?

Voor mij begint echte verbinding met mezelf wel daar. Niet op het moment dat ik precies weet wat ik wil, mr op het moment dat ik mezelf niet langer automatisch voorbijloopt wanneer er een verlangen voelbaar wordt.

𝙒𝙖𝙣𝙩 𝙟𝙚 𝙝𝙤𝙚𝙛𝙩 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙚𝙚𝙧𝙨𝙩 𝙩𝙚 𝙬𝙚𝙩𝙚𝙣 𝙬𝙖𝙩 𝙟𝙚 𝙢𝙚𝙩 𝙟𝙚 𝙫𝙚𝙧𝙡𝙖𝙣𝙜𝙚𝙣 𝙜𝙖𝙖𝙩 𝙙𝙤𝙚𝙣, 𝙫𝙤𝙤𝙧𝙙𝙖𝙩 𝙟𝙚 𝙝𝙚𝙩 𝙢𝙖𝙜 𝙫𝙤𝙚𝙡𝙚𝙣.

En dat voelt voor mij op zich al als een heel mooie 1ste stap terug naar mezelf.

Liefs,
Sofie
🦋

𝐒𝐨𝐦𝐬 𝐛𝐞𝐠𝐫𝐢𝐣𝐩 𝐣𝐞 𝐣𝐞𝐳𝐞𝐥𝐟 𝐭𝐨𝐜𝐡 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐠𝐞𝐞𝐧 𝐦𝐞𝐭𝐞𝐫? 😅Fight, Flight, Freeze & Fawn. Misschien heb je er al van gehoord en dacht ...
26/10/2026

𝐒𝐨𝐦𝐬 𝐛𝐞𝐠𝐫𝐢𝐣𝐩 𝐣𝐞 𝐣𝐞𝐳𝐞𝐥𝐟 𝐭𝐨𝐜𝐡 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐠𝐞𝐞𝐧 𝐦𝐞𝐭𝐞𝐫? 😅

Fight, Flight, Freeze & Fawn. Misschien heb je er al van gehoord en dacht je bij de 1ste uitleg: 𝙖𝙝 𝙟𝙖, 𝙙𝙖𝙩 𝙗𝙚𝙣 𝙞𝙠! Tot je de volgende las en dacht: 𝙤𝙚𝙞, 𝙙𝙖𝙩 𝙚𝙞𝙜𝙚𝙣𝙡𝙞𝙟𝙠 𝙤𝙤𝙠 … En bij nummer 3 & 4 werd het er niet bepaald duidelijker op.

Wel, mss is dat net het interessante eraan, want we zijn nu eenmaal niet zo voorspelbaar als we soms denken. Je kunt bij de ene persoon stevig van je afbijten, terwijl je bij iemand anders amper je mond durft open te doen. Je kunt de hele dag rondrennen en alles onder controle proberen te houden, om 's avonds thuis compleet stil te vallen. En soms ben je zo druk bezig het voor iedereen goed te doen, dat je jezelf ergens onderweg vergeet.

𝙀𝙣 𝙣𝙚𝙚, 𝙙𝙖𝙩 𝙗𝙚𝙩𝙚𝙠𝙚𝙣𝙩 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙙𝙖𝙩 𝙟𝙚 𝙫𝙞𝙚𝙧 𝙫𝙚𝙧𝙨𝙘𝙝𝙞𝙡𝙡𝙚𝙣𝙙𝙚 𝙥𝙚𝙧𝙨𝙤𝙤𝙣𝙡𝙞𝙟𝙠𝙝𝙚𝙙𝙚𝙣 𝙝𝙚𝙗𝙩. 😉

Het betekent vooral dat je lichaam verschillende manieren kent om met spanning, onzekerheid of een gevoel van onveiligheid om te gaan. Welke reactie opduikt, hangt oa af van de situatie, de persoon tegenover je en wat je in het verleden hebt geleerd.

Wat ik in mijn werk telkens opnieuw zo opvallend vind, is dat mensen vaak heel goed kunnen vertellen 𝙝𝙤𝙚 ze reageren, mr veel minder zicht hebben op wat er eigenlijk in hen gebeurt vlak vóór die reactie.

