01/12/2022
Ik beleefde mijn dromen over deze bevalling alsof ze levensecht waren en beleefde deze bevalling alsof het een droom was.
Het ging deze keer allemaal snel dus ik schreef om een kort verhaal lang te maken.
Mijn geboorteplan was deze keer geen vier bladzijden, maar één zin: ik wil zelf bevallen en niet verlost worden. Verlost worden klinkt voor mij even zwaar als het voelt.
Tijdens deze zwangerschap verloste ik mezelf wel van enkele connecties. Banden die zó lek waren dat de energie te ver zat om deze voor de zoveelste keer terug op te pompen. Ik pompte deze keer mijn energie in mezelf en mijn gezin en ik werd fysiek dan wel zwaarder, in mijn hoofd werd het lichter tot helder tot zuiver. Schoon schip maken zoals Anna Myrte Korteweg beschreef in Vrije Geboorte.
Tijdens de prenatale consultaties kon ik af en toe mijn hart luchten en kreeg elke verlossing een plaats, wat voor mij nodig was ter voorbereiding op een gouden bevalling.
Ik wenste een bevalling van goud. Die gouden bevalling was er in mijn dromen eentje waarin ik zelf de regie nam. Eentje waar ik op het moment zelf wou beslissen wat er zou gebeuren en wie hier deel van mocht uitmaken. Eentje die niet te lang zou duren. Eentje die mijn man en dochtertje samen konden beleven. Eentje waar ik geen medische hulp voor nodig had. Eentje die mijn zus ooit ook zou willen en eentje die ik elke vrouw zou willen toewensen.
Op 41+2 weken was het zover. Na weken voorweeën was het deze keer voor echt en ik kroop precies in mijn eigen droom. Elke wee omarmde ik en maakte ik ruimte in mijn be**en om plaats te geven aan de baby. Tussen de weeën door kon ik letterlijk wegdromen over de bevalling die ik straks ging beleven. Ik maakte na anderhalf uur mijn man wakker om ons bevallingsnest klaar te maken en belde nog een uurtje later mijn zus op die bij Billie en mij op bed kwam zitten. Toen ik druk voelde mocht mijn man de vroedvrouw bellen en alleen al de stem horen van Sofie bracht rust. Niet veel later kwam dokter Niek er ook bij. Samen vormde iedereen een sterke omkadering rond mijn verhaal.
Zonder woorden nam ik de regie en voelde iedereen goed aan wat te doen. Of eerder wat niet te doen, maar er gewoon te zijn. Toen ik druk voelde was ik zó opgelucht dat ik de arbeidsweeën niet meer mentaal moest verwerken. Mijn hoofd gaf de controle over aan mijn lichaam en eindelijk voelde ik wat ik in theorie al langer wist over de vergelijking tussen een orgasme en een geboorte. Ook al voelt het compleet anders, het mechanisme van dit type loslaten voelt hetzelfde.
Ik stapte in bad en niet veel later kwam Billie erbij. Ik voelde bij mezelf waar het hoofdje zat en voelde het tijdens het meeduwen lager komen. Ik liet mijn man die ondertussen ook in bad zat aan het hoofdje voelen en voelde door zijn verbazing een bepaalde manier van trots op mezelf en de baby. Nog trotser was ik op Billie, die rustig in de armen van mijn man toekeek naar de geboorte van haar zusje.
De oxytocine gierde door mijn lijf. Ik liet het hoofdje van de baby niet meer los en wou haar de volgende wee laten geboren worden. Toen haar hoofdje er was kon ik haar uitwendige spildraai bewonderen en haar helemaal zelf naar de buitenwereld begeleiden.
Mijn lieve zus filmde mijn bevalling, waaruit bleek dat mijn eerste woorden ‘what the f***’ waren waarvoor sorry, lieve baby. Kort erna ontdekten we samen wie je was en maakte ik het al snel goed met ‘dag lief meisje’ en heel wat liefdestranen.
Zo werd Billie grote zus van Maeve ❤️
Nu begrijpen jullie wel waarom ik mijn dromen over deze bevalling beleefde alsof ze levensecht waren en deze bevalling beleefde alsof het een droom was.
Bedankt aan mijn lieve man, mijn lieve meisjes, mijn lieve zus, vroedvrouw Sofie en dokter Niek om het kader te vormen rond mijn gouden bevalling.
Bedankt aan Minke, Yakina en Emma voor jullie luisterende oren tijdens en na mijn zwangerschap.
