04/11/2026
Soms ben je gewoon moe.
En heb je geen zin om uit te leggen waarvan.
Dan wil je gewoon in stilte aankomen.
Je ogen sluiten.
En alles even binnen laten komen.
De dans tussen klank en stilte.
De momenten waarop je ademhaling vanzelf wat dieper wordt.
Waar een zachte zucht te horen is — en begrepen wordt.
Niemand vraagt iets van je.
En toch wordt alles voor je klaargelegd.
Een mat om op te liggen.
Een kussen om je hoofd te laten rusten.
Een zachte deken om onder weg te kruipen.
Een moment waarin geen woorden nodig zijn.
Geen uitleg.
Niets wat je moet oplossen, vertellen of doen.
En aan het einde?
Een warme kop thee.
Wat chocolade en nootjes.
Even rustig terug landen in het hier en nu.
Voordat je weer de deur uitstapt.
Terug naar je leven.