En daar wordt het voor mij pas écht interessant.

Want waarom ga je de ene keer in de aanval en slik je de volgende keer alles in? Wat probeert je lichaam op dat moment voor je te regelen? En is die automatische reactie vandaag eigenlijk nog wel nodig?

𝙈𝙞𝙨𝙨𝙘𝙝𝙞𝙚𝙣 𝙞𝙨 𝙙𝙚 𝙫𝙧𝙖𝙖𝙜 𝙙𝙪𝙨 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙬𝙚𝙡𝙠𝙚 𝙫𝙖𝙣 𝙙𝙚 𝙫𝙞𝙚𝙧 𝙟𝙚 𝙗𝙚𝙣𝙩, 𝙢𝙧 𝙝𝙤𝙚𝙫𝙚𝙚𝙡 𝙠𝙚𝙪𝙯𝙚 𝙟𝙚 𝙣𝙤𝙜 𝙝𝙚𝙗𝙩 𝙬𝙖𝙣𝙣𝙚𝙚𝙧 𝙚𝙚𝙣𝙩𝙟𝙚 𝙝𝙚𝙩 𝙫𝙖𝙣 𝙟𝙚 𝙤𝙫𝙚𝙧𝙣𝙚𝙚𝙢𝙩.

En precies daar valt zoveel te ontdekken. Niet door jezelf nog maar eens te analyseren of in een hokje te stoppen, mr door ook je lichaam bij dat verhaal te betrekken.

Merk je dat bepaalde reacties je telkens opnieuw in de weg zitten en ben je benieuwd wat daar bij jou achter schuilt? Dan mag je me gerust een berichtje sturen. Soms begint iets in beweging te komen wanneer je er eens op een andere manier naar durft te kijken.

Liefs,
Sofie
🍂

𝐅𝐀𝐖𝐍 ... 𝐒𝐨𝐦𝐦𝐢𝐠𝐞 𝐨𝐯𝐞𝐫𝐥𝐞𝐯𝐢𝐧𝐠𝐬𝐬𝐭𝐫𝐚𝐭𝐞𝐠𝐢𝐞ë𝐧 𝐥𝐢𝐣𝐤𝐞𝐧 𝐨𝐩 𝐡𝐞𝐞𝐥 𝐦𝐨𝐨𝐢𝐞 𝐤𝐚𝐫𝐚𝐤𝐭𝐞𝐫𝐞𝐢𝐠𝐞𝐧𝐬𝐜𝐡𝐚𝐩𝐩𝐞𝐧.☑️ Altijd behulpzaam zijn.☑️ Nooit vo...
24/10/2026

𝐅𝐀𝐖𝐍 ... 𝐒𝐨𝐦𝐦𝐢𝐠𝐞 𝐨𝐯𝐞𝐫𝐥𝐞𝐯𝐢𝐧𝐠𝐬𝐬𝐭𝐫𝐚𝐭𝐞𝐠𝐢𝐞ë𝐧 𝐥𝐢𝐣𝐤𝐞𝐧 𝐨𝐩 𝐡𝐞𝐞𝐥 𝐦𝐨𝐨𝐢𝐞 𝐤𝐚𝐫𝐚𝐤𝐭𝐞𝐫𝐞𝐢𝐠𝐞𝐧𝐬𝐜𝐡𝐚𝐩𝐩𝐞𝐧.

☑️ Altijd behulpzaam zijn.
☑️ Nooit voor problemen zorgen.
☑️ Meteen aanvoelen hoe anderen zich voelen.
☑️ Als ‘gemakkelijk in de omgang’ bekendstaan.
☑️ Zeggen: ‘Wat jij het liefst wilt, is voor mij prima.’
☑️ Snel je excuses aanbieden.
☑️ Ervoor zorgen dat het met iedereen goed gaat.
☑️ Degene zijn op wie iedereen kan rekenen.

Mooie kwaliteiten ...
𝙏𝙤𝙩 𝙟𝙚 𝙗𝙚𝙨𝙚𝙛𝙩 𝙙𝙖𝙩 𝙟𝙚 𝙚𝙞𝙜𝙚𝙣𝙡𝙞𝙟𝙠 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙢𝙚𝙚𝙧 𝙬𝙚𝙚𝙩 𝙬𝙖𝙩 𝙅𝙄𝙅 𝙯𝙚𝙡𝙛 𝙬𝙞𝙡𝙩.

