24/03/2026
Na een periode van stilte op sociale media — iets wat ik wil delen vanuit 32 jaar praktijk.
Burn-out gaat zelden over te veel werk.
Het gaat over werk dat niet meer telt.
Over inspanningen die als vanzelfsprekend worden beschouwd — nooit gezien, nooit gewaardeerd.
Over aanwezig zijn zonder van belang te zijn.
Het antidotum begint niet met minder werken.
Het begint met een andere vraag:
Mag je vanuit jouw eigenheid een meerwaarde betekenen voor jouw verantwoordelijke, jouw organisatie — die gezien, ontvangen en gewaardeerd wordt?
Mag je in jouw rol een bestaansrecht ontwikkelen — voelen dat je van nut bent?
Geen krachtiger interne motivator mogelijk dan bestaansrecht via geven mogen ontwikkelen.
Wie intern gemotiveerd wordt vanuit bestaansrecht gaat graag werken, wil zijn werk zo goed mogelijk doen, neemt spontaan verantwoordelijkheid.
Daar werk ik al 32 jaar mee.
En ik ben dit nu voor het eerst aan het documenteren.
Herken jij dit — in jezelf, of in mensen rond jou?