07/08/2026
Sommige plekken ruiken naar herinneringen. Een boerderij is er zo één.
Onlangs brachten we met enkele bewoners een bezoek aan de boerderij van onze collega Deborah. Wie haar alleen kent als zorgkundige, weet misschien niet dat ze daarnaast ook mama is van twee kleine kapoenen én mee de schouders zet onder het leven op de boerderij. Een leven dat vroeg begint en eigenlijk nooit stopt. Des te mooier dat ze ons tijdens haar verlof met open armen wilde ontvangen.
En wat een dag werd het.
We werden begroet door nieuwsgierige kalfjes, een overenthousiaste Jack Russell-puppy en een geduldig paard dat zich maar al te graag liet aaien. Ook de nieuwste aanwinst, een schattige pony, stal moeiteloos de show. Er werd geknuffeld, gelachen, gevoederd en vol verwondering rondgekeken. Bewoners gaven een kalfje de fles, bewonderden tractors van dichtbij en af en toe trok iemand er even alleen op uit. Firmin bijvoorbeeld. Zo geboeid door alles wat er te zien was, dat hij op eigen houtje het erf verder ging verkennen.
Want een boerderij doet iets met mensen. De geur van hooi en mest, het ritme van de dieren, het geluid van een tractor in de verte... Het zijn geuren en geluiden die herinneringen wakker maken. Herinneringen aan een jeugd die voor sommigen nooit echt verdwenen is.
Als afsluiter genoten we samen van een glaasje verse melk op het terras. Niet omdat het iets uitzonderlijks was, maar net omdat het zo gewoon was.
Misschien schuilt daarin wel de kracht van zo'n dag. Je hoeft niet ver te reizen om mensen gelukkig te maken. Soms volstaan een erf, een paar nieuwsgierige kalfjes, vuile handjes en iemand die de tijd neemt om zijn wereld even met je te delen.
Aan de foto's hoef je eigenlijk niets meer toe te voegen. Je ziet het in de ogen. Verwondering. Plezier. Herkenning.
Sommige dagen laten geen diepe sporen na in de modder, maar wel in een mensenhart. ❤️