Fawn wordt soms omschreven als pleasen, maar daaronder kan iets veel diepers schuilgaan.
Je zenuwstelsel kan geleerd hebben:
𝘼𝙡𝙨 𝙟𝙞𝙟 𝙩𝙚𝙫𝙧𝙚𝙙𝙚𝙣 𝙗𝙚𝙣𝙩 𝙢𝙚𝙩 𝙢𝙞𝙟, 𝙠𝙖𝙣 𝙞𝙠 𝙢𝙚 𝙤𝙤𝙠 𝙫𝙚𝙞𝙡𝙞𝙜 𝙫𝙤𝙚𝙡𝙚𝙣.

De verbinding behouden wordt dan belangrijker dan een grens aangeven. De teleurstelling van een ander voelt bijna ondraaglijk. En ‘nee’ blijft ergens tussen je lichaam en je mond steken.

Het gaat er niet om minder zorgzaam te worden, maar om te ontdekken:
𝙆𝙖𝙣 𝙞𝙠 𝙢𝙚𝙩 𝙟𝙤𝙪 𝙫𝙚𝙧𝙗𝙤𝙣𝙙𝙚𝙣 𝙗𝙡𝙞𝙟𝙫𝙚𝙣 𝙯𝙤𝙣𝙙𝙚𝙧 𝙙𝙚 𝙫𝙚𝙧𝙗𝙞𝙣𝙙𝙞𝙣𝙜 𝙢𝙚𝙩 𝙢𝙚𝙯𝙚𝙡𝙛 𝙩𝙚 𝙫𝙚𝙧𝙡𝙞𝙚𝙯𝙚𝙣?

Dat is een heel andere vorm van veiligheid.

𝙃𝙞𝙚𝙧𝙣𝙖 ... 𝙬𝙖𝙩 𝙖𝙡𝙨 𝙟𝙚 𝙟𝙚𝙯𝙚𝙡𝙛 𝙞𝙣 𝘼𝙇𝙇𝙀 𝙑𝙄𝙀𝙍 𝙝𝙚𝙧𝙠𝙚𝙣𝙩?

Liefs,
Sofie

𝐉𝐞 𝐤𝐮𝐧𝐭 𝐚𝐚𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐯𝐥𝐮𝐜𝐡𝐭𝐞𝐧 𝐳𝐢𝐣𝐧 𝐳𝐨𝐧𝐝𝐞𝐫 𝐞𝐞𝐧 𝐬𝐭𝐚𝐩 𝐭𝐞 𝐯𝐞𝐫𝐳𝐞𝐭𝐭𝐞𝐧.Vluchten betekent niet altijd dat je letterlijk weggaat.Soms ...
20/10/2026

𝐉𝐞 𝐤𝐮𝐧𝐭 𝐚𝐚𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐯𝐥𝐮𝐜𝐡𝐭𝐞𝐧 𝐳𝐢𝐣𝐧 𝐳𝐨𝐧𝐝𝐞𝐫 𝐞𝐞𝐧 𝐬𝐭𝐚𝐩 𝐭𝐞 𝐯𝐞𝐫𝐳𝐞𝐭𝐭𝐞𝐧.
Vluchten betekent niet altijd dat je letterlijk weggaat.

Soms ziet het er juist bijzonder productief uit.
☑️ Werken.
☑️ Plannen.
☑️ Poetsen.
☑️ Op je gsm kijken.
☑️ Aan alweer een nieuw project beginnen.
☑️ Tien stappen vooruitdenken.
☑️ Elk vrij moment in je agenda opvullen.
☑️ En tegen anderen zeggen: “Ik ben gewoon iemand die graag bezig is.”

Misschien … maar soms is voortdurend bezig zijn ook een heel slimme manier om nooit te hoeven voelen wat er gebeurt als we stoppen.

Want voor sommige zenuwstelsels voelt stilvallen niet meteen als rust.
𝙃𝙚𝙩 𝙫𝙤𝙚𝙡𝙩 𝙤𝙣𝙫𝙚𝙧𝙩𝙧𝙤𝙪𝙬𝙙.
En wat onvertrouwd is, kan onveilig aanvoelen.

