YoucANN, Balei 3, Sint-Lievens-Houtem (2026)

05/06/2026

Als je in Napels een blousje vond met de kleur van je ogen…. 🩵

29/05/2026

Uit het leven van elke dag.

Waar denk ik aan?
Ik overdenk mijn week en mijmer even.
Een meisje uit het zesde nam me deze week in vertrouwen. Nadat ik tijdens de les bij haar ging, en zei:”ik zie dat je energie anders is dan anders. Weet dat ik hier ben als je er over wil delen”… na de les, toen iedereen weg was en de klas leeg, op ons twee na, kwam ze mij vertellen dat ze net voor het eerst haar maandstonden had gekregen. We praten er even over, en ze verdween weer glimlachend… haar energie was weer zoals gewoonlijk.
Twee uur daarna, heb ik de kindjes van het derde leerjaar. Eentje komt me direct vragen: “juf, mag ik jou straks iets vertellen?”
Ik zeg:”uiteraard! Je bent altijd welkom!”
Ze komt me vertellen dat haar poes bij de veearts is, dat ze bang is dat ze gaat sterven.
Ze wringt zich in mijn armen. Ik knuffel haar en zeg dat ik haar verdriet begrijp.
Op het eind van de les, vertelt ze mij:”ik ben thuis al iets aan knutselen voor jou, voor op het einde van het schooljaar…”. Ze glimlacht trots.
Ik zeg haar hoe fijn ik dat vind…
Tijdens de wandeling met de klas om vuil te rapen - naar aanleiding van de les plastiekafvalberg - zoekt ze de hele tijd mijn hand. Haar handje in mijn hand. Langs de andere kant komt een meisje mijn hand opzoeken, die ooit gepest geweest is, en waar ik samen met de klas rond gewerkt heb.

Ik heb geen onderwijsdiploma - wél een pedagogisch diploma - en ik heb geen Zedenleer diploma. Maar ik zie wél het belang van de vakken Levensbeschouwing. Het zijn de momenten waarop kinderen niet het gevoel hebben te moeten presteren, waar ze volledig zichzelf kunnen zijn met alles wat er is.

Misschien dat mevrouw de minister hier ook even rekening kan mee houden?

Ann
Oa juf Zedenleer (naast nog enkele andere jobs)

25/05/2026

Deze ochtend,
weinig plannen,
een groot stuk van de dag
ligt nog vrij blanco voor mij.
Leeg…
en dan durven er al eens gedachten binnen sluipen…heel veel gedachten.

Ik observeer deze dan;
dat is vaak erg interessant
Soms zijn deze wat je zou noemen “positief”
en soms zijn deze minder opbouwend.
Op zich geloof ik niet eens in positief
en negatief, want ook dat zijn gedachten,
en dan nog eens polariserende en
ook nog eens veroordelende gedachten…

Deze ochtend kijk ik mijn telefoon na
en plots komt een berichtje binnen,
zomaar,
uit het niets,
van een lieve collega.

“Hey Ann, hoe gaat het met jou?”

De vraag komt binnen. BAM! 💥
Ik vind zelfs niet direct een antwoord.
Ik sta verstomd…
Ik denk: “ik weet het eigenlijk niet zo goed
hoe het met mij gaat.”

Eerst komen er extra nieuwe gedachten.
“Amai, iemand die echt interesse heeft in hoe het mij gaat?”
Want na 4 jaar single,
mis je soms wel wat gezelschap.
Al zal dat voor mij nooit dé reden zijn
om opnieuw iets te starten…

Maar opnieuw naar de vraag,
want er zijn méér lagen...
Het lijkt even of de vraag mij opnieuw brengt
naar mijn gevoel.
En ik ben er blij om.
Of het nu “goed” of “niet goed” gaat,
(By the way: ook daar geloof ik niet in, het gaat gewoon zoals het gaat)
maar los daarvan: het is zo belangrijk
dat iemand ons dat af en toe vraagt.

We zitten zo vaak vast in onze gedachten,
dat ons voelen verdwijnt.
Dat we contact met ons lijf verliezen.
En ik heb dat zélf nog erg weinig,
en ik help nét erg vaak anderen
om dat contact met hun voelen terug te vinden,
maar ik besefte net dat ook ik
af en toe iemand nodig heeft die me
die simpele vraag stelt…
Dat is zo belangrijk!

Laten we elkaar erg vaak die vraag stellen.
En aan diegene die de vraag ontvangt:
het gaat er vaak niet eens om of het “goed” of “minder goed” gaat, het gaat er gewoon om dat je VOELT! En uit je hoofd zakt naar je lijf…
En vooral dat je weet dat er iemand oprecht
bezorgd is om jou en wil weten hoe het met jou gaat… hoe mooi is dat!

Bij deze dus, mijn vraag aan jou:

HOE GAAT HET MET JOU?

Laten we dat vooral veel vragen!