Dus in plaats van ons af te vragen: “Waarom kan ik me nu niet gewoon ontspannen?”
kunnen we nieuwsgierig worden naar: “𝙒𝙖𝙩 𝙜𝙚𝙗𝙚𝙪𝙧𝙩 𝙚𝙧 𝙞𝙣 𝙢𝙞𝙟 𝙖𝙡𝙨 𝙞𝙠 𝙥𝙡𝙤𝙩𝙨 𝙣𝙞𝙚𝙩𝙨 𝙢𝙚𝙚𝙧 𝙝𝙤𝙚𝙛 𝙩𝙚 𝙙𝙤𝙚𝙣?”

Die vraag kan ons veel meer vertellen.

𝙃𝙞𝙚𝙧𝙣𝙖: 𝘽𝙀𝙑𝙍𝙄𝙀𝙕𝙀𝙉 … 𝙬𝙖𝙣𝙩 𝙙𝙞𝙘𝙝𝙩𝙠𝙡𝙖𝙥𝙥𝙚𝙣 𝙞𝙨 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙝𝙚𝙩𝙯𝙚𝙡𝙛𝙙𝙚 𝙖𝙡𝙨 𝙚𝙧 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙤𝙢 𝙜𝙚𝙫𝙚𝙣.

Veel liefs,
Sofie & Andreas
🍂

“𝐈𝐤 𝐰𝐞𝐞𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐧𝐢𝐞𝐭.”Soms betekenen die 4 woorden gewoon precies dat.En soms … kan iemand op dat moment ook echt niet bij ...
19/10/2026

“𝐈𝐤 𝐰𝐞𝐞𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐧𝐢𝐞𝐭.”

Soms betekenen die 4 woorden gewoon precies dat.

En soms … kan iemand op dat moment ook echt niet bij het antwoord.

𝙁𝙧𝙚𝙚𝙯𝙚 kan er bijvoorbeeld zo uitzien dat je tijdens een discussie naar iemand kijkt en werkelijk geen idee hebt wat je moet zeggen.

☑️ Het wordt helemaal leeg in je hoofd.
☑️ Je voelt je verdoofd.
☑️ Je wordt plots ontzettend moe.
☑️ Je weet dat je iets moet doen, maar op de een of andere manier lukt het je niet om eraan te beginnen.
☑️ Je wilt iets zeggen, maar vindt de woorden niet.

En achteraf denk je: “Waarom heb ik nu niet gewoon iets gezegd?”

Van buitenaf kan freeze eruitzien als vermijding, onverschilligheid of zelfs luiheid.

Maar vanbinnen kan het helemaal anders aanvoelen.

𝙅𝙚 𝙯𝙚𝙣𝙪𝙬𝙨𝙩𝙚𝙡𝙨𝙚𝙡 𝙝𝙚𝙚𝙛𝙩 𝙖𝙡𝙨 𝙝𝙚𝙩 𝙬𝙖𝙧𝙚 𝙤𝙥 𝙙𝙚 𝙧𝙚𝙢 𝙜𝙚𝙩𝙧𝙖𝙥𝙩.

Dat betekent natuurlijk niet dat elk moment van uitstelgedrag of stilte meteen een freeze-reactie is.

Maar soms is de interessantste vraag niet:
“Waarom doe ik dit nu weer niet?”

Maar eerder:
“Wat gebeurt er eigenlijk in mijn lichaam wanneer ik het probeer?”

En geloof me, in dat verschil kan een wereld aan informatie schuilzitten.

𝙑𝙤𝙡𝙜𝙚𝙣𝙙𝙚 𝙠𝙚𝙚𝙧: 𝙁𝘼𝙒𝙉 … 𝙢𝙞𝙨𝙨𝙘𝙝𝙞𝙚𝙣 𝙬𝙚𝙡 𝙙𝙚 𝙗𝙚𝙨𝙘𝙝𝙚𝙧𝙢𝙞𝙣𝙜𝙨𝙨𝙩𝙧𝙖𝙩𝙚𝙜𝙞𝙚 𝙬𝙖𝙖𝙧 𝙬𝙚 𝙝𝙚𝙩 𝙫𝙖𝙖𝙠𝙨𝙩 𝙘𝙤𝙢𝙥𝙡𝙞𝙢𝙚𝙣𝙩𝙚𝙣 𝙫𝙤𝙤𝙧 𝙠𝙧𝙞𝙟𝙜𝙚𝙣.

Liefs,
Sofie & Andreas 🙌🏼

𝐅𝐈𝐆𝐇𝐓 𝐳𝐢𝐞𝐭 𝐞𝐫 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐚𝐥𝐭𝐢𝐣𝐝 𝐮𝐢𝐭 𝐚𝐥𝐬 𝐛𝐨𝐨𝐬𝐡𝐞𝐢𝐝.Soms klinkt het eerder als:☑️ “Nee, laat maar. Ik doe het zelf wel.”☑️ Iemand...
18/10/2026

𝐅𝐈𝐆𝐇𝐓 𝐳𝐢𝐞𝐭 𝐞𝐫 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐚𝐥𝐭𝐢𝐣𝐝 𝐮𝐢𝐭 𝐚𝐥𝐬 𝐛𝐨𝐨𝐬𝐡𝐞𝐢𝐝.

Soms klinkt het eerder als:

☑️ “Nee, laat maar. Ik doe het zelf wel.”
☑️ Iemand verbeteren omdat die het niet doet zoals jij het zou doen.
☑️ Geïrriteerd raken wanneer plannen plots veranderen.
☑️ Meteen een antwoord willen. 𝙉𝙐.
☑️ Al naar een oplossing zoeken terwijl de ander nog probeert uit te leggen hoe hij of zij zich voelt.
☑️ Of je opvallend ongemakkelijk voelen wanneer je de controle niet hebt.

Fight betekent niet noodzakelijk roepen, agressief reageren of met deuren slaan ... soms uit het zich veel subtieler.

Het kan een manier zijn waarop je zenuwstelsel probeert om opnieuw 𝙘𝙤𝙣𝙩𝙧𝙤𝙡𝙚, 𝙯𝙚𝙠𝙚𝙧𝙝𝙚𝙞𝙙 𝙤𝙛 𝙜𝙧𝙞𝙥 te krijgen wanneer er onderliggend iets onveilig aanvoelt.

En net daarom werkt jezelf vertellen dat je “𝙚𝙚𝙣𝙨 𝙧𝙪𝙨𝙩𝙞𝙜 𝙢𝙤𝙚𝙩 𝙙𝙤𝙚𝙣” vaak zomaar niet.

En op dat momemt is er eigenlijk een veel interessantere vraag die je jezelf kunt stellen:

“𝙒𝙖𝙩 𝙫𝙤𝙚𝙡𝙩 𝙚𝙧 𝙤𝙥 𝙙𝙞𝙩 𝙢𝙤𝙢𝙚𝙣𝙩 𝙯𝙤 𝙗𝙚𝙙𝙧𝙚𝙞𝙜𝙚𝙣𝙙 𝙫𝙤𝙤𝙧 𝙢𝙞𝙟?”

Niet om je gedrag goed te praten, mr om te begrijpen wat er eigenlijk achter schuilgaat.

Want wanneer je begint te begrijpen waartegen je jezelf probeert te beschermen, ontstaat er ook ruimte om te kijken naar wat eronder zit.

𝙑𝙤𝙡𝙜𝙚𝙣𝙙𝙚 𝙠𝙚𝙚𝙧: 𝙁𝙇𝙄𝙂𝙃𝙏 ... 𝙚𝙣 𝙬𝙖𝙖𝙧𝙤𝙢 𝙖𝙡𝙩𝙞𝙟𝙙 𝙢𝙖𝙖𝙧 𝙗𝙚𝙯𝙞𝙜 𝙯𝙞𝙟𝙣 𝙚𝙣 𝙤𝙣𝙜𝙚𝙡𝙤𝙤𝙛𝙡𝙞𝙟𝙠 𝙥𝙧𝙤𝙙𝙪𝙘𝙩𝙞𝙚𝙛 𝙯𝙞𝙟𝙣 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙣𝙤𝙤𝙙𝙯𝙖𝙠𝙚𝙡𝙞𝙟𝙠 𝙞𝙨 𝙬𝙖𝙩 𝙝𝙚𝙩 𝙡𝙞𝙟𝙠𝙩.