Liefs,
Ann

22/05/2026

Lady in red 🎶
Ne keer zot doen. 🤗

17/05/2026

En toen kwamen we aan de gate, met een voorlopige boardingpass, zonder stoel er op vermeld.
De stewardess zei: “the plane is overbooked”…
Dit had ik wel al eerder gehoord, dus ik maakte mij voorlopig geen zorgen.
Tot het dus wél écht zo bleek te zijn. Dit gebeurt dus echt! We kregen de keuze:”één iemand mag mee en die krijgt als compensatie een business class plekje. De andere heeft geen plek meer… ofwel blijven jullie samen hier
Ik moest hier niet eens over nadenken. Mijn dochter mocht vertrekken. Ik zou wel blijven. Daar was geen twijfel over mogelijk.
De dochter zei nog even:”maar mama, ik kan ook blijven en wachten e… Waarom zou jij moeten blijven?”
Ik zei: “Omdat ik de mama ben en dat is nu éénmaal wat mama’s doen”. Ik dacht even verder en besefte dat als er een kogel zou worden geschoten, ik me ook op haar (of haar zus) zou gooien, om hen te redden. Dat is toch de wet van de natuur.
In elk geval: mijn jongste geniet nu van haar business class plekje en kan toosten op mij. En ik, ik geraak er wel. Ik ben altijd al thuis geraakt, thuis bij mezelf. En ook dat was vaak met een tussenstop en wat later dan verwacht.
Safe travels, lieve schat. Mama komt je wel achterna. Is het vandaag niet, dan is het morgen.

15/05/2026

Having a great time with your adult children is often described as visiting with the most beautiful and precious part of your life…💞

05/05/2026

En plots bedacht ik me iets heel belangrijks.
Ik had nog meer gelijk met mijn ex-partner dan ik dacht. We hielden allebei niet genoeg van mij. We hielden allebei veel meer van hem.
Het was op het moment dat ik mezelf graag begon te zien, dat de puzzel niet meer passend was.
Wat een mooi inzicht!
En wat een evolutie heb ik gemaakt…

Ann

04/05/2026

Ik sprak vandaag een vrouw die ik ooit heb aangenomen toen ik nog zaakvoerder was.
Ze kwam van een vorige werkgever, die haar zelfvertrouwen helemaal naar beneden had gehaald. Uiteindelijk kon ze ook niet blijven bij ons omdat ze niet geschikt was voor de job, maar we hadden wel een heel fijne samenwerking en hebben best ook veel plezier gehad samen. Ik moest haar dus ook laten gaan, maar heb het helemaal anders aangepakt dan haar vorige baas. (Hij voelde zich duidelijk “baas”, ik heb mezelf altijd meer als “coach” gezien ). Ik heb benadrukt dat ze echt veel talenten had, alleen niet diegene die wij toen zochten. We huilden zelfs samen toen ze ging.
Vandaag sprak ik haar - na zoveel jaar - weer even en ze zei “jij bent altijd blijven “hangen”, jij kwam op het juiste moment in mijn leven. Ik had jou toen echt net nodig…”
Ik vond het zo fijn om te weten dat ik een verschil heb gemaakt in haar leven. En vooral dat ze het onthouden had. Dat ze mij onthouden had.
Dat zijn de momenten waar ik voor leef!
Zowel op school, in mijn coachingsbedrijf, als in het dagelijks leven.
Ik zie mezelf echt als iemand met een missie. Zoals een vlinder ben ik. Jarenlang in het donker gezeten, bekneld, en klein. Maar nu fladderend van hier naar daar, om overal iets moois te proberen brengen. En soms lukt dat niet, en soms lukt dat wel. Ik blijf fragiel, en je hoeft me niet proberen te vangen, anders ga ik dood, maar laat me fladderen en Ik LEEF!

Ann

30/04/2026

Voor al wie momenteel in een rouwproces zit of voor een rouwproces staat… durf jezelf de tijd te gunnen.

24/04/2026

Mijn dromedaris en ik… 🐪
en de boodschap die hij mij te brengen had.

De berbers kozen voor elk van ons,
vrouwen,
een dromedaris uit.

Ik kreeg de dikste, de grootste, de oudste, het Alpha-mannetje, diegene die als enige zijn tanden aan mij had laten zien en gegromd had, diegene die mij wat schrik aanjoeg, en diegene die als eerste vooraan in de rij liep…

Toen we een hele dag onderweg waren op die dromedaris 🐪 (amai, mijn liezen!), vroeg Iris ons: “denk allemaal eens na waarom jij nu precies die dromedaris toegewezen kreeg”…

Ik had eerst geen idee…

Tot ik plots twee dingen binnenkreeg. Het eerste kwam via één van de andere vrouwen.
Ze zei “ja, waarom krijg jij die? Misschien omdat jij diegene bent die hem aan kunt….”

Terwijl we - bijna in trance van het wiebelden - verder vervoerd werden door de woestijn,
kreeg ik zélf ook iets binnen!
“Ja! Het is de papa dromedaris, de Alphaman, en ik ben nog nooit echt gedragen geweest, niet door een man, niet door een papa…en nu mag ik me eindelijk eens laten dragen door dit sterke mannelijke wezen! Het is tijd voor mij om gedragen te worden!…”

Dat raakte mij! De tranen rolden achter mijn zonnebril naar beneden, waar ik ze stiekem kon weg wrijven met mijn tulband.

De hele verdere weg heb ik mij bewust laten dragen. Ik heb mijn handen in overgave met de handpalmen omhoog gehouden…
Het was nu eindelijk veilig om mij te laten “dragen”…
Wat een prachtige ervaring!

(Dankjewel voor de reis, Iris 😘)

Ann

YoucANN

05/06/2026

29/05/2026

25/05/2026

22/05/2026

17/05/2026

15/05/2026

05/05/2026

04/05/2026

30/04/2026

24/04/2026

Adres

Website

Meldingen

Snelkoppelingen

Delen