Liefs,
Sofie & Andreas
🍂

𝐖𝐚𝐭 𝐚𝐥𝐬 𝐡𝐞𝐭 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐠𝐞𝐰𝐨𝐨𝐧 ‘𝐣𝐨𝐮𝐰 𝐤𝐚𝐫𝐚𝐤𝐭𝐞𝐫’ 𝐢𝐬?“Ik denk overal te veel over na.”“Ik kan niet stilzitten.”“Ik ga conflicten l...
16/10/2026

𝐖𝐚𝐭 𝐚𝐥𝐬 𝐡𝐞𝐭 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐠𝐞𝐰𝐨𝐨𝐧 ‘𝐣𝐨𝐮𝐰 𝐤𝐚𝐫𝐚𝐤𝐭𝐞𝐫’ 𝐢𝐬?

“Ik denk overal te veel over na.”
“Ik kan niet stilzitten.”
“Ik ga conflicten liever uit de weg.”
“Ik zet anderen altijd op de eerste plaats.”

We zeggen het vaak alsof het een waarheid is ... alsof het nu eenmaal is wie we zijn.

Maar soms vertellen die uitspraken ook een ander verhaal, nl dat van een zenuwstelsel dat geleerd heeft om ons te beschermen.

Altijd vooruitdenken om verrassingen te voorkomen.
Blijven doorgaan omdat tot rust komen onwennig voelt.
Jezelf terugtrekken zodra er spanning ontstaat.
Aanvoelen wat een ander nodig heeft, terwijl je eigen behoeften naar de achtergrond verdwijnen.

Dat zijn niet persé bewuste keuzes. Het kunnen reacties zijn die ooit hielpen om je veilig te voelen.

Misschien herken je de woorden 𝐯𝐞𝐜𝐡𝐭𝐞𝐧, 𝐯𝐥𝐮𝐜𝐡𝐭𝐞𝐧, 𝐛𝐞𝐯𝐫𝐢𝐞𝐳𝐞𝐧 𝐨𝐟 𝐩𝐥𝐞𝐚𝐬𝐞𝐧. In het dagelijks leven kunnen zulke beschermingsreacties er subtiel uitzien. Zo subtiel dat je ze bent gaan zien als een deel van je karakter.

Er anders naar kijken kan ruimte geven. En dat niet om jezelf een label te geven, maar om met meer begrip te onderzoeken wat er bij jou gebeurt. Want “zo ben ik nu eenmaal” is niet altijd het hele verhaal.

Stap voor stap kun je leren opmerken wat je nodig hebt en oefenen met andere manieren om te reageren, op een tempo dat bij jou past.

Herken je jezelf hierin en wil je graag samen onderzoeken wat er bij jou speelt? Vanaf 𝟏𝟓 𝐧𝐨𝐯𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫 heb ik weer wat ruimte om nieuwe cliënten te begeleiden.

Heb je eerst nog vragen, of wil je ff aftasten of mijn begeleiding bij je past? Stuur me gerust een persoonlijk bericht of neem contact op via de contactpagina van mijn website. De link vind je in de 1ste reactie hieronder.

Liefs,
Sofie
🙌

De paradox van het padEr zit iets bijzonders in hoe we als mens voortdurend op zoek zijn naar onze weg. We willen weten ...
13/10/2026

De paradox van het pad

Er zit iets bijzonders in hoe we als mens voortdurend op zoek zijn naar onze weg. We willen weten waar we naartoe gaan, welke richting juist is en hoe we kunnen herkennen dat we goed bezig zijn.

We spreken over ons levenspad, ons groeiproces en ons helingsproces ... alsof er ergens een route bestaat die we kunnen ontdekken en vervolgens gewoon moeten volgen.

Ik ben daar eigenlijk doorheen de jaren anders naar gaan kijken, zowel door mijn eigen ervaringen als door het werk dat ik vandaag doe.

Want hoe meer ik me verdiep in de mens, in het lichaam en in de manier waarop onze ervaringen ons vormen, hoe meer ik besef dat het leven zich nauwelijks laat uitstippelen.

En toch vraagt het ons voortdurend om stappen te zetten en daar zit voor mij de paradox van het pad.

We verlangen naar houvast, terwijl het leven ons telkens opnieuw confronteert met het onbekende. We zoeken zekerheid in een proces dat voortdurend in beweging is.

Ook in mijn werk als somatisch therapeut kom ik dit tegen.

Mensen komen met een verlangen naar verandering. Ze willen begrijpen waarom ze telkens in dezelfde patronen terechtkomen, waarom hun lichaam bepaalde reacties blijft vertonen of waarom iets uit het verleden vandaag nog zoveel impact en invloed heeft.

En dat verlangen begrijp ik hééél goed.

Alleen merk ik hoe snel persoonlijke groei opnieuw iets wordt waarin we moeten presteren. We willen vooruitgang voelen, resultaten zien, oude stukken achter ons laten. En wanneer dat ff niet lukt, ontstaat de gedachte dat we vastzitten of iets verkeerd doen of er toch nog niet zijn.

Terwijl het lichaam soms een heel ander tempo aangeeft.

Het draagt een geschiedenis die zich niet zomaar laat herschrijven. Reacties die ooit nodig waren om ons veilig te houden, verdwijnen niet omdat we ze ondertss begrijpen.

Daar is tijd voor nodig ... ervaring ... veiligheid en vooral de ruimte om te mogen voelen wat er werkelijk aanwezig is.

Ik heb geleerd dat juist die momenten waarop we denken nergens te geraken, bijzonder waardevol kunnen zijn.

Een grens die we voor het eerst voelen ...
Een emotie die eindelijk ruimte krijgt ...
Een stilte waarin we onszelf niet langer hoeven af te leiden ...
Of het eenvoudige besef dat we vandaag nog niet klaar zijn voor een volgende stap.

Ook daarin gebeurt iets.

We zijn zo gewend geraakt om ons leven te beoordelen vanuit waar we staan ten opzichte van waar we denken te moeten zijn, dat we soms voorbijgaan aan alles wat zich onderweg al heeft ontwikkeld.

En daarin zit voor mij aan iets essentieels.

Het pad bestaat niet als een vastgelegde weg die ergens op ons ligt te wachten. Het krijgt vorm door onze ervaringen, onze keuzes, onze ontmoetingen en ook door de momenten waarop het leven ons volledig uit evenwicht brengt.

Soms herkennen we pas veel later de betekenis van een bepaalde periode. Soms ontdekken we dat een omweg ons dichter bij onszelf heeft gebracht dan de richting die we oorspronkelijk voor ogen hadden.

Ik geloof steeds meer in de waarde van leren aanwezig te blijven in dat proces. Met nieuwsgierigheid naar onszelf, met respect voor ons lichaam en met de bereidheid om onze overtuigingen onderweg te laten veranderen.

Dat is ook wat ik in mijn werk wil meegeven.

Dat er ruimte mag zijn voor ieders eigen ritme. Dat veiligheid & vertrouwen mogen groeien. Dat we niet voortdurend iets hoeven te bereiken om te kunnen erkennen dat er beweging is.

En dat we onderweg ook gewoon mogen leven.

Want uiteindelijk is dat voor mij de paradox van het pad.

Er is geen pad dat voor ons uitgestippeld ligt. En toch ontstaat er een weg, telkens wanneer we bereid zijn om onze eigen stappen te zetten.

En mss is de grootste uitdaging daarbij wel om te vertrouwen dat ook de stappen waarvan we de richting nog niet begrijpen, deel uitmaken van ons verhaal.

REAL is my new STRONG.

Veel liefs,
Sofie
👣

Adres

Mgr. Meulemanstraat 52
Sint-Lievens-Houtem
9520

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Oshun Bodywork nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact Opnemen Met De Praktijk

Stuur een bericht naar Oshun Bodywork:

Snelkoppelingen

Delen

Categorie

Klinieken in de buurt


Andere Therapeut in Sint-Lievens-Houtem

Alles Zien